Ölmedi, ölmeyecekti…
Tek nefesle açmıştı gözlerini
Yanık bir bakışla kaymış,
Susamış bir dudakla seslenmişti bana.
Üç kibritin ateşindeydi aksi kaşlarının
Kaşları ki; Korkusuydu cellâdın

Halkına gebe düşleri vardı
“Ölmem gerek” diyordu.
Doğumlara koşan ölümler gerek bize!
Önce yalnızlığıyla büyüdü
Koştu hızlıca ölüme
Sonra durup yerinden yükseldi
Hafif bir uykuyla yumdu yaşamı
Yaşam, onun ölüm setlerinde birikti…

Mevsiminden önce açmıştı yüreği
Konuşmadan anlatabilendi gözleri
Ve kadim bir bilgeydi
Susmayı beceren
Kelamın usa selamıydı sözleri

O “Mazlum”du
“Doğan” her çocukta tazelenen çığlık
O çağdaşıydı destanların
Yazılmamış tarihin
Yani mazlum halkın belleğinde ateş
Güneşti ki;
Yıldızları secdeye tuttu
Herkes hatırlarda gözlerini
Bir tek cellâdı unuttu!

“Erken doğmuş
Erken ölmüştü…”