I. Dünya Savaşının hemen ardından büyük bir devrimci yükseliş yaşandı. Bu yükselişin dünya çapında ortaya çıkarttığı örgütün adı Komintern‘di. Alman Komünist Partisi, bir milyon üyesiyle ve beş milyon seçmeniyle, Komintern’in, muhtemelen SBKP’den de güçlü, en büyük partisiydi. Bu yükseliş 1930′lara doğru giderek yavaşladı ve karşı bir yükselişle yüz yüze geldi: Nazizm. Jan Valtin, Alman Komünist Partisi adına liman işçileri arasında çalışma yapan, Komintern görevlisi bir denizci.

Bundan iki yıl önce 29 Haziran günü Doğubeyazıt'daki bir toplantıda kaybettik Orhan Doğan'ı. Onun narin vucudu, aklının ve ruhunun tüm sağlamlılığına rağmen, 10 yıllık cezaevi sürecinin ve binbir siyasi sıkıntının ardından toprağa dönmek istedi. Gerekli ve yeterli önlemler alınabilseydi belki hala aramızda olabilecekti Orhan Doğan ama...

20-21 Aralık toplantısı Çatı Partisi arayışı açısından önemli bir göstergedir. Bu toplantıya kadar geçen sürede yapılan ikili görüşmelerin ne denli etkili olabildiğini söz konusu toplantıda sergilenen tutumlar ortaya koymuştur. Elbette ortak parti gündemi ile yapılan son dönemin ilk yüz yüze toplantısı olması kimi psikolojik gerilimlere zemin oluşturmuştur. Kullanılan dil, bir birini anlama çabaları açısından 27-28 Haziran toplantısında hafife alınmayacak bir mesafe alındığını göstermektedir.

Bu hafta, 14 yıl aradan sonra Almanya’ya yeniden gönderilen bir BM Irkçılık Özel Raportörü on gün süren gezisini tamamladı ve ülkeden ayrılmadan önce Almanya’ya ırkçılıkla mücadele konusunda kötü not verdiğini açıkladı. Basın, BM Raportörü Githu Muigai’in bu süre içerisinde hükümet, eyalet ve yerel yönetimleri, mülteci ve göçmen örgütlerinin temsilcileri ve yolda tesadüfen rastladığı göçmenler ile görüşerek, gelecek yıl sunacağı rapor için notlar aldı.

Sizler bu yazıyı okurken, belki de Honduras'taki devlet başkanlığı koltuğuna meşru başkan yeniden oturmuş olacak; ancak konu yine de üzerinde konuşulmaya değer hususlar taşıyor. Öncelikle ne olduğunu kısaca hatırlayalım: Orta Amerika ülkelerinden Honduras'ta 28 Haziran 2009 günü bir referandum yapılacaktı. Ancak Devlet Başkanı Manuel Zelaya, daha önce görevden aldığı Genelkurmay Başkanı'nın emriyle tutuklandı.

Dünya’daki Global Kriz’in arkasından Sri Lanka Sorunu, daha sonra İran’daki seçim suistimali ile rejimin içine girdiği kısır döngü ile karşılaştık. Sri Lanka’da ise onyıllardır süren Tamil Sorunu, Tamil Gerillalarının şimdilik yenilmelerini getirdi.

“ Bir şey yapmalı” sözü ağızlara sakız olmuş, uzunca bir süredir çiğnendiği için de çürümüştür. Durum öyle bir hal almıştır ki, “Bir şey” sorusu adeta yapma fiilini unutturmuş, süreci tartışmalara boğmuş, sonuç olarak ta yapmamanın nedenleri teorileştirilmiştir. Durumu kısa ve özlü kelimelerle ifade eden bu Arap atasözü bu nedenle yazımıza başlık olmuştur.

Hazreti Muhammed döneminde de ipuçları görülen ama ondan sonraki dönemde gittikçe güçlenen ve nihayet bir süre sonra tümüyle egemen olan statükocu çıkarlar ortaya farklı bir İslam daha doğru bir ifade ile “karşı İslam” yaklaşımını çıkarmıştır. Ali Şeriati’nin “Dine Karşı Din” yaklaşımı bu açıdan oldukça yol göstericidir. Bu günün dünyası ve Türkiye’sinde İslam düşüncesinden hareketle söyleyecek sözü olanların sol kavramını kullansalar da kullanmasalar da içerik itibarı ile sol değerler olan, değişim yanlısı bir tutum sergilemeleri bir zorunluluktur. Bu değişimin ezilenlerden, haksızlığa uğrayan bütün kesimlerden ve herkes için özgürlüklerden yana bir tavır içermesi de kaçınılmazdır.

Türkiye’de Alevilere yönelik politikalar zaman zaman gelişen göz yumma tutumu dışında genellikle inkâra ve ayrımcılığa dayanmıştır. Toplumsal önyargı ve gerilimin bu denli yaygın bir biçimde devam ediyor olması da bu politikaların eseridir.

2 Haziran seçimlerinin ardından İran’da yapılan kitlesel protesto gösterileri, dünya kamuoyunun dikkatinin bir kez daha bu ülke üzerinde yoğunlaşmasına yol açtı. (Bu son derece belirsiz “dünya kamuoyu” ibaresinin esas olarak emperyalist burjuvazinin sınıfsal çıkarları doğrultusunda hareket eden tekelci medya anlamına geldiğini unutmamak zorundayız.) Herhangi bir maddi kanıta dayanmaksızın seçimlere hile karıştırıldığını ileri süren “reformist” kamp, ABD ve AB emperyalist burjuvazisinin tam ve histerik bir karakter kazanan desteğini alırken, siyasal yelpazenin en sağından neredeyse soluna kadar çok geniş bir cephe, Başkan Mahmut Ahmedinecat’ın simgelediği ve “muhafazakar” olarak adlandırılan kampı hedef aldı.