Adına artık alenen Kürt Sorunu denilen sorun, uzunca bir süredir "yaygın" görsel ve basılı-yazılı medyanın ilgi odağı halinde. O denli ilgi odağı halinde ki, sorun bir şekilde siyasal olarak meselenin "tarafları" ve "muhatapları" tarafından masaya yatırılıp "hâl yoluna" girerse, adeta üzülecekler.

Militarist milliyetçilik ile siyasal İslam arasındaki erk kavgası damgasını vuracak önümüzdeki referanduma. Aslında demokratik bir anayasa için önemli bir şans doğmuştu. Aynı 2007 yılında olduğu gibi, bu kez de bu şans kaçırılıyor. Bay Erdoğan itiraf etmeli ki, bu işi eline yüzüne bulaştırdı. Daha Meclis oylamasında, asıl önemsediği, siyasal partilerin kapatılmasına ilişkin maddeyi Meclis'ten geçiremedi.

Her gün yeni bir kara propaganda haberiyle uyanır olduk. Yok BDP referandum için halkı tehdit ediyormuş, yok PKK bu tehdit işinin silahlı ucunu temsil ediyormuş, yok STK'ler Osman Baydemir'e ültimatom vermiş, yok HSYK üyeleri 'Hayır' oyları çıksın diye Öcalan'dan faydalanmayı tartışıyormuş... vb. daha neler neler.

Devrimci Yol davasından yargılanan İnsan Hakları Derneği İstanbul Şubesi Yönetim Kurulu eski üyesi Şaban Dayanan, 12 yaşında işenceyle tanıştı. “Haliçteki Simonlar, Dün Devlet Bugün Cemaat” kitabıyla gündeme gelen Hanefi Avcı ise, Mersin Emniyet Müdürlüğü, Terörle Mücadele Şubesi’nde, “Devrimci Yol Masası” sorumlusu olduğu dönemde, Dayanan’a işkence yapan ekibin başındaydı.

Ahmet Altan'ın açıklamasında beni en çok rahatsız eden şey, 'çocuk yaşındaki insanlardan azar işitmekten bıktım' ifadesiydi. Bu, beyaz Türk ideolojisinde, özellikle de sağcı ve büyük ölçüde liberal iktidara, dini cemaatlere sırtını dayamanın getirdiği iktidar küstahlığıdır. Bu beyaz Türk ideolojisi, Kürtleri güdülecek sürü, akılsız insanlar topluluğu ve onlara hükmetmeye çalışan, batıdan bildiğimiz oryantalist bir tutum şeklinde ortaya çıkıyor

Dün Heybeliada’da, Rum Ortodoks Ruhban Okulu'ndaydık.

“İstanbul’un İzini Sürmek” başlıklı resim sergisinin açılması nedeniyle…

12 Mart Darbesinin kurbanlarından biri de bu okul olmuştu. Ve kapısı 40 yıldan beri kapalıydı.
 

Kapitalizm, kendinden önceki toplumsal sistemlerden farklı olarak, kendini aşarak, bir üst düzeyde üreterek varlığını idame ettirdi. Diyalektiğin aşmayan aşılır yasasını bizzat kendisi uyguladı. Rekabet döneminden, tekelci sermaye ihracı dönemine, sermaye ihracından, taşıma harekatı sürecine kendi öz dinamikleri ile geçti. Varmış olduğu globalizm düzleminde bütün dünyayı kuşattı.

Başbakan meramını anlatmakta, kendini ifade etmekte zorlanan birisi değildir. Ancak söylediği kimi sözler 'eğer kendisini gayet iyi ifade ediyorsa' vahim bir ayrımcı zihniyetin yansımasıdır.

1 Eylül Dünya Barış Günü yine gözlerimizin içine baka baka, yüreğimizi burkarak geçti gitti... Yaşananlar hanidir vicdanımızın terazisine sığmaz oldu. Yarası bir türlü kapanmayan bu coğrafyada barışın mayası tutmadı bir türlü.

Erdoğan yarın Diyarbakır'a geliyor. Geliyor ama nasıl? Geçen hafta partisi ve medyası Başbakan'ın Bölge'de çok önemli şeyler söyleyeceğini deklare edip durdu. Duyan da 12 Ağustos 2005'i aşar mı diye meraklandı.

Yüzleşme ve hesaplaşma son günlerin en moda terimi, Herkes bir şeylerle yüzleşip duruyor.12 Eylül askeri darbesini yapanlar veya destekleyenler bu gün aynı zihniyeti sürdürmelerine rağmen sözüm ona referandum üzerinden 12 Eylül’le hesaplaşıyor.

Geçen ay oldukça ilginç bir gelişme yaşandı. Azerbeycan ve Orta Asya gaz ve petrolünü Avrupa’ya taşıyacak olan Nabucco enerji projesine Irak Kürdistan Bölgesel Yönetimi de katıldı.

Referandum politik tutumlar üzerinden bir sınıfsal dizilişi de ortaya çıkardı. Anadolu sermayesi, TÜSİAD'la özdeşleşen sermayenin asker sivil bürokrasi ile birlikte devlet içindeki egemenliği karşısında kendine yer açma girişimleri ciddi çatışmalara yol açtı.

Eskiden 30 Ağustos resepsiyonlarında askerlerin sözlerini tartışıyorduk. Şimdi demokrasi yolunda büyük(!) mesafe almış bir ülke olarak siyasilerin mesajlarını tartışıyoruz.

30 yıllık savaşın bitmesine dönük en büyük umut ve silahların en uzun süreli sustuğu süreç 1 Eylül 1998'de başladı. Bu süreç tam 6 yıl sürdü ve 1 Haziran 2004'de sonlandı. PKK Lideri Abdullah Öcalan bu tek taraflı uzun ateşkes koşullarında komployla Türkiye'ye getirildi.

Murat Belge, üst üste iki yazısında (28 ve 29 Ağustos, Taraf) referandumda BDP dışında oy kullanmayacağını belirtenlerin Kemalizm hastalığından muzdarip olduklarını yazdı. ‘Kürtlerin partisi’ BDP’nin referandum boykotunu yanlış bulduğunu ama onları anlayabileceğini, oysa BDP dışındakilerin boykotunu“anlaşılır”bulmadığını yazıyor.

Bu yaşıma geldim, tavırların ve beklentilerin farklı olduğu bir konuda, şimdiye kadar kimsenin kimseyi her hangi bir argümanla (kanıt, delil, uslamlama vs. ile) ikna edebildiğini görmedim.
Kırk yılda bir, birileri bir görüşe ikna olursa, bu ikna o argümanların gücünden dolayı değildir. O kişi zaten yeni görüşü kabul edecek hale gelmiştir, elma dalında olgunlaşmış, dalından kopmak için küçük bir esinti bekler durumdadır da ondan dolayı ikna olur.