12 Eylül 2010 tarihinde yapılacak referandum, yıllardır süren iktidar çatışmasının sonucudur. AKP Anayasal değişikliği öngören bu paketle esas olarak yargı alanını yeniden düzenlemek istiyor. Bu paket kabul edilirse, AKP'de temsilini bulan güçlerin iktidarlaşması da Anayasal boyuta taşınmış olacak... Yapmayı düşündüğü düzenlemeleri demokratikleşme ve özgürleşme olarak topluma sunan AKP, özünde iktidarlaşma mücadelesi veriyor... Bu pakette ezilenlerin taleplerine, Emekçilerin Kürtlerin ve Alevilerin taleplerine yer verilmedi. Buna rağmen AKP ve yandaşlarının yaptığı propagandaya bakıldığında başarılı sayılabilecek bir performans sergiledikleri görülür.

Erdoğan, 20 Temmuz 2010 tarihli Meclis grup toplantısında yaptığı konuşmayla referandum kampanyasını başlattı. 12 Eylül 2010 tarihinde yapılacak referandumda anayasa değişiklik paketine neden 'evet' denmesi gerektiğini anlattı. Konuşmasında, 12 Eylül döneminde idam edilen gençlerden, Erdal Eren den Necdet Adalıdan söz etti. Mektuplarını okudu. Mektupları okurken sesi titredi. Ağlamamak için kendini zor tuttu. Bazı AKP’liler ise ağladı.(Şüphesiz ki onları asıl duygusallaştıran ve ağlatan şey devrimcilerin asılması ve sistemden hesap soran mektupları değildi. Onları ağlama düzeyine getiren sözler, yedi devrimcinin katillerinden biri olan Mustafa Pehlivanoğlu’nun dini değerlere vurgu yapan ve milliyetçilikten söz eden mektubuydu.) Erdoğan konuşmasında: “Tam 30 yıl sonra, yine bir 12 Eylül günü, işte bu işkenceler, zulümlerle, bu insanlık dışı uygulamalarla milletçe hesaplaşacağız. Gencecik ölümlerle, zamansız vedalarla, 17 yaşındaki çocukları yağlı urgana taşıyan zihniyetle hesaplaşacağız. Gencecik yaşında haksız bir şekilde idam edilen Mustafa'nın 'Allah'tan bulurlar' dediği gün işte 12 Eylül 2010 günüdür.''demişti...

Erdoğan 12 Eylülün zulmüne uğramış geniş halk kesimlerinin, ezilenlerin duygusal dünyasına hitap ederek “evet” oyu istedi-istiyor. Mustafa Pehlivanoğlundan söz ederek “Hayır” oyu kullanacağını ilan etmiş MHP'nin de oylarını talep etti-ediyor... Kampanyayı başlattığı grup toplantısındaki bu ilk konuşması ve sonraki günlerde attığı nutuklar devam ediyor. Nabza göre şerbet vermeye devam ediyor. Doğrusunu söylemek gerekirse muhaliflerine CHP ve MHP'ye göre daha “inandırıcı” olduğu da söylenebilir...

Şüphesiz ki Erdoğan, yaptığı konuşmalarla mensubu bulunduğu sermaye güçlerinin çıkarı doğrultusunda devletin yeniden yapılandırılacağını ilan edecek değil... Kavramların içini boşaltarak farklı göstererek oy istiyor. Emekçilerin taleplerine yaklaşımında da bu tutum açıkça görülüyor. Referanduma sunulacak pakette Kamu emekçilerine TİS hakkının tanınacağı ifade ediliyor.

Mevcut düzenlemeye göre Toplu görüşme sonunda anlaşmaya varılırsa taraflarca mutabakat metni imzalanıyor... Metin, uygun idari veya kanuni düzenlemenin yapılabilmesi için Bakanlar Kurulunun takdirine sunuluyor.. Toplu görüşme sonunda mutabakat metni imzalanamamışsa, anlaşma ve anlaşmazlık noktaları da taraflarca imzalanacak bir tutanakla uzlaştırma kuruluna gönderilir. Uzlaştırma kurulu kararı bağlayıcı değildir Son karar mercii Bakanlar kurulunundur.

53. Maddenin Teklif edilen hali
Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 53 üncü maddesinin kenar başlığı “A. Toplu is sözleşmesi ve toplu sözleşme hakkı” seklinde değiştirilmiş, üçüncü fıkrası yürürlükten kaldırılmış ve maddeye aşağıdaki fıkralar eklenmiştir. “Memurlar ve diğer kamu görevlileri, toplu sözleşme yapma hakkına sahiptirler. Toplu sözleşme yapılması sırasında uyuşmazlık çıkması halinde taraflar Uzlaştırma Kuruluna başvurabilir. Uzlaştırma Kurulu kararları kesindir ve toplu sözleşme hükmündedir. Toplu sözleşme hakkının kapsamı, istisnaları, toplu sözleşmeden yararlanacaklar, toplu sözleşmenin yapılma sekli, usulü ve yürürlüğü, Uzlaştırma Kurulunun teşkili, çalışma usul ve esasları ile diğer hususlar kanunla düzenlenir.” Görüldüğü gibi uzlaştırma kurulunun kararı bağlayıcıdır. Bu kurulun teşkili de kanunla düzenlenecek. Mevcut Asgari Ücret Tespit Komisyonunda işçiler nasıl bir figüranlık rolü oynuyorsa kamu emekçilerine de aynı rol uygun görülüyor. Bu düzenlemeye “Evet” demek mümkün mü? Bu düzenlemeye “evet” denilmesi kamu emekçilerinin yürüttüğü 20 yılı aşan mücadelesinin inkârı demektir. Yandaş sendika Hükümet güdümlü Memur-Sen Evet” dese de bu gerçeklik değişmez..Grev hakkı ve TİS bir bütündür. Grev hakkının olmadığı yerde gerçek TİS hakkının var olduğunu söylemek mümkün değildir. Her iki halde de hem mevcut durumda hem de yapılması düşünülen düzenlemeyle irade Hükümetin elindedir. Sadece karar verecek olan kurulun adı değişik.. Böyle olduğu halde Hükümet emekçileri yanılsamaya düşürerek önemli bir değişiklik yaptığını kabul ettirmeye ve bunun karşılığında “evet “oyu istemektedir

Erdoğan, partisince Çorum’da düzenlenen mitingde KESK ve Kamu-Sen’e sert çıkarak şunları söyledi: “KESK, Kamu-Sen, o kadar ideolojikler ki, ’Bu işi halk oylamasından sonraya bırakalım.’ Niye? O zaman diyorlar, ’toplu iş sözleşmesi çıkacak ya.’ Evet, çıkacağını da kabulleniyorlar. Siz ne yapıyorsunuz diyoruz. ’Biz hayır diyoruz’ diyorlar. Bu ne perhiz ne lahana turşusu. Mademki toplu iş sözleşmesi bu kadar güzel, o zaman niye oyunu vermiyorsun? Arkadaşlarım kendileriyle görüşmeyi yapacaklar. Gereği konuşulacak. Böyle 25 kuruşa simit yok. İdeolojik davranma. Doğrunun yanında olacaksın. İki kere iki dört. Bu yolda olmayanlar kusura bakmasın. Haddini bildirmek benim milletimin görevi.” ( milliyet 2010.08.18)

Önce bir düzeltme yapmak gerekiyor. MHP güdümlü Türkiye Kamu-Sen’in “Hayır” dediği biliniyor... Ancak Erdoğan KESK’in tutumunu çarpıtıyor. KESK’in tüzel kişilik olarak tutum belirlemediğini bildiği halde “Hayır” dediğini söylüyor. KESK’in merkezi düzeyde farklı tutumlara sahip olduğu ancak Demokratik Anayasa talebini dillendirdiği de biliniyor. Erdoğan kamu emekçilerini “evet” demeye çağırıyor. Grevli TİSli sendikal hak ve özgürlükler için bedel ödeyen kamu emekçilerinin bu düzenlemeye “evet” denesi kendi mücadelesini inkâr etmesidir. Bu mümkün değil… Mevcut 4688 sayılı yasadan özünde farklı olmayan bir Anayasal düzenlemeye evet demek düşünülemez. Düzenlemeyle özgür toplu pazarlık yerine “tahkim sistemi” getirilmektedir. Hatta 4688 sayılı yasadan daha geri bir düzenleme dayatılmak istendiği de söylenebilir... Çünkü bu düzenlemeyle grev yasağı, Anayasal bir düzeye getiriliyor.

Yıllılardır grevli toplu sözleşmeli sendikal hak ve özgürlük mücadelesi veren kamu emekçilerinin iradesi dün olduğu gibi bugün de tanınmıyor. Bu konuda devletin klasik politikası kendisinin dışında, hiçbir örgütlü iradeyi tanımama politikası devam ediyor.

Emekçilerin çalışma hayatını zorlaştıran başka düzenlemeler de öngörülüyor. İşçilere emekçilere saldırı programlarını meşrulaştırma işlevini yerine getiren kurumlarından biri olan Ekonomik Sosyal Konsey (ESK) anayasal kurum haline getirilmek isteniyor. Emekçilerin birden fazla sendikaya üye olmasına imkan tanıma adı altında örgütsüzlük dayatılıyor.. Ve söz konusu bu Hükümet dayatmaları kamu emekçileri açısından kazanım olarak tanımlanıyor...

Erdoğan Anayasa paketini tanıtırken sadece emekçilere seslenmiyor. Son konuşmalarında Dersim katliamından yeniden söz etti. Tarihle yüzleşmenin bir aracı olarak değil, politik çekişmelerin malzemesi yaparak Dersim katliamından söz edip “evet” oyu istedi. Dersim katliamından söz edip “bir taşla birkaç kuş vurma” politikasını gündemleştirdi. Bir yandan demokrat pozlarında Alevilere çiçek atarken, öte yandan Kılıçdaroğlunu ve CHP’yi sıkıştırıyor.

Peki, Dersim Katliamından söz etmek “evet” için yeterlimi?

Alevilerin oylarını almak bu kadar basit mi? Aleviler haklı olarak neden beni oyalıyorsun? Oylanan pakette taleplerim neden yer almıyor diye sormaz mı?

Kaldı ki dersim kıyımından söz edilirken hem tarihsel süreç çarpıtılıyor hem de günümüzde sürdürülen politika aklanmaya çalışılıyor. Dersimde yaşananlar, devlet politikasından soyutlanarak sorumluluk İsmet İnönü ve CHP ile sınırlandırılıyor. Şüphesiz ki İsmet İnönü de dönemin bütün CHP'lileri gibi Dersim katliamından sorumludur… “Birinci tenkil harekâtının (1937) sona ermesinden birkaç gün sonra, (4 Mart 1925 tarihinden 25 Ekim 1937 tarihine kadar Aralıksız 12 yıl başbakanlık yapmış olan) İsmet İnönü… Başbakanlık görevinden istifa eder… Başbakanlık koltuğuna, bu kez İnönü’nün kabinesinde iktisat (ekonomi) bakanı olarak görev yapmış olan Celal Bayar oturur.” (Cafer Demir Osmanlı ve Cumhuriyet Döneminde Dersim S:227) Dönemin Başbakanlık görevlerini yürüten (25 Ekim1937ye kadar ) İnönü ve daha sonrası için Bayar’ın sorumlulukları açıktır. Ama açık olan diğer husus ise bu sorumluluğun esas olarak devlete ait olduğudur.

TBMM’nin 30 Haziran 1938 günü düzenlenen oturumunda dönemin Başbakanı Celal Bayar meclisin tatile girmesi dolayısıyla konuşma yapar. Konuşmasında Dersim Sorununa bir kez daha değinir: “Bu yıl, meselelerde bir konu dikkatinize sunulmaya değerdir. Bu Dersim sorunudur… Bu yıl programımıza göre Askeri harekâtın sürdürülmesi gereklidir. Geçen yıla kıyasla şimdi oraya daha fazla kuvvet yığmış bulunuyoruz. Dersim’de bu programın uygulanması, Dersim meselesini kesinlikle ortadan kaldırma gerekliliğinden kaynaklanıyor.” (Age S:234)

Anayasa referandumu için ‘hayır’ kampanyası yürüten Hak ve Eşitlik Partisi Genel Başkanı Osman Pamukoğlu, sorumluluğun devlete ait olduğu gerçeğini kendi anlayışı doğrultusunda şu çarpıcı sözlerle ifade ediyor: “Hünerleri olmadığı için ölülerle ve Cumhuriyetin kuruluş dönemindeki insanlar ile uğraşıyorlar. ‘Atatürk’ diyemiyorlar, meydanı boş buldukları zaman onu da diyecekler. İsyanları devletler nasıl bastırdıysa, Atatürk de öyle bastırdı. Bundan sonra olacaksa yine aynı şekilde bastırılacaktır” (Hüriyet 20.08.2010)

Şimdi de Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal’in 1936 yılında Meclis açılışında yaptığı konuşmayı aktaralım: “Dahili (iç) işlerimizde en mühim (önemli) bir safha varsa, o da Dersim meselesidir. Dâhilde bulunan iş bu yarayı, bu korkunç çıbanı, ortadan temizleyip koparmak ve kökünden kesmek işi her ne pahasına olursa olsun yapılmalı ve bu hususta en acil kararların alınması için hükümete tam ve geniş salahiyetler (yetkiler) verilmelidir. Diyordu” (Age. s:208) Mustafa kemal’in Dersimi bombalayan manevi kızı ve ilk kadın savaş pilotu Sabiha Gökçeni, kutsal bir görevi yerine getirdiği gerekçesiyle Türk Hava Kurumu murassa (iftihar)madalyasıyla ödüllendirdiği de biliniyor.

Erdoğan'ın “1938’de vergi vermiyorlar diye 30–40–50 bin Dersim’li yi bombalayarak öldürülmesini” itiraf etmesi ve ‘işte CHP budur’ demesi gerçekleri bütün yönleriyle açıklamıyor. Bu anlamda kendisi ve AKP’nin de günümüz sorumluluğundan ve faturasından sıyrılması mümkün değildir. Keza Dersim katliamında İsmet İnönü'nün Cumhurbaşkanı olmadığı cevabını vermek de CHP’yi kurtarmıyor. Kemal Kılıçdaroğlu’nun “Ben (Dersim’in bombalandığı tarihte) daha doğmamıştım” demesi de kendisini kurtarmıyor...

Önemli olan dünden bugüne devam eden egemenlerin inkâr ve imha siyasetlerinin itiraf edilmesidir. Yaşanan zulüm düzeninin teşhir edilmesidir. Gerçekler açığa çıkmadan hesabı verilmeden-sorulmadan demokratikleşme doğrultusunda en sıradan bir adım bile atılamaz.

Erdoğan’a sormak lazım? Dünün devlet politikası ile günümüzde izlenen devlet politikası çok mu farklıdır? On binlerce insanın hayatını kaybettiği, yaralandığı, milyonlarca insanın yerinden yurdundan göçertildiği, binlerce köyün boşaltıldığı, işkence tezgâhlarında ve cezaevlerinde katledildiği gerçek değil mi? 17 bini aşkın faili meçhul cinayetin hesabı verildi mi? “Çocuk da olsa kadın da olsa gereğini yapın” “Amanosları temizleyin” talimatları çok mu demokratikti?

12 Eylülle Hesaplaşacağız söylemi “evet” oyu getirir mi?

Kendisi hesap verme konumunda olduğu halde Erdoğan’ın “12 Eylülle hesaplaşacağız” söylemi tam bir komedidir... Kendisi 12 Eylülün açtığı yolda siyasi güç sahibi olan bir zihniyetin temsilcisiyken 12 Eylülle nasıl hesaplaşacak? Şüphesiz ki geçici 15. maddenin kaldırılacak olması politik-psikolojik boyutları itibariyle önemlidir. İşin hukuksal boyutu tartışmalı da olsa önemlidir, olumludur... Yapılması düşünülen Anayasal değişiklikle (zaman aşımı gerekçe gösterilerek) Kenan Evren ve diğer sorumluların yargı önüne çıkarılıp çıkarılamayacağı tartışılıyor...

Ancak paket sadece bu maddeden ibaret değil… Ve AKP'nin de 12 Eylülcüleri yargılama anlamında niyeti olmadığı gibi sınıfsal konumlanışı da müsait değil... Dolayısıyla geçici 15. maddenin kaldırılmasıyla 12 Eylülcülerden hesap sorulacağı sonucunun çıkarılması hayaldir. Kenan Evrenin Cumhurbaşkanlığı köşkünde Abdullah gül tarafından ağırlandığı ve itibar gördüğü de henüz unutulmadı. Kaldı ki 12 Eylül ile hesaplaşmak kimilerinin yazıp çizdiği gibi “asmayalım da besleyelim mi?” demiş olan cunta şefi Kenan Evren'in yargılanması-cezalandırılması da değildir.

12 Eylülle hesaplaşmak onu yaratan ekonomik ve siyasi zeminle hesaplaşmaktan, Kapitalist sistemle hesaplaşmaktan geçiyor. Unutmamak gerekir ki, 12 Eylülül'ün dayanağı sermayedir, bürokratik askeri diktatörlüktür, emperyalizmdir. Ve tüm bu güçlerin cisimleştiği Anayasal düzendir. Bir türlü değiştirmek istemedikleri ve değiştirme teklifinin dahi yapılamayacağı Anayasanın başlangıç ilkeleridir. Kürt halkının kölelik statüsünde tutulmasını öngören tekçi anlayıştır. Aleviliği ezilen inanç statüsünde tutan, Diyanet İşleri Başkanlığında ve zorunlu din derslerinde ifadesini bulan kurumlaşmadır. Siyasi partiler kanunu ve %10 baraj sistemidir. Dolayısıyla AKP'nin öngördüğü değişiklikler 12 Eylül'ün özüne, ruhuna, temel felsefesine dokunmayan değişikliklerdir.

AKP'nin öngördüğü değişiklikler özünde makyaj değişikliklerdir. Paketin omurgasının, iktidar çatışmasından kaynaklandığı ve yargının yeniden dizayn edilmesi olduğu biliniyor. Geleneksel güçlerin hizmetindeki yargının, bu kez AKP'nin temsil ettiği kesimin hizmetine sokulması ve iktidarlaşması çabası olduğu çok açık...

Şimdiye kadar geleneksel siyasi güçlere ve askeri bürokrasiye hizmet eden 12 Eylül Anayasasından bazı değişiklikler yapılarak yararlanmak istemektedirler. Nasıl ki YÖK'ü ele geçirdikten sonra bu kurumla ilgili şikâyet etmekten vazgeçtilerse bu yaklaşım diğer kurumlar için de geçerlidir.
12 Eylülün ürünü olan kurumları kendilerine uydurma ve tekçi anlayışı savunmanın yanı sıra baskı ve zulmü pekiştirmeyi öngören “özel ordu” gibi önermeleri de ihmal etmiyorlar... Kürt örgütlülüğünü en iyi ben bastırırım, en iyi ben ezerim, Kürtleri en iyi ben aldatırım, işleviyle hareket ettikleri için 12 Eylül Anayasasının özüne dokunmuyorlar...

Ergenekoncuların savcısıyım, darbecilere karşıyım, diyerek esip gürleyen Erdoğan sıra Kürt kıyımının faillerine gelince ses bile çıkaramıyor. Kürtler konusunda “iyi çocuklarla” onların koruyucularıyla işbirliği geliştiriliyor. 12 Eylül referandumu dolayısıyla geleneksel güçlerin makyajlamaya çalıştığı CHP Genel Başkanı Kılıçdaroğlu Erdoğan’a cevaplayamayacağı bir soru yönelterek bu soru üzerinden Ergenekoncuların avukatlığı rolünden sıyrılmak istiyor...

Kılıçdaroğlu: “Darbecilere karşıysanız 27 Nisan Elektronik Muhtırayı yazdığını ifade eden Büyükanıta neden dokunmuyorsunuz? ” sorusunu soruyor... Erdoğan ve Büyükanıt bu sorunun cevabını vermiyor-veremiyorlar. Görüşmenin“devlet sırrı“ olduğunu ve bu görüşmede neler konuşulduğunun mezara kadar açıklanmayacağını ifade ediyorlar. Oysaki 2007 yılı 27 Nisan e-muhtırası sonrası, 4 Mayıs 2007 tarihinde Dolmabahçe Sarayında yapılan bu görüşmenin-uzlaşmanın Kürt sorunuyla ilgili olduğunu Kılıçdaroğlu da çok iyi tahmin ediyor. Bu görüşme Kürtlerin mücadelesini tasfiye temelindeki işbölümü karşılığında AKP'nin iktidarlaşmasına ses çıkarılmayacağının anlaşmasıydı-görüşmesiydi. AKP'nin Anayasa Mahkemesince kapatılmamasının gerekçesi de buydu. Ve bu gerekçeler burjuva basınında açıkça yazılıp çizildi...

Şüphesiz ki yapılması düşünülen Anayasal değişiklikleri yetersiz bulsalar da verili, duruma göre ileri gören kesimlerin varlığı biliniyor. Bu kesimler “evet” diyecekler. Bazı sol çevreler ve liberaller AKP'nin yetersiz de olsa "demokratikleşmeyi" sağlayan bir güç olduğunu iddia etmeye devam ediyorlar... Oysaki hayatın her alanında yeni hak kayıpları sürüyor. Cezaevlerindeki uygulamalar 12 Eylül dönemini aratmıyor. Yüzlerce hasta tutsak göz göre göre ölüme terk ediliyor. İHD verilerine göre 2007–2008–2009 yıllarında, sadece hapishanelerde 79 insan katledildi. 2007'de Polis Vazife ve Salahiyetleri Kanununda değişiklik yapılmasından sonra, aynı yıllarda 98 insan yargısız infaz edildi. 68 insan köy korucularınca katledildi.19 insan da gözaltında öldürüldü. Bu uygulamaların 12 Eylüllü aratmadığı açık değil mi?

Yine 1700'e yakın DTP'li siyasetçi ve onlarca Kürt sendikacı, KCK operasyonu adı altında "terör" demagojisiyle tutuklandılar... Seçilmiş temsilciler kelepçelenip, basın önüne çıkarılarak Kürtlerin onurları rencide edildi. TC'nin AKP eliyle yürüttüğü kirli savaş politikaları biliniyor; Şemdinli'de Umut kitap evine bomba atan “iyi çocuklar”, Şemdinli halkı tarafından suçüstü yakalanıp, devlete teslim edildikleri halde serbest bırakıldılar. İyi çocuklar ve arkasındaki güçler cezalandırılacağına, bombayı atan failler hakkında iddianame hazırlayan savcı cezalandırıldı. Üstelik mağdurlar hakkında dava açıldı. AKP’nin bu olaydaki işbirlikçi rolü açık. On iki yaşındaki Uğur Kaymaz babasıyla birlikte katledildiler; Devletin kolluk kuvvetleri yakaladıkları bir çocuğu kameraların karşısına alarak, halkın gözü önünde göstere göstere kolunu kırdılar. Üniversite öğrencisi Aydın Erdem herkesin gözü önünde kurşunlanıp öldürüldü. Yine üniversite öğrencisi Şerzan Kurt Muğla'da kurşunlanarak öldürüldü. Sekiz yaşındaki Ceylan Önkol vücudu parçalanarak öldürüldü. En son “Terörist” diye kovaladıkları çocuğun babasını vurdular. Mersin’de bir Çevik Kuvvet polisi, yedi yaşındaki oğlu Hasan’ı kurtarmak isteyen Nezir Borak’ı alnından vurdu ve şimdilik komada...

Binlerce çocuk, genç, kadın ve siyasetçi işkenceli sorgulardan geçirilerek zindanlara atıldı-atılıyor. Siyasi partilerini kapatma, seçilmiş temsilcilerini cezaevlerine atma ve siyasi yasaklı duruma getirime yoluyla Kürtlerin iradesi yok sayılıyor. Siirt, Erciş ve Batman-Kozluk'ta olduğu gibi bizzat devlet eliyle gerçekleştirilen tecavüzlerle, bu durum daha da pekiştiriliyor. Kürtler adeta iğdiş edilerek, toplu kırıma tabi tutuluyor. Çok organizeli olarak bu uygulamaları yapan devlet güçlerinin, AKP hükümetiyle ilişkileri sadece devlet memuruyla hükümet ilişkisi düzeyinde değildir. Bu uygulamaların başını çeken ‘Özel Harekât Timleri' bizzat AKP'nin İçişleri Bakanının yemekli toplantısı ve son perspektifleriyle bölgeye gönderiliyor. Bu da AKP'nin yapılan özel savaş uygulamalarını ne kadar doğrudan yönettiğini gösteriyor.

Referanduma sunulacak paket halkın gerçek ihtiyaçlarına yanıt vermiyor. Ezilenlerin ihtiyacı, 12 Eylül anayasasının çöpe atılmasıdır. Ancak mevcut anayasa referandumu etrafında oluşan taraflar bu ihtiyaca cevap vermiyor... “Evet” tarafı, mevcut 12 Eylül anayasasını yeniden ambalajlayıp önümüze koyuyor. . “Hayır” cephesinin başını çeken Faşist-ırkçı statükocu güçlerin tutumu yeterince bilindiği için üzerinde durmaya değmez. Her iki cephe de emekçilerin, Kürtlerin ve Alevilerin taleplerine cevap olamıyorlar... Bazı sol grupların “Hayır” demesi statükocu cephenin konumlanışını değiştirmiyor. Söz konusu grupların yaptığı çağrılar ve yürüttüğü çalışmalar emekçi kitleleri etkilemekten oldukça uzaktır. CHP ve MHP'nin oluşturduğu 'Hayır' cephesi ezilenlerin AKP'ye yönelik tepkilerini kendi potalarında biriktirerek, krizdeki rejime soluk aldırmaya çalışıyorlar.

Egemenlerin yürüttüğü iktidar mücadelesi emekçileri ve sol kesimi bölmüş durumda… Geniş emekçi kitleleri etkileyen ve “Demokratik Anayasa” talep eden bir demokrasi cephesinin olmayışı “Evet” ve “Hayır” cephelerin işini kolaylaştırıyor... Oysaki iktidarda olanlar ile iktidarlaşma mücadelesi veren her iki egemen kesimin mücadele programlarında ezilenlerin talepleri yer almıyor. Bu çatışmadan ve çıkan çatlaklardan faydalanmak mümkündür. Bu ise demokrasi güçlerinin etkin ve birleşik çabasıyla mümkündür…

Somut durumda devrimci -demokrat birey ve kesimlerin tutumu egemen sınıflar arasındaki bu dalaşta, taraf olunmamasıdır... Emekçiler, Aleviler ve Kürtler egemen sınıfların 'Evet-Hayır' cephelerine yedeklenmemelidir...12 Eylül rejiminden, Kürtleri tanımayan sömürgeci sistemden hesap sormak için sandık başına gidilmemesi bugün için en doğru tutum olarak görülüyor. Anayasa referandumunun BOYKOT edilmesi, aynı zamanda ırkçı ve dinci blokların geriletilmesi ve teşhir edilmesi çalışmasıdır. Güçlü bir demokrasi cephesi oluşturulduğu oranda “Demokratik Anayasa” talebinin karşılığı da şekillenmiş olacaktır.