Güzel şarkılar, güzel ve büyük mücadelelerin üzerine gelir.

Her mücadele dönemini karakterize eden müzisyenler ya da müzik grupları vardır.

Aşık İhsani, Ruhi Su, Cem Karaca, Grup Yorum, Ciwan Haco, Kardeş Türküler farklı mücadele dönemlerini ve yönelimlerini anlatırlar.

Bandista da bu dönemin devrimci tınısı.

En son 'Benim Annem Cumartesi' diye muhteşem bir şarkı yaptılar.

Bu şarkıda Cumartesi Anneleri'nin mücadelesine yoldaş oluyorlar.

Gözaltında kaybedilenlerin mücadelesi incelikli bir müziğe kavuşuyor onların bu şarkısı şahsında.

Bir mücadele, eğer hakkında şarkılar yapılıyorsa önemli bir aşama kaydetmiş demektir. Cumartesi Anneleri'nin mücadelesi o niteliğe kavuşmuştur diyebiliriz.

Cumartesi Anneleri gözaltında kaybedilen çocuklarını soruyorlar devletten.

Devleti sorguluyorlar.

Çok az şey istiyorlar devletten aslında.

Ölen çocuklarının bedenlerinden kalanları ve biraz da adalet.

AKP kendini kurtarmak için Ergenekon bahsini açmışken bu bahis kapanmasın diye de uğraşmış oluyor nesnel anlamıyla.

Gözaltında kaybedilmiş çocuğunu sormak bahsi kapatmamaktır çünkü.

BOTAŞ kuyularına atılmış olanları aramak bahsi kapatmamaktır.

Diz çöktürülüp kafasına kurşun sıkılmış olanları gündem etmek bahsi kapatmamaktır.

Bandista, Cumartesi Anneleri'nin bahsi kapatmama mücadelesinin sesi soluğu oluyor.

Bandista, Cumartesi Anneleri'ni demlikte bir çay tanesi gibi yalnız bırakmıyor.

Bilakis Bandista, Cumartesi Anneleri'nin ve hepimizin gönlünde mahşeri bir kalabalık yaratıyor.

'Benim Annem Cumartesi' diyorlar. Her şeyini kaybetmişlerin mücadelesinden kaçmıyorlar.

Anneleri sahipleniyorlar.

Annelerinin yerine koyuyorlar.

Bizler de gözaltında kaybedilmiş insanların adlarını annemizin adı gibi zihnimize yazmalıyız.

Onlar bir suçlu gibi gösterilmeye çalışılırken ve unutturulmak istenirken, onları annemizin adı gibi hatırlamalıyız.

Bandista'dakiler şarkılarına sahip çıkmıyor.

Satmıyorlar.

Bestelerini internetten kolayca indirebiliyorsunuz.

Hatta CD'lerini size hediye ediyorlar.

Para sahibi olmaya çalışmıyorlar.

Bandista'dakilerin grup resimlerinde yüzleri gözükmüyor.

Onlar şöhret sahibi de olmaya çalışmıyorlar.

Ama eğer gelirseniz Cumartesi Anneleri eyleminde şarkı söylerken ağlayan güzel yüzlerini görebilirsiniz.

Onların 'benim' diye sahip çıktıkları tek bir şey var.

Cumartesi Anneleri.

Her türlü melanetin sahibi olmak için yırtış yırtış bir hayat yaşayanların dünyasında ne büyük bir namus.

Herkesin bir 'çay tanesi' haline getirilmeye çalışıldığı bu dünyaya ne güzel bir meydan okuyuş.

Sizin Anneniz Cumartesi, bizim müziğimiz Bandista