Kimsenin bizi umursamadığı günlerin, gecelerin içindeyiz. Ya da bizim kimseyi umursamadığımız. Biz her çoğaldıkça, güç sarfettikçe bir şeyler hep yerin derinliklerine kaçıyor. Hatayı yapan biz miydik; yoksa hata yapmak yaşamın bir gerçekliği miydi?
Her hata yaptıkça yerdeki kırık dökük cam parçaları artıyor, her seferinde biraz daha canımızı acıtıyordu. Her acı çekmemiz biraz daha duyarsızlaştırıyordu kendimizi kendimizden, sorunlarımızdan. Yılan hikayesine dönen bir halk mücadelesi verirken aydın, sanatçı kişilikler biz onların işlerini zorlaştırıyoruz sadece. Ayak bağı olmaktan öteye gitmiyor onlarla münasebetimiz. Uzaktan seyretmek; geriletmek ya da zarar vermekten çok daha iyi olsa gerek.
Bölünmüşlüklerin içinde kendimize bir yer edinmeye çalışırken kaybediyoruz bütünlüğümüzü. Sığıntı olmayı bütün olmaya yeğliyoruz çoğu zaman. Özümüzden, bireysel özelliklerimizden uzaklaştıkça ölü olmaktan öteye gidemiyoruz. Özünü kaybetmek! Özünü kaybetmek için önce var etmek gerekir. Kaybetmek için önce kazanmak gerekir.

03.03.2008
Eylem