Genel olarak dünya ölçeğinde kadınların işgücüne katılma oranı ile erkeklerin işgücüne katılama oranı arasında bir eşitsizliğin olduğu saptanabilir.

Kapitalist sistemle birleşen erkek egemenliği birçok düzeyde kadının aleyhine sonuçlar yaratmakla birlikte, kadınların işgücüne katılma oranının düşük olması sorununu da yaratıyor.

Kadınların erkek egemen sistemi geriletmelerinin başlıca yolu emek verme süreçlerine katılarak gelir elde etmeleri ise bunun önündeki en büyük engel, istihdam edilmemeleri.

Ancak kadınların istihdam edilmelerinin önündeki engeller dereceli.

Kadınların istihdam edilmeye çalışılmadan önce karşılaştıkları en önemli handikap, istihdam edilmek için çaba gösterilecek işgücü sayılmama sorunudur.

İstihdam istatistiklerine göre bir nüfus olmak ayrı, bir işgücü kategorisinden sayılmak ayrıdır.

Bu elbette ki bir metodun gereği olarak doğru.

Ne var ki bir nüfusu, bir işgücü kümesi olarak görmemek saf istatistikî bir belirleme değil. Dünya kapitalizminin yöneticileri ve ülkemiz hükümetleri için yönlendirmelere açık bir alan. Kapitalist toplumsal işleyişin yarattığı yapısal ve büyük sorunları daha kabul edilebilir göstermek için istatistikî sonuçları belirleyen sistematiği istenen sonuçları almak üzere 'ayarlamak' sık rastlanan bir olgu.

İşsizlik sorununa bütünsel bir eleştiri getirmek için büyütecin merceğini doğru noktalara çevirmeliyiz.

2009 yılı itibariyle dünya çapında çalışma yaşındaki nüfusun işgücüne katılma oranı, erkeklerde yüzde 77,7 kadınlarda ise yüzde 51,6 olarak gerçekleşti.

Türkiye'de ise kadınların işgücüne katılma oranı 2009 yılında yüzde 26'dır.

Türkiye'deki kadınların işgücüne katılma oranı, dünya ortalamasının yarısı.

Aralarında fark yüzde 25,6 gibi kabul edilemez bir rakam.

Erkeklerin Türkiye'deki işgücüne katılma oranı 70,5'dir.

Görüldüğü gibi kadınların Türkiye'deki işgücüne katılma oranı erkeklerin neredeyse üçte biri kadar.

Bu dengesizlik diğer ülkelerle karşılaştırılamaz ölçüdedir. Kadınların işgücüne katılmaları oranı AB ve OECD ülkelerinde yüzde 61 civarında.

Türkiye işgücüne katılım oranı açısından Güney Avrupa ve Latin Amerika ülkelerinin çok gerisinde, Ortadoğu ülkeleriyle aynı klasmanda.

Kırdan kente göç ve tarım sektörünün giderek daralması sonucunda kadın nüfusun işgücüne katılma oranı ciddi olarak düştü. Kadın nüfusu kentte genel işgücüne dahil edilemiyor.

Türkiye kapitalizmi, kadın nüfusu kolayca işgücüne dışında bırakarak, onu istihdam etme yükümlülüğünden de kurtulmaya çalışıyor.

Türkiye yönetenleri kadının geleneksel rolü, eğitim düzeyinin yetersizliği, bilgi ve beceri eksikliği gibi verili durumları ilerletmeye uğraşmadan sadece istatistikî imkanları kullanarak sorunun üstünü örtmektedir.

Türkiye'de 15 ve daha yukarı yaştaki kadın nüfusu 26 milyon 317 bin iken, istatistik verileri oluşturanların 'ev işleriyle meşgul-ev kadını' diyerek hesaplamalar dışına çıkardığı nüfus 12 milyon 101 kişidir. Yani bir kalemde istihdam edilmesi gereken 12 milyon kişiden kurtulmuş olunmaktadır.

Hükümet yöneticilerinin işsiz sayısını 1 milyon kişi düşürmeyi çok önemli bir başarı olarak gördükleri göz önüne alınırsa verilerin çarpıcılığı daha net ortaya çıkacaktır.

Hükümet yöneticilerine işsizlikle ilgili TÜİK'in verdiği rakamların güvenilmez olduğunu söyleyince hemen 'ama biz işsizlik oranını diğer ülkelerle aynı prensipleri kullanarak hesaplıyoruz' diyerek cevabı yapıştırıyorlar.

Aynı metodu kullanıyorsun ve kadınlardaki işsiz sayısını düşük gösteriyorsun ama iş bulman gereken nüfusu yarı yarıya az gösterdiğini söylemiyorsun.

İş bulman gereken kadın işgücünü yani çalışabilecek durumda olan kadın sayısını dünyadan yarı yarıya düşük gösterirsen sorun kalmamış olur zaten.

İşgücü sayılmayan bir başka üzücü kategori de 'iş bulma ümidini kaybetmiş' insanlardır.

Düşününüz iş bulma ümidinizi kaybediyorsunuz şu batasıca dünyada. Sizi hemen iş bulunması gereken insanlar kategorisinden, yani işgücü kategorisinden düşürüyorlar.

İşte 'ev kadınları' diye işgücü olmaktan düşürülen kadın nüfus, 'iş bulma ümidi hiç verilmemiş' olanlardır.

hakanozturk1871@gmail.com