Aynı derginin farklı sayfalarına yazmıştık
Öğrenciydik lisede
O o dergilerin sayfalarında kaldı
Yoğurdu kendini
Özgür basın susmadı onun kaleminde

Okuduğum gazetelerin sayfalarında hep vardı
Kendini yazdı köyünü
Bizleri anlattı
Gülümsedik okurken onu
Bazen sitemkardık

Yıllar sonra gördüm
On parmak yazıyordu
Gülümsedim

Duyduğumda sesini
Adını bilmiyorduk
Gizemli bir yolculuğun tılsımıydın
Ezmiştin yüreğimizi
En çok seni sevdim bu yolculukta

Adından isim yapmıştım kendime
Uzun süre taşıdım
Sonra düşenler oldu
Ardını silenler
Adını silemediler yüreğimden

Bir kadın sevdim
Oda beni sevdi
Hala seviyoruz birbirimizi
İkimizin de ikimize ait
İki sevdiği daha var

Bir kadını sevmek
İhanetti o zamanlar
Bir erkeği sevene
Düşkün derlerdi

Geçmişteki gelecek
Bugün şimdi
Bildiğim en iyi öğreti
Sevgi
Ne ihanet ne düşkünlük

Gıcıktın bana
Sonra ısındın
Dostluğun şarap gibi derdin
Haklıydın
Yudum yudum içtik dostlukları...

Gülmeyi özledim
Kahkahaları
Öfkeyi heyecanı
Derin bakışları
Ateşi özledim
Düşen canları
Dostları...

Darağaçları yıkılmadı
Şiddet azalmadı
İşkence ayıp değil
İnsan öldürmek
Değişmedi bunlar
Sizler yoksunuz

İnceliğini öğrenirken hayatın
Ortak bir evimiz vardı
Mutfağında helva yapardık irmikten
Derin bir tencerede
Tencereyi yere koyardık
Gider gelir yerdik
Bir kaşık helva için eğilmeyi öğrendik...

Sevmeyi çoğalmayı
Kimsesizliği yalnızlığı
Kalabalıklarla kavgayı
Gücü öğrendik...

Dostluğu yalanı
Hiçliği piçliği
Övmeyi sövmeyi

Bir anne vardı
Her gittiğimde ağlardı
Hoş sohbetti
Bizleri severdi
Uzun zamandı
Şehirden gittiğimi sanmıştı
Benim içinde ağlamıştı...

Döndüğümde ona
Sarıldı bana
Kokumu içine çekip
Ağladı yana yana
Bir oğlum diyişi vardı
İçim kan ağlardı...

Öyle bir ana
İçinde yara
Oğulları vardı
O onlara ağlardı
Bana sarılır

Dün akşam bir kütük
Reddetti beni
Ağaçlarla olan dostluğumu
Kirletti...

Bir ağacım vardı
Sırtımı yasladığım
Gölgesinde ağladığım
Dostumdu benim
Çevre bilincim...

Koruduğum korunduğum
Öyle bir ağaç
Anlatıldığı gibi
Tek ve hür
Orman gibi kardeşçesine...

Hayatımın kardeşiydi
Gençliğimin rengi
Öfkemi bilediğim

İsyan

Sokaklar cinayetler
Çocuklar günahlar
Kadınlar suçlular

Gece sohbetleri
Aldatmalar yalanlar
Öfkeli mutsuz insanlar

Aydınlar
Karanlıkta kalanlar
Masalcılar yazarlar
Yazmayan yazamayanlar

Savaşçılar
Zafer peşinde koşanlar

İçi boşaltılmış okullar
Esnaflaştırılmış müdürler
Bilen ama öğretemeyenler

Arabanız ağır ağır ilerliyor şehirde
Alışveriş merkezleri
Işıl ışıl şehir kokusu
İnsanlar atmış kendini
Sokaklara caddelere
Güzel bir müzik
Dolaşıyor içinde arabanın
Kırmızı ışıkta birden
Bitiyor biri
Camı siliyor
İşte o kişi bir insan
Çocuğu benim öğrencim...

Yorgunsunuz
Haftanın tüm stresi omuzlarınızda

Önce kuyruğuna bakmışlar...
Sonra ensesi kalınlar
Ensenden tutup attılar.
Hep dışladılar...

Dargeçit ilk durağındı
Gerçektende hayat sana hep dardı
Mercedes’leri çizmekten de zevk aldın
Onlara binmekten de...

Sonra tercihi oldun
Kimsesizlerin
Kavgası oldun yiğitlerin
Babanda dolaştırdı seni
Halkında.
Barış derken her zaman

Hangi sabun temizleyebilir ki
Dökülen kanı
Hangi adalet dengeleyebilir ki
Yere düşen canı
Düşmüşsen
Ve de
Ayakkabın yırtıksa
Kanını dökenlere
İyi çocuk diyenlerin
Sayısı da kalabalıksa
Adalete kimin cesareti yeter ki...

Kalabalığız belki
Ama yalnızız

Bütün renkler siyah beyaz
Bütün sesler ilahi...

O gün
Orada
Bir çocuk

Burası İstanbul
Çok şey yaşadım bu şehirde
Korktuğumda oldu
Cesaretimde
Yalnızlığı da yaşadım
Kalabalığı da
Sevdim bu şehri
Başka şehirlerde tanıdım
Başka insanlarda
En çok İstanbul pervasızlığını sevdim...

Bir kadın sevdim sadece
O bana
Daha çok sevebileceğim her şeyi verdi
İstanbul bana istediğimi verdi.

Dua etmem ben