‘Kürt Açılımı‘ tıkanma sinyalleri veriyor. DTP- AKP hattında yaşanan ‘muhatap’ tartışmaları ile ‘yol haritası’nın avukatlara verilmemiş olması, aylardır konuşulan ancak, içeriği de bir türlü açıklanmayan ‘açılım’ sürecine patinaj yaptırıyor!
Devlete ve hükümete yakın kaynaklara bakılırsa bu durum bir yanıyla DTP’nin tavrından, diğer yanıyla da ‘yol haritası’ndan kaynaklanıyor.
Bazılarına göre DTP’nin ‘PKK ve Öcalan’ın muhatap’ alınmasında ısrarlı olması süreci tıkıyor. Kimileri de devletin ‘yol haritasını’ okuduğunu ancak, ‘beğenmediğini’ ve bu nedenle de vermek istemediğini ileri sürüyor.

Bugün gazetesinden Hakan Aygün, dünkü yazısında MİT’in bu amaçla Öcalan’la yeniden pazarlık masasına oturduğunu yazıyor.
Devlete ve hükümete yakın kaynaklar DTP’nin ‘Kürt sorunun çözümü yerine PKK ve Öcalan’da ısrar etmesini’ eleştiriyor ve DTP’yi ısrarından vazgeçmeye çağırıyor. Şayet DTP ısrarından vazgeçerse, herşey yoluna girecekmiş havası estiriliyor.
Benzer tutumun ‘yol haritası’ konusunda da alınması bekleniyor. Bunun da işaretleri çoğalıyor.
DTP’nin tavrını ayrıca ele alacağım ancak bana göre tıkanma DTP’den ya da Öcalan’ın hazırlayıp sunduğu ‘yol haritası’ndan çok, çözüm yolunda AKP’ye tek başına inisiyatif verilmesinden kaynaklanıyor.

Ordu ve CHP –PKK ve Öcalan üzerinden- esas olarak buna itiraz ediyor.
CHP, 90 yıldır bedelini ödediği bu sorunun çözümünde rol almak, bunun getirisinden faydalanmak ve – haklı olarak- ‘çözümden pay’ almak istiyor. İplerin sadece AKP’nin elinde olmasını istemeyen ordu da ona destek veriyor.
Sürecin tıkanması buradan; ordu-CHP dayatmasından kaynaklanıyor. Basına yansıyan tartışmalardan anlayabildiğimiz kadarıyla da, AKP ve CHP arasında bir uzlaşma sağlandı, sağlanıyor. Süreci ikisiyle de; AKP ve CHP’yle birlikte götürme eğilimi giderek güç kazanıyor.
Türk devleti AKP’ye verdiği inisiyatifi yavaş yavaş CHP’ye doğru da kaydırıyor. ‘Kürt Açılımı’ CHP’ye doğru açılıyor, sistemin kadim partisi işin içine çekiliyor. AKP’nin açacağı ‘açılım dosyasını’ belli bir aşamadan sonra CHP’nin devralacağı, süreçte bazen AKP’nin, bazen de CHP’nin öne çıkacağı anlaşılıyor. Devletin bu iki parti arasında görev paylaşımına gideceği seziliyor.

Ne ki bunun için bazı düzenlemelerin yapılması, özellikle PKK’nin slah bırakmasının sağlanması konusunda alt yapının hazırlanması gerekiyor. Bu arada zaman boşuna aksın da istenmiyor. Fırsat bu fırsat denilerek bir yandan DTP, ‘muhatap’ meselesinden dolayı baskı altına alınmaya, etkisi zayıflatılmaya çalışılıyor, diğer yandan da ‘yol haritası’ndaki talepler – açıklanmadan daha- tartışma konusu yapılarak mevzi kazanmak isteniyor.

Tabii, DTP’nin topu taca atan, özgüvensiz ve ikircikli tavrı da Kürtleri baskılamak isteyen güçlere olanak sağlıyor. Sürecin aktör haline getirdiği DTP, uzun soluklu ve yaratıcı siyaset üreteceğine ve sürece öncülük edeceğine daha ilk adımda görevini PKK’ye devrediyor!
DTP sürecin öncüsü olacağına, ‘gücüm yok, yapamam’ diyerek, sorumluluk almaktan kaçınıyor. Oysa Kürt halkı da, PKK ve Öcalan da DTP’den ‘çözüm gücü‘ olmasını bekliyor. DTP’nin süreci izleyen ve bilinenleri yenileyen ezberci tavrı ciddi boşluklar yaratıyor.
Bunun elbette Kürt halkının haklı davasına bir faydası olmuyor. Olmadığı gibi de AKP ve CHP’ye hareket alanı açıyor.
Öte yandan bugün aklı başındaki herkes Kürt sorununun PKK’siz ve Öcalan’sız çözülemeyeceğini biliyor. Ayrıca Türk devletin PKK veya Öcalan’la ‘resmi olmayan’ görüşmeler yaptığı da biliniyor. Basında ve kamuoyunda bu konuda ciddi bir sorun da yaşanmıyor. Sorunun PKK ve Öcalan’la ilgili boyutları elbette onları işidir ancak DTP işi onlardan daha az önemde değildir.

Süreç henüz yenidir. PKK’nin ve Öcalan’in sürece ‘resmen’ dahil olması için herşeyden önce sürecin ilerlemesi ve bazı aşamalardan geçilmesi gerekir. Türkiye’yi bu aşamaya getirecek olan yegane Kürt dinamiği de DTP’dir. Bu DTP’nin -devredilemez -görevidir.
Hal böyleyken “siyasallaşma” süreci henüz resmen start almamışken, legal sahanın hakkını vermeden, ‘çekilme‘ sinyalleri verilmesi doğru değildir. Bu tutum doğası gereği kırılgan olan sürecin kırılma riskini daha da yükseltir.
Dediğim gibi PKK ve Öcalan’ın muhatap alınması konusunda Kürtlerin tutumu nettir. Ayrıca sorunun kalıcı çözümü PKK’siz ve Öcalan’sız mümkün de değildir. Hem bu ahlaken doğru da değildir.

Zira bu sorunun bedelini PKK ve Öcalan ödedi. PKK gerillası 30 yıldır bu uğurda can verdi. Kadını erkeğiyle on binlerce Kürt genci Kürt halkının insan onuruna yaraşır bir biçimde yaşayabilmesi uğruna kendi yaşamından vazgeçti. Kürt gerillası özgürlük için dağda ve zindanda anlatılması imkansız koşullarda direndi. Bütün bu direnişleri de kabul edelim veya etmeyelim Öcalan’ın varlığı ve felsefesi motive etti. Hayatını bu kavgaya adayan Öcalan’ın kendisi de ağır bir bedel ödedi. Ödemeye de devam ediyor. Kimse bunları yok sayarak ya da mağdur ederek Kürt sorunu çözemez. Çözülür diyenler sadece kendilerini aldatırlar. Öcalan’ın ve PKK’nin yok sayılmak istenmesi halinde çözüm değil, çözümsüzlük gelişecektir. PKK, Öcalan ve Kürt sorunu iç içe geçmiştir. Bunları biribirinde ayırmak mümkün değildir. Adil ve kalıcı çözüm peşinde koşanlar, bu gerçeği er veya geç kabul edecek ve gereğini yerine getireceklerdir. Kaldı ki bunu en iyi de Türk devleti bilmektedir. Tartışmalar ve yapılan pazarlıklar devletin geçmişten ders aldığını göstermektedir. Kürt tarafı da temkinli olmayı elden bırakmadan sürecin ilerletilmesi için üzerine düşeni yerine getirmelidir...

gunayaslan@hotmail.de