Merhaba yine yeni ve güzel binr yazıylı ufkumuzu aydınlatan fikriye arkadaş merhaba.....Aslında metinde bir kısmı alarak Kürtler üzerinden biraz konuyu ele almak lazım. "Ezilenler ezenin imajını içselleştirdiklerinden, özgürlüğü ezene ait olarak düşünür. Ve bu durumda ezilenler bu şekilde özgürleşme adına ezen haline gelebilir. Bu yüzden ezilenlerin özgürlük mücadelesi ezenin ilkelerini benimsediği yolda olmamalıdır. Ezilenler ezenin yolundan giderek, ezenin konumunu, iktidarını alma çabasına girerek özgürleşmesi mümkün değildir." Kürtlerinde durumu aynıydı son 30 yıla kadar. Ama son duruma baktığımızda durumu Kürtler değişti. Bir nevi kendi kaderini kendi eline aldı diyebiliriz. Ama tam olarak değil. Denilebilinirki şu an için doruk noktaya ulaşmasında "Edi Bese" hamlesi çok önemli bir yer aldı. Yukarıda dediğim "tam olarak özgürleşemedi" nin içerenden insanları kendine çekebildi. Bu sefer tabi daha çok kitleye ulşabildi, ulaşıyor. Eğer bu seferde hamle içindeyken bir sonuç alınmazsa durum daha kötü olacak ve yara daha da derinleşecek. Ama yine de Kürtler barış istemini durmadan haykıracak ve sesini yükseltecektir.

sevgili fikriye,
makaleniz sevgili xorto'nun yorumu ile birlikte beni de bu kitabı okuduğum yıllara götürdü ve pek çok alanda çağrışım yaptı bu yüzden her iki yoldaşa teşekkür ederim.
ezilenlerin pedagojisi pedagogların harcı değildir bunu siz de makalenizle kanıtlıyorsunuz. mutlaka pedagogların da yapacağı işler vardır elbet ama şimdilik bu anlamda bir çağrışım değildi bendeki; aksine politik alanlardan sesler beynime hücum etti. ezilenler içinde bir kadın olmanız vesilesiyle kadınların tarihsel alanda kaydettikleri başarılar aklıma geldi. ilk öncelikle de 1917 şubat devrimi. politikacıların azının hatırlayacağı bu çağrışım aynı zamanda bir haksızlığa özür sayılabilir kanımca. politikacıların pek çoğu (neredeyse tamamı) bu devrimlerin bir işçi devrimi olmasında hemfikirdir. ama bu devrim asıl olarak 8 mart uluslararası emekçi kadınlar günü meydana dökülen kadınların sayesinde kazanılmıştır. yani bu durum yaşanmasaydı devrim de başarıya ulaşmazdı desek buna karşı çıkan olmazdı. çünkü o sıralarda kadınlar; çocuklarını ve kocalarını, kardeşlerini velhasıl tüm erkek göstericileri kırbaç ve zorla dağıtan kazak alaylarının karşısına dikilmişler ve onlardan "merhamet" dilemişlerdi. ("ne ulu bir yaltaklanma" -trotsky) ve ancak bu tarihten sonra kazak alayları göstericilerin yanına geçmeye başlamıştır. işçi sovyetleri bu tarihten sonra asker sovyetleriyle birleşmişlerdir.
kazak askerlerin atlarının gemlerine yapışan kadınların psikolojisi nasıl anlaşılabilirdi? bu aynı zamanda sizin makalenize bir ek/katkı olarak orada duruyor.
bir arkadaşım psikoloji merakımız nedeniyle bir yaşlı psikologtan kaynak kitap istiyor ve bu psikolog diyor ki: "psikoloji, psikoloji kitaplarından öğrenilmez, bizler bu işi romanlardan öğreniyoruz." bu aktarım bana geldiğinde doğru yolda olduğumuza kanaat getiriyorduk. çünkü o sıralarda büyük sosyal çalkantıları romanlardan ve biyografilerden öğreniyorduk.
toplum içinde ne kadar kötü alışkanlık veya pislik varsa onlar ezilenler kültürü içindeydi. birer ahlakçı ya da psikolog olsaydık pekala onları işe yaramaz görürdük, herhalde. ama sorun da tam buradaydı. ezilenler öyle davranmak zorunda olduklarından bu zorunluluğa karşı mücadele etmek gerekiyordu. ne yazık ki hepimizi bekleyen tehlike tam da onların içinde olmaklığımızdır. pislikler veya ahlıksızlıklar içinde mücadele verenler de (bunlara karşı olsalar dahi) bu koşullardan etkileniyorlardı. ve halen de bu etkilenimler üzerimdedir. yani ben de pisliklerimle beraber ezilenlerin içindeyimdir.
yukarıda ezilenlerin yüce yaltaklanmasına ruslardan örnek vermiştim. kendi tarihimizde de benzerleri vardır: örneğin alevilerin gazi direnişi veya kürtlerin serihıldanları... dikkat edilirse bu iki hareket sırasında ordunun en üst kademeleriyle bizzat halk aynı masa etrafında birbirlerini dinlemişlerdir. asıl olarak da resmi görevliler halkı dinlemek zorunda kalmışlardır. her iki durumda da direniş temsilcileri (muhtarlar/belediyeler) dertlerini anlatmışlar ve muhataplarından anlayış beklemişlerdir. işte pek çoğumuzun gözden kaçırdığı mesele de bu tablonun kendisindedir. bu tablo en üst kurmayların dahi halkın ayağına kadar inmiş olmalarıdır, artık demeçlerindeki asıp kesmeler yoktur, anlama hali vardır.
makalenize (veya kitaba) ek olarak sunduğum bu açı ezilenlerin psikolojisinin ezenlerin psikolojisi üzerine etkisi olarak küçük bir çarışımdır. (ve şimdilik bir iddia olmayıp çağrışım olarak görülmelidir.)
diğer çağrışımları da eklesem yorum, yorum olmaktan çıkacak zannederim.
senin bloğundan sevgili xorto'ya da selam ederim.

öncelikle bu yayini ve görüslerini bizlerle paylastigin icin sana cok tesekkur ederim fikriye arkadas. Ben de bu kitabi okudugumda gercekten cok etkilenmistim ve Paulo Freire`le görüsme konusma istegi dogmustu.
Gelelim asil konumuza diger arkadaslar da bazi yorumlar yapmislar siz de kitaptan hareketle güncel konulara deginmissiniz. Evet freire`nin de dedigi gibi ezilenler ezenlerin ugradigi politik siyasi durmlardan kaynakli olarak ezenlerin ezilenlerde yarattigi pedogojik durumlardan kaynakli olarak asil amaclari özgürlük degildir bir histeri olarak degerlendirirsek, ezilenlerin asil amaclari özgürlesmek degil kendisinin de bir ezen olmasidir. Tabii bunun birtakim nedenleri vardir. bir Freire`nin de dedigi gibi ezenleri ezenler üzerinde yarattiklari kendilerinin"yüce gönüllülükleri"dir. bu durum ezilende bir ezen olma istemini artirir. diger bir neden de varolan celiskiden kaynakli olarak bir histerik ya da icgüdüsel bir tepki olarak ezilenin kendisini koruma icgüdüsünden kaynakli olarak bir yandan bir ezen olma isteminin güclenmesidir belkide bu celiski sirasinda erk ezilene gecse ilk etapta kendisi de bir ezen konumuna gececektir.

Simdi bu bakis acisindan hareketle Kürtlere deginirsek bir ezilen grubu olusturuyor evet ama ezen kim? Türkler mi? Tabii ki sizin de bildiginiz gibi Türkler desek ne kadar yanlis ise degildir desek de o kadar yanlistir. belli bir sinifin ezen kesim oldugu bir gercekir ancak sessiz kalarak bu ezme isine ortak oldugu da bir gercekliktir.
Kürtler acisindan bakarsak duruma bir ezilen olarak özgürlügü ne kadar istiyor bunu ne kadar bilincine cikarmis durumda sorunu özgürlpk sorunu mu yoksa yine kendisinin ezen konumuna gececegi bir devlat sorunu mu. Iste bu konuda öcalan` görüsleri hayati öneme haizdir. sorunu bir özgürlük demokrasi sorunu olarak ele almak sanirim cözümleyici olacaktir. Ancak özgürlük sorununa bakis acisi da burda belirleyici olmaktadir. özgürlükten ne anladigimiz bu noktada önem tasimaktadir. ezilen olarak kürtler kendileri özgürlestikce kendilerini ezenleri nasil özgürlestirecektir ya da kürtler gercek anlamda özgürlük istiyorlar mi" yoksa yine kendi ezenlerinden kurtulup baska bir ezen mi ariyorlar" iste bu sorunun yanitini net bir sekilde vermek konunun aslini olusturuyor sanirim. Nitekim bunun cok acik örneklerini daha yeni bir olusum olmasina karsin cok net bir sekilde güneydeki olusumda da zaman zaman görebiliyoruz. Hak ihlalleri,sansürler,baskilar vs.... Simdi kürtler saddam dan kurtuldu bu sefer kendi ezenini mi yartiyor sorusu akillara gelmiyor degil. Bu durum Kuzey Kürdistan icin de gecerli olabilir mi? Diyelim PKK kuzeyde bagimsiz bir devlet kurdu bu sefer degisen sadece ezenler mi olacak yoksa gercekten Kürtler özgürlesebilecek mi? konuyu ilerde daha da acmak gerekecek sanirim. Selamlar