Kulak verin sözlerime iyice,
Herkes öldürebilir sevdiğini
Kimi bir bakışıyla yapar bunu,
Kimi dalkavukça sözlerle,
Korkaklar öpücük ile öldürür,
Yürekliler kılıç darbeleriyle!

***

Sonsuz bir demiryolu ise hayat, o trenden ‘atılmanın/atlamanın’ birçok yolu vardır. Bazen bir hastalık, bazen yaşlılık, bazen bir kaza, bazen bir cinayet, bazen silahlı bir çatışma, bazen bir idam, bazen de bir intihar yolcunun trenden ineceği durak olur.

Geçenlerde ‘Ötekinin Sosyolojisi’ dersindeyiz. Hoca sınıfa ‘yabancılık çekme’ konusu ile ilgili sorular sorduğunda; “bir insan kendini her yerde yabancı hissedebilir ve o insan aidiyet duygusunu hiç yaşamayabilir de” dediğimde, hem şaşkın, hem üzgün hem de acıyan gözlerle bana bakmıştı.

Sene 1935. Mao öncülüğündeki yaklaşık bir yıllık Uzun Yürüyüş hedef noktasına varıyor. ABD’de Gottfried Krueger Brewery Company ilk kutu birayı pazara sürüyor.

Friedrich Nietzsche. Bu isim, bahsi geçtiğinde çok şey anımsatır kuşkusuz. Tanrı'nın öldüğünü duyuran peygamber. Pos bıyıklı Alman filozof. Üstinsan kavramının yaratıcısı. Deli. Şair. Müzisyen. Filolog. Bengi dönüş. Güç istenci. 'Bilinçaltı'. Nihilist (?). Dahiyane. Kelimebaz...

1914’te Buckingham Sarayı önünde gözaltına alındığında İngiliz gazeteleri Emmeline Pankhurst’ı böyle kareler...

Sene 2007. Güzel bir sonbahar günüdür. Gökyüzünde bütün parlaklığı ile güne duran güneş, ışınları ile tenine dokunduğu yaprakların güz rengine farklı bir parıltı katıyor gibi.

Azucena Villaflor 7 Nisan 1924’te Arjantin’in başkenti Buenos Aires’e bağlı Avellaneda’da dünyaya gelir. Ailesi işçi sınıfına mensuptur. Annesi henüz 15 yaşındayken çocuk sahibi olur, babası Florentino Villaflor da yün fabrikasında çalışarak ailesinin geçinimini sağlamaya çalışır.

Kayıp duruyor bakışları
duvardaki resme ve kapıya
oğul mu beklediği, sevgili mi
Belli ki yaşıyorlar hala
uzun uzun yaşıyorlar belli ki
bırakıp gittikleri anılarıyla
Çıkıp gelirler bir gün belki
Üşümüştür çünkü toprağın
soğuk yalnızlığında birisi
Öteki arkasında parmaklığın

Duvardaki eski tahta saatin yelkovanı durmuş. Tik, tak, tik sesi duyulmaz olmuş. Saat durmuş, ama zaman akmaya devam ediyor. Zaman ki, tarif edilesi en zor olgu belki. Ebedi zaman evrenin sonsuzluğunda berrak bir suyun akışı ise, hep yolculuk halindedir. Asla durmaz. Çünkü çıkmaz sokakları yoktur evrenin, dünyanın, doğanın. Ebedi bir devrandır doğa, durmak bilmez...

Sene 1985. Onbinlerce insanı ya dört duvar arasında, ya duvarların ardından ya da sınırların ardından tutsak eden eylül fırtınasının üzerinden 5 yıl geçmiş. Geçti mi gerçekten? Fırtına öncesi sessizliğin bir de sonrası yok mu? Bu neyin sessizliği? Bu ülkenin çocukları nerede? Sesleri neden duyulmaz oldu?...

OMAYRA

... Adın yoktu tanıştığımızda
eksiğini de duymadık
bazen bir rüzgarı, bazen birkaç zeytini
adının yerine kullandık

Adın yoktu tanıştığımızda
sonra da olmadı
çünkü başka biri oldun zamanla

Halil Cibran ile May Ziyade'nin aşkı

‘Ve yüzünün doğusu gül kokuyor
Çünkü doğu
Gülistandı, dağın ve destanın
Bize anlattığı...’
(Ahmet Telli)