'Kapı mazgalı ve kazınmış saçlar' konu başlıklı yazımı eğer okumuşsanız, Öcalan'ın sistematik ve çok yönlü/çok amaçlı işkence altında tutulduğunu anlamışsınızdır. Yine aynı yazıda, 'sonraki yazımda psikolojik, farmakolojik ve psikiyatrik işkence' biçimlerine değineceğimi söylediğimi hatırlıyorsunuzdur.

Söze başlarken ifade etmeliyim ki sosyal hayatta tarafsızlık diye bir durum sözkonusu olamaz. Çünkü tarafsızlık da sonuç itibariyle bir taraftır zaten. Belki taraf olduğunun farkında olmamak sözkonusu olabilir. Dolayısıyla doğru ve gerçekçi olan, tartışmayı taraf olmakla olmamak ekseninde değil, taraf olmakla taraftar olmak arasında sürdürmektir.

1960 Aralık’ında İsrail ajanları Nazi Almanya’sının sorumlu isimlerinden Adolf Eichmann’ı yakalayıp, mahkeme önüne çıkarmaya hazırlandıklarında, Hannah Arendt bir “hostis humani generis”in, yani insan soyunun bir düşmanının yakalandığını yazıyordu.

Türkiye Ergenekon davası soruşturmalarıyla çalkalanıyor. Sağdan soldan bir çok akil adam darbeci avına çıkmış yazılı ve sözlü demeçler bir birini kovalıyor. Darbeciler mahkûm ediliyor.

Sahi şu çokça sözü edilen darbe, yukardan zor uygulayarak iktidarı devirmek veya etki altına almak değil midir?

Kapitalizmin ulaştığı bugünkü nokta, komünistleri, yirminci yüzyılda ortaya çıkan sosyalist sistemlerin çöküşü kadar şaşırtmadı. Onlar, tarih sahnesine manifaktürle çıkan Kapitalizmin, fabrikayı ve bankayı yarattığını, insanın ve doğanın çok yönlü ve derinlikli yıkımına yol açacak bir gelişme seyri izlediğini biliyorlardı.