Düzgün Tosun'un Feda Çiçeklerine şiirini okudum bugün eline yüreğine sağlık.

İçimdeki hüznü, özlemi, öfkeyi hiçbir kelime anlatamaz. On yedi yıl önce mücadeleye katılan dostlarımı, canlarımı hatırladım. (hiç unutmadım)
Erhan'ım, Kasım, Mahmud, Neşe, Sakine, Serhad...
hiçbirinin kodadını bilmiyorum. Onlar benim sadece canlarımdı.
Erhanın deniz mavisi gözleri, Neşenin gece gibi simsiyah saçları, Kasımın dal gibi bir boyu, Serhadın koca bir yüreği vardı.

Hepsi deli dolu çocuklardı. Teker teker ayrıdılar aramızdan.
Sessizce ama dönüşleri hiç te gidişleri gibi olmadı. Büyük kalabalıklar karşıladı
benim canlarımı. görmek istemedim Erhanın kapanmış gözlerini, Neşenin kan bulaşmış siyah saçlarını ve Hacerin Murat nehrinde silahıyla buz tutmuş bedenini.
Serhadınsa kulpta buldular koca yüreğini. Dedim ya
onlar sadece benim canlarımdı... yitip giden nice canlar var dostlar.

Kürt'lerin EDİ BESE şiarına artık Türk'lerde katılmalıdır. Özelille Türk anaları!
Gelin bu kirli savaşı hep birlikte bitirelim.
Biz kadınız birbirimizin dilinden anlarız. Ortak bir dilde buluşalım ve bitirelim
bu acıları, gözyaşlarını. Benim nasıl yüreğim yanıyorsa sizinde yanıyordur.
İnanın bana çoçuklarınızın asıl savaşması gereken dağdaki Kürt gerillası değil.
şu an devleti yönetenlerdir. Çünkü biz ve siz beslenmiyoruz bu kirli savaştan bizzat onlar besleniyor.

Bunu sizde çok iyi biliyorsunuz.ama nedense sessiz kalıyorsunuz bazen içinizden cılız sesler yükseliyor ama yetmiyor malasef askeri marşların sesini bastırmaya.ha gayret dostlar biraz daha ses.