1. Türban 'tartışmasından‘, Ergenekon operasyonuna, oradan parti kapatmaya dönük hamleler dikkate alındığında, durumu genel olarak nasıl değerlendiriyorsun?

Tarihe dönüp bakıldığında, her yükseliş vedüşüşün bir dönüm noktası olduğu görülür. Bu dönüm noktası, bazen aylarıkapsar, bazen de bir günü, hatta bir anı.

Yazmak,
diğer yaratımlar gibi özgürlüktür.Dolayısıyla, özgürlük nasıl
sorumluluk gerektiriyorsa, yazmak da sorumlulukgerektirir. Okuruna
yanlış bilgi veren yazar, böyle bir yazıyı gözünü kırpmadanyayımlayan
editör, hastasını yanlış ilaçla zehirleyen doktor kadar (okuyucu,
bubenzetmeyi mazur görsün, biliyorsunuz, teşbihte hata olmaz)

Özgür Üniversite Sitesinde, Celal Sancar’ın “İnsan Manzaraları” başlıklı, güzel bir “dünya turu” yazısı yer alıyor. “Maoculardan demokrasi ve kapitalizm sözü“ ara başlığı altında, Nepal’deki son durum şöyle özetleniyor:

Türkiye’de aşırı sağın iki temel kaynağı vardır: 1. Dinci Anadolu muhafazakârlığı; 2. Kemalist Devlet muhafazakârlığı.

Hukukla adaletin aynı şey olduğu konusunda yaygın bir yanlış kanı vardır. Oysa adalet canlıların, bireylerin bilinci ve vicdanıyla, hukuk ise devletlerin ve iktidarların çıkarlarıyla belirlenir. Bu yüzden de bu ikisi, bırakın aynı şey olmayı, birbirinin tam zıddıdır.

Şu anda, yaklaşık son dört yıldır birbirlerine elense çekmekte olan iki sağcı kesim, nihai denebilecek bir hesaplaşmaya girişmiş bulunmaktadır.

Bu olayı daha derinlemesine anlamak için Türkiye politik yelpazesinin, özellikle de sağının geçirdiği değişimleri tahlil etmek gerekmektedir.

Ömrümün 25-35 yaş arasındaki yaklaşık on yılı Leninist örgüte tam bir inanç içinde geçti. 1960’lı yıllarda devrime bağlanmıştım. Aşağı yukarı 1970 yıllarda devrimin kaderinin merkeziyetçi Leninist örgütün başarısına bağlı olduğuna inandım. Bu örgütün en belirgin birinci özelliği sıkı bir merkeziyetçilikti. Şartlara bağlı olmak üzere, ikinci özelliği Leninist gizlilik ilkesi içinde çalışmasıydı. Bu, örgüt, şartlara göre legale çıksa bile, aslında gizliliği sürekliydi.

Daha küçük yaşta benimsediğimiz bazı toplumsal değerler, bazı ahlâk kuralları vardır. Örneğin okulda sınıfın ortak olduğu bir eylemi öğretmenlere gammazlayanlara "ispiyon" denirdi, bu ispiyonlar öğrenci kitlesi tarafından sevilmez, hor görülürdü. Birlikte girişilen bir eylemde oyunbozanlık yapanlara da iyi gözle bakılmadığını hepimiz biliriz. İşçi sınıfı mücadelesinde de "grev kırıcılık" çok ayıp bir şeydir. Üstelik bütün dillerde böyledir bu.