Bizim 'Türk' sosyalizmi ilginçtir.

Demokrasi adının geçtiği her yerde, zorunluymuşçasına belli ekler yapma gereği duyar.

Demokrasi kavramı, 'Türk' sosyalizmi için liberalizmin siyasal kavramı olarak görülür ve bu kavramdan kaçılamadığı noktada belli eklemeler ile bir tür 'liberalizmden farklılık' yaratma çabası gözlenir.

Mesela demokratik cumhuriyet talebi, siyasal liberalizmin istemi olarak görüldüğü için uzak durulur. Kendisini özgürlük hareketi ile stratejik ittifak olarak tanımlayanlar bile (mesela SDP), özgürlük hareketinin stratejik amacını demokratik cumhuriyet olarak belirlemesi karşısında ya sessiz kalırlar, ya da tuhaf kavramlarla durumu geçiştirmeye çalışırlar. 'Demokratik devrimle bağlı olmak' gibi cümleler, derin ve derin olduğu kadar anlaşılmaz teorik, politik saptamaların çimentosu olur. Demokratik cumhuriyet konusunda her söz söylemeye geldiğinde, bu anlayış, aynı anlaşılmaz saptamalar ile durumu geçiştirir. Bunda da başarılı olduğunu söylemek mümkün.

Çatı Partisi Girişimi gündeme geldiğinde, 'Türk' sosyalizminin değişik eğilimleri için de sorun demokratik cumhuriyetten nasıl sıyrılınabileceği sorunu olarak ortaya çıkmıştı. Çok açıktır ki, böyle bir çatı partisi girişiminin politik ortaklaşması demokratik cumhuriyet talebi üzerinden şekillenebilirdi. Onun için 'Türk' sosyalizminin bu bölüntüleri önce 'İşçi sınıfı olmadan olmaz', 'Temeli olmadan yıkılır' vb. türü açıklamalarla sıyrılmaya çabaladılar. Ancak en gelişmiş politik önerme E. Kürkçü'nün 'sosyal cumhuriyet' önermesi olarak şekillendi.

Bu politik önermeyi Demir Küçükaydın sosyal demokrasi savunucusu olarak nitelerken kuşkusuz haklıydı. Ekonomizmin siyasal alana bir politik önerme olarak girişi, çoğu kez sosyal demokrasiye yönelir. Siyasal demokrasi talebine yönelik her atılım, ekonomizm tarafından 'sosyal' haklar; ekonomik haklar ile frenlenir.

'Türk' sosyalizmi demokratik cumhuriyet talebinden kaçışı olabilecek tüm ekonomist formülasyonları dirilterek yapmaya uğraşıyor.

Çatı Partisi Girişimi'nde ekonomizmin sorunu demokratik cumhuriyetten kaçışı akılcı kılmaktı. 'Türk' sosyalizmi bunu başardı ve Çatı Partisi Girişimi 'Türk' sosyalizminin değişik bölüntülerinin toplandığı 'çatı' haline geldi. Bu çatının ancak bu kadar kesimi toplayabileceği anlaşıldığı için olacak ki, ismi de değişip Demokrasi için Birlik Hareketi (DBH) adını aldı.

Şimdi sivil ve demokratik anayasa girişiminde, 'Türk' sosyalizminin değişik bölüntülerinin sorunu aynı: Demokratik anayasa yetmez...

Ekonomist yaklaşım, her politik sorunda olduğu gibi, işçi ve emekçilerin ekonomik sorunlarına politik ifade vermekle kendini gösteriyor.

Demokratik anayasa yetmez, olmuşken sosyal bir anayasa da olsun!

Çatı Partisi Girişimi'ndeki ekonomizm ile anayasa tartışmalarındaki 'Türk' sosyalizminin tezleri ne kadar çok benziyorlar.

Demokratik cumhuriyete karşı sosyal cumhuriyet; demokratik anayasaya karşı sosyal anayasa.

Olabilirse her ikisi birlikte!

ÖDP Genel Başkanı Alper Taş, 8 Ekim 2009 tarihli Birgün gazetesinin pazar ekinde, 'Ülkemizde bir demokrasi sorunu vardır ama...' diyerek bu soruna bir açıklık getirmiş. Demokrasi mücadelesini küçümsemek isteyen her ekonomist yaklaşım gibi 'ama' kelimesini yerinde kullanmış ve anayasa tartışmalarındaki eksikliği 'Bugün önümüze konulan anlayış ekonomik-sosyal haklardan kopuk bir siyaset tartışmasıdır' diyerek, anayasanın sadece demokratik değil sosyal hakları da içermesi gerektiğine vurgu yapmış: 'Anayasa'da sadece demokratik hak ve özgürlükler değil ekonomik ve sosyal haklar da güvence altına alınmalı, yurttaşların temel ekonomik ve sosyal ihtiyaçlarının giderilmesi devletin anayasal sorumluluğunda olmalıdır.'

Bu sözler, bir sosyal demokratın (Avrupa standartlarında bir sosyal demokrat tabii) altına imza atacağı sözlerdir. Özel mülkiyetin ortadan kaldırılması, yerine sosyalist mülkiyet ilişkilerinin geçirilmesini savunan biri, siyasal demokrasiyi, buna yaklaştırdığı için ister. Bir sosyal demokrat ise, devletten sosyal ve ekonomik hakları anayasal düzlemde talep eder ki, alt sınıfların, açık sınıf çatışmasında özel mülkiyet 'sınırlamasını' aşmaması için.

Kapitalizm koşullarında olabilecek en ileri demokratizm, özel mülkiyetin işçi sınıfınca aşılmasının en ileri koşullarını sunar. Sosyal demokrasi de bunu engellemek, önünü kesmek için sosyal ve ekonomik kırıntıları anayasal düzleme taşır.

Ekonomizm, ekonomik talepler ve sosyal hak mücadelesi ile siyasal demokrasi mücadelesini birbirine eklemleyerek, demokratik cumhuriyet talebinden geri durmaya çalışırken, sosyal demokrasiye yöneliyor.

Çatı Partisi'nde demokratik cumhuriyete karşı sosyal cumhuriyet; Anayasa tartışmalarında demokratik anayasaya karşı sosyal anayasa!

Ekonomizmin siyasal demokrasi mücadelesi karşısında çıkış aradığı yerler, sosyal demokrasiye çıkıyor.