Türklük Sorunu Üzerine

Başlık: *

Kategoriler

Blogçular: *

Bölümler-Konular: *

Lütfen yazınızın yer alacağı bölümü seçiniz.

Ana Metin: *

Kürtlere Karşı Örgütlenen 
Linç Vesilesiyle Bir Kez Daha 
Türklük ve Kürt Hareketi Üzerine

Bu yazının başlığını “Türklük Sorunu” olarak koyduk, çünkü günümüzde “Kürt Sorunu” olarak adlandırılan mesele, birileri tarafından cumhuriyetin “başına bela edilmiş” bir “sorun” değil, bizzat cumhuriyetin ve onun dayandığı dinamiklerin yol açtığı bir “sorun”dur. 
Bundan dolayıdır ki, öncelikli olarak meselenin adının doğru konulması gerekiyor. Zira bir meseleyi ortadan kaldırabilmenin yolu, olayın ve olgunun adının doğru konulmasından geçmektedir.
Evet, bugünkü cumhuriyet bir Türk Cumhuriyeti olarak kurulmuştur ve bu cumhuriyetin temel dayanağını asimilasyon, inkâr ve imha oluşturmuş, oluşturmaktadır.
Yani mümkün olanlar asimilasyon yoluyla “Türkleştirilmiş”, Türkleştirilemeyenler ise inkâr, imha ya da sürgün edilmiştir.
Bugünkü cumhuriyet Milli ve ırkçı esaslara göre tasarlanmış ve kurulmuştur. Ne var ki, amaçlanan maksada tam olarak bir türlü ulaşılamamıştır.  
Eğer cumhuriyetin resmen ilanını değil de, cumhuriyetin mayasını teşkil eden İttihatçı hareketin kuruluşunu esas alacak olursak, aradan bir asrı aşkın bir zaman geçmiş olmasına rağmen, bugün bile hedeflenen amaca tam olarak ulaşılamamıştır.
Yani, ne herkes Türkleştirilebilmiş, ne de Türk olmayanlar bir bütün olarak yok edilebilmiştir. Dolayısıyla da cumhuriyetin tarihi boyunca bir yok etme, bunun karşısında ise bir var olama savaşı hep var ola gelmiştir.
Cumhuriyetin temel ülküsüne karşı direnenlerin vermiş oldukları varlık savaşı, nedense hep “sorun” olarak adlandırılmış, bu da yetmemiş, bu “sorun”lar cumhuriyetin değil de, cumhuriyetin mağdur ettikleri üzerinden adlandırılmıştır. Yanlış tanım ise, kaçınılmaz olarak çözümün de yanlış yerde aranmasına yol açmıştır.
Cumhuriyetin kendisi değil de, onun yol açtığı sonuçlar üzerinden bir tartışma yapılmış, dolayısıyla da “sorun”ların adı da bu yanlış sonuçlar üzerinden konulmuştur. 
Bu “sorun”un adı kimi zaman “Ermeni Sorunu”, kimi zaman “Azınlıklar Sorunu”, kimi zaman da “Kürt Sorunu” olmuştur.
Hâlbuki ne Ermenilerin, ne Kürtlerin, ne de öteki olarak muamele gören diğer toplulukların varlıkları tek başına bir sorun değildir, hiçbir vakit de sorun olmamıştır. Ne vakit ki Türklük ve Türkleştirme meselesi vuku bulmuş, işte o zaman bu tür “sorun”lar icat edilmiştir ya da Türkleştirilemeyenlerin varlıkları bir “sorun” olarak kabul görmüştür.
Bununla da kalınmamış, bütün bu “sorun”lara yol açan Türklük iken, “sorun”lar Türklüğün mağdur ettikleri üzerinden adlandırılmış, mağdurlar “sorun”ların kaynağı olarak gösterilmiştir.  
Nasıl ki, erkeklerin yol açtığı, daha doğrusu erkek egemenliğinden kaynaklanan cinsiyet ayrımcılığı ve her türlü ayrımcılık “kadın sorunu”, kapitalizmin yol açtığı çevre tahribatı da kapitalizmden soyutlanarak “çevre sorunu” olarak tanımlanıyor ise; Türklük ve Türkleştirme politikasının bir sonucu olarak tarih sahnesinde yeniden yer almış olan Kürt ulusal hareketi de “sorun”a yol açan asıl özneden soyutlanarak Kürtler de “sorun”a yol açan özne olarak gösterilmekte ve “sorun” “Kürt sorunu” olarak tanımlanmaktadır.

Türklük Sorunu mu yoksa “Kürt Sorunu” mu?
 
Kürt bölgelerinde çatışmaların yeniden başlamasıyla birlikte, gündem de bu çatışmaların ekseninde oluşmaya başladı. Kimileri bu süreci, “Söz konusu olan bir etnik ya da kimlik sorunu değil, ekonomik bir sorundur” türünden bildik hamasi laflarla açıklamaya çalışırken, kimileri de, “sorunun adını doğru koymak lazım, bu sorunun adı Kürt sorunudur” açıklamasını yinelediler.
Birinci açıklama ne kadar aymaz bir açıklamaysa, ikinci açıklama da o kadar yanlıştır. Zira söz konusu olan bir “Kürt sorunu” değil, bir Türklük sorunudur.
Meselenin adını doğru koymak lazım; Türklerle Kürtler arasındaki sorunlar, Kürtlerin yaşadığı coğrafyanın Türkler tarafından işgal edilmesiyle birlikte başlamış, Türklük esaslarına göre kurulan “Türk Cumhuriyeti”nin ilan edilmesiyle birlikte de bugünkü halini almıştır.
Tabii ki Kürtlerin yaşadığı coğrafya başka istilalar ve istilacılar da görmüş ve Kürtler her dönem işgale ve işgalden kaynaklanan sonuçlara karşı savaşmak zorunda kalmışlardır. Ama hiçbir istila, Türklüğün son yüzyılda yol açtığı sonuçlar kadar kalıcı ve tahripkâr sonuçlara yol açmadığı gibi, bu son istilanın özeliklerine de sahip değildir.
Çünkü hiçbir istilacı güç Kürtlerin varlığını inkâra yönelip, Kürtlere de kendi varlıklarının inkârını dayatmamıştır.
Zaten bu bakımdan sömürge bir halk olarak Kürtler, sömürgeci bir devlet olarak da Türk devleti sömürgecilik tarihinde bir ilki oluşturmaktadır.
Çünkü tarih boyunca hiçbir halk, işgalcisi tarafından kendini inkâra ve egemeni olanın kimliği üzerinden kendisini tanımlamaya zorlanmamıştır.
Mesela Fransa, sömürgeleştirdiği hiçbir ulusu kendisini inkâr etmeye ve Fransız etnisitesinin bir parçası olarak tanımlamaya zorlamamıştır.
Ulus devletler tarihinin en ırkçı devletlerinden biri olan İsrail Devleti, ne Filistinlileri inkâr etmekte, ne Filistinlileri Yahudi halkının bir parçası olarak görmekte, ne Filistinsileri dünyaya böyle göstermekte ve ne de onları buna zorlamaktadır.
Bu bakımdan Türk devleti ve kendisini Türklük üzerinden tanımlayan Türkler, egemeni oldukları tüm alanlarda, yurtlarını ve yaşamlarını işgal ettikleri herkesi Türk olarak tanımlamakta ve onlara kendilerini inkâr etmeyi dayatarak yeryüzünde bir ilki oluşturmaktadır.
Dünyanın en eski sömürgeci devletleri bile, bugün aynı suçu bir başka biçimde işliyor olsalar bile, geçmişte işlenmiş suçlarla bugünleri arasında bir ortaklık kurmak cesaretini gösterememekte, geçmişte işlenen suçlar için ‘özür’ dileyip, bir biçimde geçmişle bugün arasında bir ortaklığın kurulmasının önüne geçmek için uğraşırlarken, Türkler, geçmişe özlem duyan, geçmişte işgal ettikleri topraklarda yeniden at koşturmaya özlem duyan tek topluluktur.
Yine aynı şekilde, yeryüzünde hiçbir devlet ve millet yoktur ki, işgal ettiği yerleri “vatan toprağı” olarak görsün ve işgale karşı direnen yerli halkları “vatana ihanet”le suçlasın.
Bilindiği gibi, günümüzdeki Türklüğün “atalarımız” demekte hiçbir sakınca görmediği Osmanlılar, dört yüz yıl boyunca Yunanlıların yurtlarını işgal altında tutmuş, sonunda da bu toprakları terk etmek zorunda kalmıştır. Ama buna rağmen bugünkü Türklük, Yunanistan’ın toprakları içerisinde kalan ve Batı Trakya olarak adlandırılan toprakları kendi yurdu olarak görebilme aymazlığını gösterebilmekte ve bir gün bu topraklara dönme arzusu taşıyabilmektedir.
Daha da garip olanı ise, Yunanlılar karşısında bir utanç duyulacağına, Yunanlıların düşman ve güvenilmez olarak görebilmesidir.
Yine aynı şekilde Ermenilerin, Kürtlerin, Süryanilerin yurtlarını işgal edip, sonra da bu halkları soykırımdan geçiren, bu halkları sürgüne gönderen, geride kalanları ise asimile ya da inkâr eden Türklerdir.
Ama buna rağmen Ermenileri, Süryanileri ve Kürtleri düşman ilan eden ve onları “vatana ihanet”le suçlayan da aynı Türklerdir.
Bu nasıl bir ruh haldir ki, hem zulüm yapmakta, hem de zulüm görüyorum diye ortalıkta bağırmaktadır?
Öyle sanıyoruz ki Türklük bir fenomendir ve bu fenomenin mutlaka incelenmesi gerekmektedir. Çünkü bu fenomen, ne klasik milliyetçilikle, ne klasik ırkçılıkla ve ne de klasik faşizmle açıklanabilir.
Klasik ırkçılığın temel şartı, kendi ırkından olmayanları öteki olarak görmeyi gerektirir. Yani hiçbir zaman bir beyaz bir siyahı kendinden görmez; siyah olan beyaza benzemeye çabalasa da, beyaz bunu dıştalar.
Keza klasik faşizmin dayanakları aynıdır. 
Örneğin Alman faşizmi Yahudileri Almanlaştırmak gibi bir reaksiyona sahip değildi, bilakis, “Almanlığı Yahudilikten arındırmak”, ilkesine dayanmaktaydı.
Yeryüzünde bir tek Türkler, egemeni olduğu coğrafyada yaşayan herkesi Türkleştirmek histerisiyle hareket etmiş ve bunu başardıkları ölçüde kendileriyle barışık olabilmişlerdir.
Bu durumu hastalık olarak adlandırmayı çok isterdik, ama değil. Eğer öyle olsaydı, bu durumda bir caza-i muafiyet doğardı ve bu tartışmaya da gerek kalmazdı.
Türklük bir hastalık değil, bir fenomendir, daha doğrusu Türklük demek, başkasını inkârdır, herkesi Türk olmaya zorlamak demektir, Türk olmayan herkesi düşman görmektir, böbürlenmektir, düşünememekle övünmek demektir, yaptığı zulümlerden yola çıkarak gücünün ve yaşadığının farkına varmak demektir.

Türklüğün Gizli ve Açık Esasları Üzerine

İkiyüzlülük ve riyakârlık, Türklüğün gizli ve açık esaslarının en önem iki ayağını oluşturmaktadır. Bundan dolayıdır ki Türklük, hem muhtaç olduğu, hem de itaat ettiği karşısında riyakâr ve ikiyüzlüdür. 
“Köprüden geçinceye kadar ayıya dayı diyeceksin” sözünün Türklük nazarında bu derece kabul görmesinin nedeni tam da bundandır. Bu söz, Türkülüğün temel esaslarından birini teşkil eder. 
Aynı Türklüğün bir başka esasını ise, “Devletin malı deniz, yemeyen keriz” sözü oluşturur. 
Bilindiği gibi Türklük için devlete itaat etmekle Allah itaat etmek bir ve aynı şeydir. Türklük nazarında devlet düşmanlığının karşılığı vatana ihanettir ve cezası linçtir. 
Ama aynı Türklük, “devletin malı deniz, yemeyen keriz” sözünü kendisine bir ilke olarak alabilmektedir.
Türklük için “dün dündür bugün bugündür.” Türklük, hiçbir vakit geçmişiyle yüzleşmez. Türklük için önemli olan tarihsel haklılık değil, her koşulda menfaatlerini esas alan “kendi haklılığı”dır.
Türklük, kurbanken de haklıdır, katilken de.
Türklüğün esasını oluşturan temel bu olduğu içindir ki Türklük, olgular ve olaylar arasındaki benzerlikleri görmez, görmek istemez.
Türklüğün bir bileşeni olan ve Avrupaya göç etmiş Türkleri örnek alalım. Bilindiği gibi Türkler, kırk küsur yıl önce Avrupa ülkelerine göç ettiler, hem de kendilerine “misafir” sıfatını yakıştırarak. Ama bu “misafir” Türkler, baktılar ki bu misafirlik uzun sürecek, bu kez de oralara yerleştiler. Kendilerine ait dernekler, camiler kurdular, okullarda din dersi ve Türkçe dilinin öğretilmesini, daha sonraki yıllarda ise Türkçe dilinde eğitim hakkı istediler. Üstelik de bütün bunları kendi deyimleriyle “misafir” olarak bulundukları ülkelerde istediler ve bu isteklerine sahip de oldular.
Bir başka örnek ise, bir dönemler Osmanlı İmparatorluğu’nun işgali altında olan Kıbrıs, Yunanistan, Makedonya ve Bulgaristan gibi ülkelere yaşayan Türklerin durumudur. 
Bilindiği gibi bu ülkelerde yaşayan Türkler ya Osmanlı İmparatorluğu tarafından bu ülkelere götürülmüşler ya da İslamiyet üzerinden sonradan Türkleştirilmişlerdir. 
Türk ya da Türkleştirilmiş bu nüfusun önemli bir kısmı, bu ülkelerdeki Osmanlı işgali son bulduktan sonra da bu ülkelerde kalmaya devam etmiştir.
Buna rağmen, ne zaman ki buralarda yaşayan “Türk nüfusu” bir ayrımcılığa tabi tutulmuş, Türk devleti ve Türklük ayağa kalmış ve kendi “soydaş”ları için eşit haklar talep etmiştir.
Ne var ki, Almanya’da, Yunanistan’da ve Bulgaristan’da yaşayan Türkler için eşit yurttaşlık hakkı isteyen -ki zaten buralarda yaşayan Türkler büyük ölçüde eşit haklara sahiptiler-, elinden gelse bu ülkelerde de tıpkı Kıbrıs’ta olduğu gibi Türk devletçikleri kurduracak olan Türklük; bırakın ayrılmayı bir yana, kendi işgalcisinin varlığını bile kabullenmeye hazır ve işgalcisiyle eşit haklar temelinde bir arada yaşamaya razı olmuş Kürt halkını linç etme aymazlığını gösterebilmektedir.
Peki neden? Öyle ya, kırk yıl önce Almanya’ya, üstelik de “misafir” statüsüyle giden Türkler için Almanlarla eşit haklar talep eden Türklük, nasıl oluyor da aynı hakları talep eden Kürtler karşısında bu derece reaksiyoner olabiliyor?
Bu durumu ne klasik işgalci zihniyetiyle, ne klasik milliyetçilikle, ne de klasik ırkçılıkla açıklayabilmek pek mümkün değildir. Bütün bunlarla Türklük arasında bir takım ortaklıklar olsa da, bunlar bir ve aynı şeyler değildir.
Bizim kanaatimizce bu sorunun cevabı, Türklüğün esaslarında saklıdır. Türklüğün açık ve gizli esasları teşhir edildikçe, işgal topraklarını kendi “vatan toprağı” olarak gören, işgale karşı kendi toprağını savunan halkları da “vatana ihanet”le suçlayan, hem zulüm yapan, hem de zulüm gördüğünü, haksızlığa uğradığını iddia eden bu zihniyeti de anlamak mümkün olacaktır.
 
Peki, Türklük bir patolojik bozukluk 
ve bir paranoya değilse, nedir?

Bu, bir hastalık değil, Türklüğün esasıdır. Çünkü Türklük ideolojisi ve Türk devleti sosyal bir tabanı olmayan, önce ideolojisi ve ilkeleri oluşturulan, önceleri Ergenekon gibi bir takım efsanelerle beslenen, bu yetmez olunca da devşirme topluluklarla vücuda getirilmeye çalışılan bir fenomendir. Bundan dolayıdır ki bu derece reaksiyoner ve tartışılmaya düşmandır. 
Böyle olmak zorundadır çünkü “Türk sermayesi” gibi Türklüğün sosyal tabanı da devşirme yoluyla oluşturulmuştur. Bir başka deyişle, önce milleti olmayan bir “milli devlet” kurulmuş, sonra da başka milletlerden devşirme ve asimilasyon yoluyla bir millet yaratılmıştır.
Türklük ideolojisi ve bu ideoloji etrafında örgütlü komplocu bir teşkilat (İttihat ve Terakki) tarafından temelleri geçtiğimiz yüzyılın ilk yıllarında atılan, kendisi ise 1923 yılında ilan edilmiş olan bugünkü cumhuriyet, hem “ulusal” bir sermayeden, hem de ulusal bir tarihten ve sosyal bir tabandan yoksun olarak kurulmuştur.
Milleti olmayan bir milli devlet olarak kurulması bir yana, kurucu kadrolarının önemli bir kısmı da Türk değildir; kurucu kadrolarının çoğu Makedon, Arnavut, Çerkez ve Yahudi’dir.
Hadi diyelim ki bunun bir önemi yoktur; nihayetinde Fransa’nın Fatihi olarak kabul edilen Napolyon da bir Fransız sömürgesi olan Korsika’dandı.
Keza kendisi Kürt kökenli olan Ziya Gökalp, “Türklüğün Esasları”nı kaleme almıştır.
Zaten Türklüğün handikabının asıl nedeni de bu değildir. 1923’de kurulan milli Türk devletinin esas handikabı, Türklerin azınlıkta olduğu, daha doğrusu “Türklük bilinci”nin olmadığı bir coğrafyada Türklük esaslarına dayanan bir devlet olarak kurulmuş olmasıdır.
Komplocu İttihatçı gelenekten gelen devletin kurucu kadroları bu handikabın farkındaydılar, dolayısıyla da hiç vakit kaybetmeden bir Türkleştirme süreci başlattılar.
Henüz daha cumhuriyetin kuruluşu gerçekleşmeden coğrafyanın en kadim halklarından olan Ermeniler, Süryaniler zaten ya katledilmiş ya da sürgüne gönderilmiştir.
Yani daha Cumhuriyet kurulmadan önce, Türk Cumhuriyeti’ne giden yollar açılmıştı; ama amaca ulaşabilmenin önündeki en önemli engel olarak Kürtler halen daha duruyorlardı. Üstelik de Kürtler, cumhuriyetin kurucu ortağı olarak kabul edilmiş ve büyük ölçüde Kürtlerin katkısıyla mevcut devlet kurulmuştu.
Ama bu durum, yani Türklüğe bir devlet hediye eden önemli Kürt varlığı, devletin sahiplerinin amentüleriyle örtüşmüyor, daha da kötüsü, devletin “gizli Anayasa”sını tehdit ediyordu.
“Gizli Anayasa”ya göre devletin esasını oluşturan Türklük ve Türklüğün üstünlüğüne dayanan mit idi.
O zaman Türklüğün elini kolunu bağlayan bu engelden kurtulmak gerekiyordu. Bu sürecin ilk adımı olarak, çeşitli provokasyonlar yoluyla bir şiddet ortamı yaratıldı ve Kürt direniş odaklarına karşı amansız bir saldırı başlatıldı.
Katliamlar yapıldı, Kürtler kendi topraklarından çok uzaklara sürüldü ve Kürt demografik yapısında ciddi tahribatlara yol açıldı. Ve nihayetinde de Kürtlerin varlığı inkâr edildi.
Cumhuriyet kurulmadan önce, kuruluş aşamasında ve cumhuriyet kurulduktan hemen sonra Kürtler müttefik olarak kabul edilirken ve Kürtlerle yapılan ittifaklar resmi kayıt altına alınırken, Kürtler birden bire yok sayılmaya ve inkâr edilmeye başlandı. Bir zaman sonra resmi kayıtlarda artık Kürtler yoktu; ‘Kürt diye anılan insanlar ise ‘dağ Türkleri’ydi. “Karda yürürken ayakları kart kurt sesi çıkardığı için bu insanlara Kürt deniliyor” idi. Ama bunlar esasen “dağ Türkleri” idi.
Türlüğün kurucuları, baskı zoruyla da olsa bir dönem için Kürtleri sindirmeyi, Kürtleri Türklüğe biat ettirmeyi başardılar. Hatta ve hatta Kürtlerin azımsanmayacak bir bölümünü asimile bile ettiler.
Ama ne Kürtlüğü, ne de Kürtleri yok edebildiler. Kürtler, her dönem yeniden tarih sahnesine çıkmayı ve varlılarını haykırmayı başardılar. Her seferinde ağır bedeller ödemek zorunda kalsalar da, Kürtler bundan hiçbir vakit vazgeçmediler.
Kürtler suskunken de, isyan halindeyken de devletin sahiplerinin korkulu rüyası olmaya devam ettiler. Çünkü uydurma Türklüğün varlığı, inkâr edilen başka halkların yok sayılaması üzerine kurulmuştu ve yok sayılan halklar arasında içerisinde her an tarih sahnesine çıkma potansiyeli taşıyan tek halk Kürt halkıydı. Kürtler ne kadar güçlü bir biçimde tarih sahnesinde yer alırlarsa, uydurma Türklük miti o derece hızla dağılmaya mahkûmdu. Bundan dolayıdır ki en ufak bir Kürt uyanışı en şiddetli devlet terörüyle ortadan kaldırıldı. Korku o derece büyüktü ki, Kürtçe ağıtlara bile izin verilmedi.
Türklük miti o derece zayıftı ki, Kürtçe bir ağıt karşısında bile dağılabilirdi. 
Son yüzyıla damgasını vuran Türklük histerisinin ve linç kültürünün dayandığı gerçek budur. 
Yeryüzünde mit üzerine kurulmuş bütün egemenliklerin davranışları aynıdır. Bunların hepsi kof bir güçlülük mitine ve bu güçten kaynaklanan ayrımcılığa dayanır. Ve bunların hepsi, aslında onların hiçliğinin kanıtı olan karşı argümanları reaksiyoner bir biçimde bertaraf ederler.
Özcesi; Türklük, patolojik bir bozukluk ya da bir paranoya değil, gerçekle alakası olmayan bir mittir. 
Türklük, tarihsel ve maddi temellere dayanmayan “varlığını” ise ancak ve ancak yok saydıklarının varlığını inkâr ederek devam ettirebilen; “ben varım” diye tarih sahnesine çıkmakta direnen halkları ise reaksiyoner Türklük halleri (linç vb.) ile susturan bir fenomenin adıdır.

Türklük Fenomeni Karşısında Devrimci Tutum Ne Olmalıdır?

Hal böyleyken Devrimci hareketin yapması gereken nedir? Yapılması gereken ilk şey, öncelikle, “Türklerle Kürtlerin bir problemi yoktur, asıl problem PKK’dır” diyen Türklük görüşünün de, “Kürtlerin Türklerle bir sorunu yoktur, asıl sorun derin devlettir” diyen Kürt söyleminin de doğru olmadığını ilan etmektir.
Türklüğün Kürtlerle olduğu gibi, Kürtlerin de Türklükle hayati sorunları vardır ve bu sorunların çözümü hiçte kolay değildir.
Çünkü Türklüğün temel var oluşu, Kürtlerin ve diğer Türk olmayan toplulukların yok edilmesi ve hayatta kalabilenlerin asimile edilerek yok sayılması üzerine kurulmuştur. Ve Kürt halkı varlığını ortaya koydukça Türklüğün temelleri sarsılmaktadır. Dolayısıyla da Türlüğün Kürtlerle olan sorunları hayatidir.
Aynı şekilde Kürtlerin de Türklükle hayati sorunları mevcuttur. Çünkü varlığını ortaya koymak için her ayağa kalkışında çatışmak zorunda olduğu bir güçtür Türklük. 
Türklükle Kürtlerin sorunlarının olmaması için, öncelikli olarak Türklüğün ırkçı bir mit olmaktan çıkıp, maddi temelleri olan sosyal bir kimliğe, bir kültüre dönüşmesi gerekiyor.
Ancak bu tür bir normalleşme yaşamış olan Türklük, başkalarının da varlığını kabullenme ve onlarla eşit koşullarda bir arada ya da ayrı ayrı ama yan yana yaşama kültürünü edinme yoluna girebilir.
Bu bakımdan Kürtlerin yapacakları bir şey yoktur. Zaten Kürtler, yeryüzünde hiçbir halkın kendi egemenine göstermediği bir hoşgörüyü kendi egemenlerine göstermektedirler.
Yeryüzünde hiçbir sömürge halk yoktur ki, kendisi için özgürlük isterken, kendi ezenine de “demokrasi” talep etsin. 
“O halde ne yapmalı?” sorusuna doğru cevap verebilmek için yapılması gereken bir başka şey ise, “Türklerle Kürtler kardeştir” yalanını teşhir etmektir.
Yanılmıyorsak 90’lı yılların başında Öcalan bir demecinde şöyle diyordu:
“Madem kardeşiz, o halde şöyle yapalım, 70 sene boyunca biz kendimize Türk’üz dedik, gelin siz de kendinize 25 sene Kürt’üz deyin.” Öyle ya, madem Türklerle Kürtler kardeştir, o halde neden hep kuralları koyan Türkler oluyor?
Kürtlerle Türklerin kardeş olabilmelerinin ön koşulu, Türklerin, kendileri için hak gördükleri her şeyi Kürtler için de hak görmeleridir. Ya da Türklüğe layık görmediklerini Kürtlere de layık görmemeleridir.
Bunu önkoşulu ise, Türklerin Kürtlerin ayrı devlet kurma hakkına sahip çıkmasıdır. Ancak o vakit Kürtlerle Türklerin kardeşliği mümkün hale gelir. Kürtler bu haklarını kullanırlar mı yoksa kullanmazlar mı, bu Kürtlerin sorunudur. Ama Türkler, kendi belirledikleri ve egemeni oldukları koşullarda yaşamayı Kürtlere dayattıkları sürece bir kardeşlik mümkün değildir.
Kürt hareketinin söylemi ne olursa olsun, devrimci hareketin söylemi bu zemin üzerine oturmak zorundadır. Kürt hareketinin kendisi kardeşlikten dem vurabilir ve bu eksende siyaset yapabilir, ama bu zemin devrimci hareketin zemini olamaz.
Çünkü Türklük Kürt hareketinden bağımsız olarak ele alınması gereken ve her koşulda ona kaşı mücadele edilmesi gereken bir tehlikedir.
Devrimci hareketin hem Türklüğün esiri olmuş “Türk” emekçilerine, hem de Türklüğün postalları altında acı çeken Kürtlere ve bütün ötekilere yapacağı en büyük hizmet, Türklüğün bertaraf edilmesi için tavizsiz bir mücadele yürütmektir.

Girdi biçimi

Filtered HTML

Web sayfası ve e-posta adresleri otomatik olarak bağlantıya çevrilir.
İzin verilen HTML etiketleri: <a> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
Satır ve paragraflar otomatik olarak bölünürler.

Full HTML

Web sayfası ve e-posta adresleri otomatik olarak bağlantıya çevrilir.
Satır ve paragraflar otomatik olarak bölünürler.

Biçimleme seçenekleri hakkında daha fazla bilgi

Attached Images

Existing Image:

Choose an image already existing on the server if you do not upload a new one.

-or-

Upload Image:

Image title:

The title the image will be shown with.

URL	Başlık	Ağırlık	Sil

Türklük Sorunu Üzerine

Bir İçerik Oluştur!

Özel Menünüz

Kullanıcı Girişi

Gündem
-"Barış Süreci"
-"Kürt Sorunu"
-Anayasa Tartışmaları
-Avrupa Birliği
-Çatı Partisi Tartışmaları
-Büyük Ortadoğu Projesi
-İnsan Hakları
Politika
-Türkiye Politikası
-Ortadoğu Politikası
-Dünya Politikası
Ekonomi
-Dünya Ekonomisi
-Türkiye Ekonomisi
Sınıflar ve Partiler
Sosyal Hareketler
-Ulusal Hareketler
-Barış Hareketi
-İşçi Hareketi
-Çevre Hareketi
-Kadın Hareketi
-Gençlik Hareketi
Kültür ve Sanat
-Plasitk Sanatlar
-Sinema - Tiyatro
-Edebiyat
-Müzik
Dosyalar
-Hrant Dink Cinayeti
-Şemdinli
Linkler
Bilim ve Teknik
-Doğa Bilimleri
-Toplum Bilimleri
Yaşam - Günlük Hayat
-Medya
-Spor
Felsefe
Köxüz'den Yazılar
-Köxüz'ün Temel Metinleri
-Köxüz'den Mektup
-Köxüz Redaksiyonundan
-Köxüz'den Yorumlar
-Köxüz'ün Künyesi
Okurladan Yankılar