"Emeğin Dili" Burjuvazinin Dilidir (1) - E. Kürkçü'nün 27-28 Haziran'da "Yaptığı Konuşmanın Eleştirisi

Başlık: *

Kategoriler

Köşe Yazarları: *

Köşe Yazarları burada kendi isimlerini seçmeli

Bölümler-Konular: *

Lütfen yazınızın yer alacağı bölümü seçiniz.

Ana Metin:

27-28 Haziran toplantısından önce, Ertuğrul Kürkçü'nün yaklaşımının, Türk Sosyalistleri için tipik ve yaygın olan, özelliklerini ele alıp Çatı Partisi Tartışmaları Grubu'nda eleştirmiştik . Türkiye'nin içeriğe değil de sansasyona meraklı sosyalistleri, bunlardan sadece "Türk Sosyalistleri”nde ve Ertuğrul Kürkçü’de Irkçılık" başlıklı olana dikkat ettiler . Onun da içeriği, olgulara ilişkin yanıyla ilgilenmediler pek, biraz dedikodu gibi "Demir Ertuğrul'a Irkçı demiş" düzeyinde bir ilgiydi bu. 
Daha sonra bu eleştirilerimizi bir toplantıdaki konuşmanın son derece dar zamanı içinde ve bu sefer Ertuğrul Kürkçü'nün yine o toplantıda yaptığı konuşmadaki ifade ve fikirlere dayandırmaya çalıştık. 
Ancak bu toplantı protokolü yayınlanmadığından toplantıda yaptığımız konuşmayı, toplantı izlenimlerimize alamadık. Ama önceden esas olarak eleştirilerimizi yazdığımız için, bu bizim için büyük bir sorun oluşturmuyordu. 
Bu arada toplantı protokolü yayınlanmadı ama toplantının "protokole dahil" olanlarının (Ahmet Türk, Cengiz Güleç, Ertuğrul Kürkçü) konuşmaları yayınlandı. 
Bu davranıştaki yanlışlığı, eşitsizliği ve anti demokratik karakteri dünkü yazımızda ele almıştık . 
Ertuğrul Kürkçü, toplantıda yaptığı konuşmanın, muhtemelen bu toplantı protokolünde bulunan ve protokolden yayınlanan biçimine dayanarak, ifade bozuklukları düzeltilmiş ve ara başlıklar koyulmuş bir versiyonunu Bianet'te: "Kürtler ve Türkler İçin Ortak Bir Dil: Emeğin Dili" başlığıyla yayınladı. 
Biz şimdi Ertuğrul Kürkçü'nün Toplantıda dile getirdiği görüşleri, bu ifade bozukluklarından arındırılmış ve düzeltilmiş versiyonunu esas alarak eleştirmeyi deneyeceğiz. 
* 
Ertuğrul Kürkçü her şeyden önce bir Marksist'tir. En azından böyle bir iddiası vardır, zaten "Emeğin Dili"nden söz etmesi bile, geçerli politik kültür içinde böyle bir imayı ifade etmektedir. 
Kaldı ki, eski bir 68'li ve Dev-Genç'li olarak, Marks'ın biyografisini çevirmiş bir insan olarak, kişisel olarak tanışıklığımızla da biz biliyoruz ki Kürkçü, Türkiye'nin iyi yetişmiş, Marksizm'in temel kavramlarını bilen bir Marksist'idir. 
Bu nedenle, Ertuğrul Kürkçü'nün görüşlerinin eleştirisini öncelikle Marksist teori, doktrin düzeyinde yapma hakkı ve görevi ortaya çıkmaktadır. 
* 
Türkiye'deki çürüme, eski bilinenleri bile unutma, unutulmamışsa bile hatırlatma zahmetine katlanmama o derece yaygın bir hale gelmiştir ki, bizzat Ertuğrul Kürkçü gibi Marksizm'in temel kavramlarını iyi bilen insan bile bu genel eğilimden kurtulamamaktadır. 
Bu olgu en basit ve saf haliyle bizzat Kürkçü'nün konuşmasına seçtiği başlıkta görülebilir. 
Kürkçü'nün kendi konuşmasına seçtiği başlık şudur: "Kürtler ve Türkler İçin Ortak Bir Dil: Emeğin Dili" 
Bu başlık, konuşmanın akışı içinde öylesine söylenmiş, dikkatsizce ağızdan çıkmış değildir. Kürkçü tarafından redakte edilmiş ve fikri en iyi ve özlü biçimde ifade ettiği düşünülerek başlık yapılmıştır. 
Böyle bir başlığı, kendine Marksist diyen ve gerçekten de Marksizm'in en azından alfabetik kavramlarını iyi bilen birisinin seçmesi gerçekten düşündürücüdür. 
Çünkü, "Emeğin Dili" demek, Marksist teoride ya da doktrinde burjuvazinin dili demektir. 
"Emeğin Dili"nde buluşmayı bir hedef olarak koymak ve olumlamak!.. 
Bir Marksist için anlaşılır değildir. 
Bunu bir sendikacı ya da 1960'ların burjuva sosyolojisinden veya vulgar ekonomiden teorik gıdasını almış Behice Boran veya M. Ali Aybar, Sadun Aren gibi bir TİP önderi söylese bir ölçüde anlaşılabilirdi. 
O zamanlar Marksizm yeni doğuyordu, TİP dönemi bir bakıma Türkiye'deki sosyalist hareketin henüz "Marksizme Hazırlık" denebilecek bir aşamasıydı. 
Bunu 90'ların, dünyada duvarın yıkılışı sonrasının, Türkiye'de özel savaş rejiminin, o korkunç ideolojik gericilik döneminin, Marksizmden zerrece nasiplenmemiş, ilk politik deneylerini 1990 sonrasında, zaten teoriyle pek başı hoş olmayan Dev-Yol geleneğinin güçlü bir etkisinin bulunduğu bir ÖDP'li söylese bir ölçüde anlaşılabilirdi. 
Ama bunları söyleyen, örneğin 1960'larda Dr. Hikmet Kıvılcımlı'yı okumuş, teorik gıdasını oralardan da almış bir Marksist'tir. 
Ve Kıvılcımlı daha 1960'ların sonunda, TİP programını eleştirirken şunları yazıyordu: ""Emekten Yana": İşverenin de Parolası" başlığı altında: 
" Kapitalizm içinde yaşadığımızı kimse unutamaz. Kapitalizmde, İşçi için "emeği" yok İşgücü vardır. İşçi başka satacak hiç bir şeysi kalmamış insan olarak İşgücünü pazara çıkarır. İşgücünün "Emek" olması, İşverenin eline geçtikten sonra, işyerinde başlar. İşgücü işçinin, onun kullanılması ile doğan Emek işverenin "Kişi mülkü" olur. 
Demek azıcık bilimsel konulunca: Kapitalizmde Emek: İşverenin mülkü olduğuna ve işveren yanında bulunduğuna göre, "Emekten yana" olmak, işverenden yana olmıya döner. Sosyalizm, Kapitalizmde "İşgücünden yana"dır. İşveren "Emekten yana"dır." (Dr. Hikmet Kıvılcımlı, "İkinci Basılışa Acı Bir giriş", Uyarmak İçin Uyanmalı, Uyanmak İçin Uyarmalı) 
Haydi diyelim unuttu, unutanlara hatırlatmak için, Çatı Partisi Tartışmaları Grubuna 29 Mayıs'ta yolladığımız "1970 Yılında Program ve Tüzük İlişkisi Nasıl Koyuluyordu – Hikmet Kıvılcımlı'nın Program ve Tüzük İlişkisine İlişkin Yazdıkları" başlığı altında yolladığımız derlemede de bu satırlar bulunuyordu. 
Bunlar da mı unutulanları hatırlamaya yetmiyordu? 
* 
Haydi diyelim ki bir siyasal ve ideolojik bir gericilik ve çöküş döneminin çocukları olan ÖDP'liler "Emeğin Avrupası" gibi saçmalıkları sözün güzelliğinin büyüsüne kapılıp söyleyebiliyorlardı. 
Ama daha o zamanlar "Emeğin Avrupa'sı Ne demek?" başlığı altında şunları yazıyorduk ÖDP içindeki farklı eğilimlerin tezlerini ve platformlarını ele alırken: 
" Merkez'in parolası "Emeğin ve Dayanışmanın Avrupa'sı İçin" başlığını taşıyordu. Bu başlığı görünce, insan, Türk sosyalist hareketi az gitmiş, uz gitmiş, altı ay bir güz gitmiş bir de bakmış ki bir arpa boyu yol gitmiş demeden edemiyor. Ama bunda şaşacak bir durum yok. Bir yandan 12 Eylül yenilgisi, diğer yandan, dünya tarihinde eşi benzeri olmayan bir yenilginin yarattığı muazzam gerici ideolojik atmosfer, bir yandan, Kürt Ulusal Hareketine Karşı imtiyazlarının kölesi olmuş Türklerin milliyetçiliğinin baskısı ve Merkez'i oluşturan Dev-Yol'un zaten Teori ve Doktrine pek değer vermeyen geleneği birleşince, ortaya "Emeğin Avrupası" gibi, Marksist kökenli bir sosyalistin yüzünü kızartacak formüller çıkar. 
Nereden nereye gelindiğini görebilmek için önce bir geriye gidelim. Sıradan bir Türk sosyalisti 1970'li yılların başında, Marks'ın ve Engels'in, Ücretli Emek ve Sermaye, Ücret Fiyat Kar gibi eserlerini, ve kısaca emek değer teorisinin temeli olan, İşgücü ve Emeğin ne olduğu; Emeğin, İş gücünün Kullanım Değeri olduğu; İşgücünün tüketimi halinde yeniden üretiminden daha fazla değer üretebilen biricik mal olduğu, bütün kapitalist birikimin temelinde bunun bulunduğu gibi konuları bilirdi. ÖDP adlı partimiz bütün bunları unutmuş görünüyor." 
Ve yine aynı yazıda, örneğin şimdiki SEH'in kökeni olan Ekmek ve Gül platformunun Avrupa Birliği'ne ilişkin tutumu ele alınırken şunları yazıyorduk: 
"Şimdi sırayla Platformların Avrupa Topluluğu'na ilişkin karar tasarılarının eleştirisine geçebiliriz. İl görülen şudur: Muhalefet: Avrupa Birliğine Hayır diyerek açık bir tavır almakta. Merkez ise "Emeğin Avrupası" sloganını öne çıkararak en azından hayır demeyi öne çıkarmamaktadır. Ekmek ve Gül de merkezle benzerlik içinde, Merkezin "emeğin Avrupası" parolasını, Avrupa'nın kapitalist birleşmesine karşı olmak tarzında ifade etmektedir. İlk bakışta "karşı" vurgusu başlıkta görülmekte", ama karşı olmanın koşulu olarak getirilen "kapitalist birleşme" sözleri gerçekte vurgunun bu noktada bulunmadığını sezdirmektedir. 
Avrupa Birliğinin kapitalist devletlerin bir birliği olduğu kimse için bir sır olmadığına göre, keza kimse de programatik olarak şu sıralar somut bir alternatif olarak Sosyalist bir Avrupa önermediğine göre, "kapitalist birleşme" ye karşı ya da "emeğin Avrupa"sından yana olmak, Avrupa Birliği'ne utangaç bir evet demekten başka bir şey olmasa gerektir. "Hayır" denmemekte, ama geçmiş ve söylem açıktan bir "evet"e de imkan sunmamakta, bu da böyle anlaşılması zor formüllere yol açmaktadır.(…)" 
" Fazla söze gerek var mı? Demek emekten yana nasıl, İşverenden yana demekse; "Emeğin Avrupa'sı"da işverenlerin Avrupa'sı demektir şu bizim unutulmuş ve ölü köpek muamelesi yapılan Marksizm'e göre. 
23.02.2000 20:24 " 
Haydi diyelim ki bunları bilmiyordu, okumamıştı, bildiklerini unutmuştu, ama biz bunları 17.06.2009 tarihinde "ÖDP Üzerine Yazılar" başlığı altında "Çatı Partisi Tartışmaları Grubu"na da yollamıştık hafızaları tazelemek, unutulmuş ve inkar edilmiş geleneklere ve temellere bir dönüş sağlamak için. 
* 
Bu hafıza kaybı ve unutmaları hatırlattıktan sonra, bir Marksist olan ve Marksizmi de iyi bilen Ertuğrul Kürkçü'nün, Marksizm'in bu en temel, Modern toplumun, yani kapitalizmin anlaşılması için olmazsa olmaz olan kavramını yanış ve olur olmaz kullanmasının, Marksizm'e karşı bir ideolojik saldırı, saldırılar karşısında susma olduğu açıktır. 
İşgücü ve emek kategorilerin ayrımı, Marksist Ekonomi Politiğin en temel keşfidir. Nasıl Tarihsel maddecilik, en temelinde düşüncenin varlığı değil, varlığın düşünceyi belirlediği önermesine indirgenebilirse, Marksist Ekonomi Politik de, İşgücü ve Emek ayrımına indirgenebilir. 
Bunu bizzat Marks ve öğretiyi birlikte kurduğu Engels çok açık olarak yazmaktadır. 
Örneğin Marks'ın "Ücretli Emek ve Sermaye" broşürü 1891'de yeniden basılacağında, Engels, bu broşürde Marks yaşasaydı yapacağı bazı değişiklikler yapar. Ve yaptığı değişiklik özünde, Marks'ın henüz bu ayrımı yapamadığı dönemin kavramlarını değiştirmektir, yani emek yerine İşgücü kavramını koyar bir bakıma ve metni buna göre düzeltir. 
Şöyle yazar Engels: 
"Kırklarda, Marx ekonomi politiğin eleştirisini henüz tamamlamamıştı. Bu, ancak ellilerin sonuna doğru gerçekleşti. Onun için, Ekonomi Politiğin Eleştirisine Katkı'nın birinci kısmından (1859) önce yayınlanan yazıları, birçok bakımdan, 1859'dan sonra yazdıklarından farklıdır. Bundan önceki yazılarında öyle deyimler, hatta başlıbaşına öyle tümceler vardır ki, sonraki yapıtları açısından talihsiz, hatta yanlış görünürler. Şurası açıktır ki, geniş okur yığınları için yapılan sıradan yayınlarda, yazarın entelektüel gelişiminin bir parçası olarak bu ilk bakış açısının da bir yeri vardır, ve yazarın olduğu kadar okurların da, bu eski yapıtların değiştirmeden basılmasını istemek hakları vardır ve. benim de bunların tek sözcüğünü olsun değiştirmeyi aklımın köşesinden bile geçirmemiş olmam gerekirdi. 
 Ama, hemen tümüyle işçiler arasında propagandayı amaçlayan yeni bir baskı sözkonusu olduğunda, iş değişmektedir. Bu durumda, Marx, elbette, 1849 tarihli eski açıklamasını, yeni bakış açısıyla bağdaştırmak isteyecekti. Ve bu baskı için, bellibaşlı bütün noktalarda, bu amaca ulaşmak üzere, bazı gerekli değişiklik ve eklemeleri yapmakla, Marx'ın düşünüşüne uygun bir davranışta bulunduğumdan eminim, Okura şimdiden söylüyorum: bu, Marx'ın 1849'da yazmış olduğu değil, 1891'de yaklaşık olarak yazmış olacağı broşürdür. Dahası, asıl metin öyle çok sayıda dağıtıldı ki, onu, daha ileride tüm yapıtları arasında hiç değiştirmeden yeniden basmama dek, bu, şimdilik, yeterli olacaktır. 
 Benim yaptığım değişikliklerin tümü, bir tek nokta etrafında toplanıyor. Asıl metne göre, işçi, kapitaliste, ücret karşılığında emeğini satmaktadır; bu metne göre ise, işçi, işgücünü satmaktadır. Bu değişiklik için bir açıklama yapmam (sayfa 175) gerekir. Bu açıklamayı, bu sorunun basit bir sözcük oyunu değil, tersine, bütün ekonomi politiğin en önemli noktalarından biri olduğunu görsünler diye yapmalıyım." (Koyular bizim) 
Ve Engels yazdığı önsözde bu kısa açıklmayı niye yaptığını da şöyle açıklıyor: 
" Bu açıklamayı, en güç ekonomik tahlillerin kendilerine kolaylıkla anlatılabildiği eğitim görmemiş işçilerin, böylesine karmaşık sorunları yaşamları boyunca hiç kavrayamamış bizim "kültürlü" ve kendini beğenmiş kişilerimizden ne kadar üstün olduklarına burjuvazi kendisini inandırabilsin diye yapmalıyım." 
Bitmedi. 
Engels işgücü ve emek ayrımının önemini bıkmadan vurgulamaktadır: 
"En iyi iktisatçıların, "emek"in değerinden yola çıktıkları sürece üstesinden gelemedikleri güçlük, "emek"in değil de, "işgücü"nün değerinden yola çıktığımızda ortadan kaybolur. Günümüzün kapitalist toplumunda, işgücü bütün öteki metalar gibi bir metadır, ama gene de, tamamıyla özgün bir meta. Yani, değer yaratan bir güç, bir değer kaynağı olmak ve, gerçekten de, uygun bir biçimde kullanıldığında, bizzat kendisinde olandan daha fazlasını yaratan bir değer kaynağı olmak gibi özgün bir niteliği vardır. Üretimin bugünkü durumunda, insanın işgücü, bir günde, bizzat kendisinde bulunandan ve kendisinin malolduğundan daha büyük bir değer üretmekle kalmaz; her yeni bilimsel bulguyla, her yeni teknik buluşla, günlük üretiminin günlük maliyeti aşan bu fazlalığı artar, ve dolayısıyla da işgününün, işçinin günlük ücretini karşılamak için çalıştığı bölümü azalır; öte yandan da, işgününün, işçinin karşılığını almaksızın emeğini kapitaliste armağan etmek zorunda olduğu bölümü artar. 
 İşte bugünkü toplumumuzun tüm ekonomik yapısı budur: bütün değerleri yaratan tek başına işçi sınıfıdır. Çünkü değer sözü, emek sözünün bir öteki ifadesinden başka bir şey (sayfa 181) değildir ve bugünkü kapitalist toplumumuzda, belirli bir metaın içerdiği toplumsal olarak gerekli-emek miktarını anlatan bir deyimdir. Ne var ki, işçiler tarafından üretilen bu değerler, işçilere ait değildir. Bu değerler, hammaddelerin, makinelerin, aletlerin ve işçi sınıfının işgücünü satın almalarına olanak sağlayan birikmiş paranın sahiplerine aittir. Demek ki, işçi sınıfının yarattığı ürünler yığınından kendisine kalan, bu yığının bir bölümüdür ancak. Ve az önce gördüğümüz gibi, kapitalist sınıfın kendine sağladığı ve olsa olsa toprak sahipleri sınıfı ile bölüşmek zorunda olduğu geri kalan bölüm, her yeni bulgu ve buluşla daha da artar, buna karşılık, işçi sınıfının payına düşen bölüm (adam başına hesaplandığında) ya çok yavaş ve önemsiz bir artış gösterir, ya yerinde sayar, ya da hatta bazı durumlarda azalır. " 
Yani diyor Engels, Emekten yana olmak, işçinin veya iş gücünün yarattığı değerden yana olmaktır ve işçinin o küçük ücreti hariç bu burjuvaziye aittir. Bu nedenle emekten yana olmak burjuvaziden yana olmaktır. 
Bu, İşgücü Emek ayrımının keşfinin önemini Engels tekrarlamaktan bıkmaz: 
"Bugüne dek, ekonomi politik, bize, emeğin bütün zenginliklerin kaynağı ve bütün değerlerin ölçüsü olduğunu, öyle ki, üretilmeleri aynı emek-zamanına malolan iki nesnenin aynı değere sahip bulunduğunu, ve ortalama olarak sadece eşit değerler birbirleriyle değişebilir olduklarına göre, bunların da birbirleriyle değişilmeleri gerektiğini öğretmiştir. Ama aynı zamanda, sermaye adını verdiği biriktirilmiş bir emek türünün varolduğunu, bu sermayenin, içerdiği yardımcı kaynaklar sayesinde, canlı emek üretkenliğini yüz kat, bin kat artırdığını, ve bunun için de kâr ya da kazanç denilen belirli bir karşılık talep ettiğini de öğretir. Hepimizin bildiği gibi, işler gerçekte şöyle gelişir: biriktirilmiş ölü emeğin kârları durmadan irileşir, kapitalistlerin sermayeleri durmadan büyürken, canlı emeğin ücreti durmadan azalır ve yalnızca ücretle yaşayan işçiler yığını durmadan kalabalıklaşır ve yoksullaşır. Bu çelişkiyi nasıl çözmeli? Eğer işçi, ürününe kattığı emeğin tam değerini alıyorsa, geriye kapitalist için kâr nasıl kalabilir? Ama yalnızca eşit değerler değişildiklerine göre, durum budur. Öte yandan, birçok iktisatçının kabul ettiği gibi, eğer bu ürün işçi ile kapitalist arasında paylaşılıyorsa, nasıl olur da eşit değerler değişilebilir, nasıl olur da işçi ürününün tam değerini alabilir? İktisat, bugüne kadar, bu çelişki karşısında çaresiz kalmış ve bu konuda hiç bir şey söylemeyen utangaç sözler yazmış ya da gevelemiştir. Bundan önceki sosyalist iktisat eleştirmenleri bile, bu çelişkiyi vurgulamaktan başka bir şey yapamamışlardır; sonunda Marx, bu kârın asıl kaynağında ortaya çıkış sürecini belirleyip, ve böylece her şeyi açıklığa kavuşturana dek kimse bu çelişkiyi çözemedi." 
Yine başka bir yerde: 
"Kapitalist, mevcut toplumsal koşullar altında, meta piyasasında, tüketimi yeni bir değerin kaynağı olan, yeni bir değerin yaratılması olan özel nitelikte bir meta bulur, ve bu meta işgücüdür." 
Engels, aslında bizlere söyleyecek söz bırakmamış. 
Ve bizim sevgili Ertuğrul Kürkçü arkadaşımız, Türkiye'de Marksist teoriyi ve kavramları en iyi bilenlerden biri olan arkadaşımız, Marksist Ekonomi Politiğin bu en temel kavramını; Modern toplumu anlamak için gerekli bu en temel kavramı ve aşrımı, bir mirasyedi gibi sorumsuzca kullanıyor ve harcıyor; kullanan ve harcayanlara karşı savunacak yerde. 
Neden acaba? 
* 
Tekrar edelim. Marksist doktrin açısından, Marksist teori açısından "Emeğin Dili"nde buluşmak, "Sermayenin Dili"nde buluşmak; Burjuvazinin dilinde buluşmaktır? 
Eğer Doktrinin kendi orijinal kavramlarıyla ifade edersek Ertuğrul Kürkçü bizleri "Emeğin dili" diyerek "Sermayenin dili"ni öğrenmeye, onda buluşmaya çağırıyor. 
Bunu yaparken de fiilen Marksist teoriye karşı bir mücadeleye girmiş, onun en temel kavramlarını reddetmiş oluyor. 
Yok etmiyorsa ve gerçekten ne dediğini biliyorsa, o daha da kötü. 
Bu "Emeğin dilinde Buluşmak" sloganı ve davetinin, somut politik anlamına ise diğer bir yazıda girelim. 
Demir Küçükaydın 
09 Temmuz 2009 Perşembe

Girdi biçimi

Filtered HTML

Web sayfası ve e-posta adresleri otomatik olarak bağlantıya çevrilir.
İzin verilen HTML etiketleri: <a> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
Satır ve paragraflar otomatik olarak bölünürler.

Full HTML

Web sayfası ve e-posta adresleri otomatik olarak bağlantıya çevrilir.
Satır ve paragraflar otomatik olarak bölünürler.

Biçimleme seçenekleri hakkında daha fazla bilgi

Attached Images

Existing Image:

Choose an image already existing on the server if you do not upload a new one.

-or-

Upload Image:

Image title:

The title the image will be shown with.

URL	Başlık	Ağırlık	Sil

"Emeğin Dili" Burjuvazinin Dilidir (1) - E. Kürkçü'nün 27-28 Haziran'da "Yaptığı Konuşmanın Eleştirisi

Bir İçerik Oluştur!

Özel Menünüz

Kullanıcı Girişi

Gündem
-"Barış Süreci"
-"Kürt Sorunu"
-Anayasa Tartışmaları
-Avrupa Birliği
-Çatı Partisi Tartışmaları
-Büyük Ortadoğu Projesi
-İnsan Hakları
Politika
-Türkiye Politikası
-Ortadoğu Politikası
-Dünya Politikası
Ekonomi
-Dünya Ekonomisi
-Türkiye Ekonomisi
Sınıflar ve Partiler
Sosyal Hareketler
-Ulusal Hareketler
-Barış Hareketi
-İşçi Hareketi
-Çevre Hareketi
-Kadın Hareketi
-Gençlik Hareketi
Kültür ve Sanat
-Plasitk Sanatlar
-Sinema - Tiyatro
-Edebiyat
-Müzik
Dosyalar
-Hrant Dink Cinayeti
-Şemdinli
Linkler
Bilim ve Teknik
-Doğa Bilimleri
-Toplum Bilimleri
Yaşam - Günlük Hayat
-Medya
-Spor
Felsefe
Köxüz'den Yazılar
-Köxüz'ün Temel Metinleri
-Köxüz'den Mektup
-Köxüz Redaksiyonundan
-Köxüz'den Yorumlar
-Köxüz'ün Künyesi
Okurladan Yankılar