O taş atan çocuklar sadece taş atmıyorlar. Taş atan çocuklar okula gidiyorlar. Sınıfları dolduruyorlar. Yere düşmüş eriklere yüz vermiyorlar. Yere düşen eriği kapıp kaçan ala geyiklerin peşinden koşmuyorlar.

O taş atan çocuklar, kendi yollarında, güneşe bakarak, güneşe yürüyorlar. Güneşte. Kimi çok zeki, çok çalışkan, pırıl pırıl. Sınıfının birincisi ama sonuncusuyla dayanışmadan geri kalmayan, mütevazi, içten, görmüş ve büyümüş, deneyimlerin acı ve ateşli çemberinden geçmiş. « Büyükler » bu dili anlamıyorlar. « Büyükler » kuş dili konuşuyor, kuş diliyle birbirlerine küfrediyorlar.

Çocuk dilinde dayanışma budur. Özbenliğini başkaları için feda etmek budur. Kolay değildir bu niteliklere sahip olmak. Her isteyen de sahip olamaz. Latif Çetin olmuş. Çalışkan, sınınıfının hatta en çalışkanı ve en zekisi. Sınıfının birincisi ve hem de mütevazi. Derslerini iyi bilen. Derslerinden hep en iyi not alan bir çocuk, sonra delikanlı, şimdiyse « içeride »... O hem « içeriden » ses veriyor, hem de kendi içindeki « sesleri » dinlemesini biliyor ve bizlerle paylaşıyor. Hevalîm... Way li min.

Diyarbekir’in Xahcepek mahallesinde iki odalı bir evde, ana ve babası ve sekiz kardeşiyle yaşamı zor tarafından ama sağlamca tutan çocuk, ilkokul senin, ortaokul benim, yüz metre koşucusu gibi bitiriverdi.

Diyarbekir’de güneş gözlerinizi kamaştırır. Diyarbekir’de güneşle aşık atılmaz, eş olunabilir sadece. Latif, zeki çocuk, akla karayı ayırmasını ve güneşle eş olmayı kendiliğinden anlayıvermiş. Lenin ve Mao’nun kimi konularda « Çocuk buradan yürü, hayatta özgür olmak istiyorsan » dediğini Latif Diyarbekir surlarıyla duymuş. Dicle’yle birlikte dinlemiş. Ama hiç kimse sır vermemiş. Burada kardeşlerim hiç kimse sır vermez ser verse bile. « İbo » buradan geçmiştir ve geçerken iz bırakmıştır. Daha sonra gelecekler ve geçecekler yolu şaşırmasınlar diye. Ketum kenttir kadim kent. Bu kentte kardeşlerim her evde, evet her evde, enaz bir ölü verilmiştir. Her biri bir destan. Her biri bir ağıt. Her biri bir acı.

Burada ölenler ve öldürülenler ölmezler, ölüleri bir bayrak, anıları bir program olur. Çocuklar hele anlatılanları dört göz, altı kulak dinlerler. Kürt halkının, bu mazlum halkın, bu mazlum ve kendine güvenen, bu mazlum kendine güvenen ve zamanı gelince yüzünü güneşe çeviren ve dağlara yürümesini bilen halkın kahramanları dillere destandır ve bu destanı en iyi analar ve neneler anlatırlar. Neneler ve analar. Kadınlarımız yani. Bacılarımızsa bize geleceğin birer kahramanı, destanı gibi canlı canlı ve içleri pırpır bakarlar. Zaman akar.

Gel zaman git zaman, daha çocukken, lise ikideyken tam tarihini isterseniz, surlardan gelen seslere kulak kabartan Latif yüzünü güneşe dönmüş ve yürümüş. Yürüyüşü Diyarbakır’da yarıda kalmış. Kadim kent Diyar-ı Bekir, Amed görmüş kendi gözleriyle evladının yakalandığını. Ama sesini çıkarmamış. Sesini surlarına gömmüş. Duvardan küçük bir (ç)akıl-taşı yuvarlanmış, durmuş. Ağlamaklı. Evet bizde taşlar da ağlar. Göz yaşlarını içine döker. Onsekizinde girmiş « içeri » Latif. Onsekiz yıldır « içeride » Latif. İçeridekilerin serbest bırakılmaları için yazıyoruz, söylüyoruz, konuşuyoruz. Hele zor ve belalı hastalıklardan çekenlerin. Evet yıkın duvarları. « İçeridekilerin » kimi iyi şiir yazar : Nevzat Çelik ve Erol Zavar en bilinenleri, en beğendiklerim, başkaları da var. Kimi iyi yazar : Öykü yazanlar, gazetelere yazanlar, günlük tutanlar, mektup yazanlar, anılarını yazanlar pek çok. Latif te onlardan biri : Latif öykü yazıyor. İyi öykü yazıyor. Ölü-Yaşar Kadın Hikayeleri isimli eseri ikinci baskısıyla okuyucuya yeniden rojbaş dedi. Hawar Yayınları’nın sunduğu kitapta Latif kendini değil kadınları anlatıyor. Şimde gel de şaşırma bakalım : Beş kadının beşibiryerde beş öyküsünü, kendi içindeki en derin sesleri dinleyerek kağıda döken, okuyucusuna sunan bir genç. Bunu bir de Yılmaz Güney yapmıştır tarihimizde. Yol çünkü adları bile anılmayan beş kadının öyküsünün bir çığlık olarak yansımasıdır. Burada da öyle. Yılmaz bu işe çok sevinmiştir. Biz de onunla. Yolun açık olsun Latif.