Önce kuyruğuna bakmışlar...
Sonra ensesi kalınlar
Ensenden tutup attılar.
Hep dışladılar...

Dargeçit ilk durağındı
Gerçektende hayat sana hep dardı
Mercedes’leri çizmekten de zevk aldın
Onlara binmekten de...

Sonra tercihi oldun
Kimsesizlerin
Kavgası oldun yiğitlerin
Babanda dolaştırdı seni
Halkında.
Barış derken her zaman
Gözlerin gülerdi
Kalbin teklerdi...

Ceza evlerinde de yattın
Halkın evlerinde de
Aydındı yüreğin
Güneş arkanda
Işıltısı yüreğindeydi...

Öncede barış dedin
Sonra da...

Ehmede Xani diyarında tekleyen kalbin
Feqiye Teyran diyarında durur mu sandın...

Seni Mem u Zin aşkı kadar sevenlerde
Önce barış derken
Gittin terk ettin
Kimsesizler arkanda
Çığlıkları yayıldı Dünya’ya
Mesele kalbinse
Yüreği atıyor memleketin barış diye...

Cizre gelinleri
Dağlarında memleketin
Ağlıyor barış
Gülüyor barış
Şimdi dostların
Toprak atıyor
Gülümsüyor gözlerin
Tekleyen kalbin yüreğinde memleketin
Atıyor barış
Bağırıyor barış
Leyla’lar Hatip’ler
Üzgün şimdi
Dostları gülümsüyor
Barış
Orhan gidiyor barış
Özründe kabahatinde
Barış
Mirasında barışsa
Bu memleket gözü yaşlı ve kederli
Ardından ağlamayacak
Bende tekleyen kalbine inat
Gülümsüyorum Orhan’ca
Savaşsa savaş
Barışsa barış
Barış...

*Barış çığlıkları arasında kalbine yenilen halkın gerçek vekili...

Aram Alzan