Eşcinsel hareketin radikalizasyonu için gerekli unsurlar: ötekilik felsefesinin reddi, burjuva eğilimlerin reddi, gey ekonomi politiğinin reddi, diplomatik araçsallaştırılmanın reddi ve homofobiklikle mücadelenin aşılması şeklinde beş ayrı başlık altında ele alınabilir.

Neoliberal imitasyon ve simülasyon rejimi, toplumsal mukaveleden dışlanmış diğer ezik unsurlar gibi kuşkusuz eşcinselleri de kapsayan bir toplumsal şölen organize etmekte. Şimdiyse bu şölene dâhil olmamak problem görünüyor. Zira adına gey yaşam kültürü diyebileceğimiz şu marketing sistemi, teşbih edersek eşcinsellerin uluslaşmasını, yani cinselliğin ötesine geçmiş bir yaşam tarzı birliğini ve kimliğini temin eden türlü stratejiye maliktir. Nasıl? Ünlü bir tiyatro sanatçısıyla bir garsonu, Bağcılar’ın yoksul delikanlısıyla bir banka müdürünü ortak bir yatakta kesiştiren muammayla.

Küba Devleti değişiyor, ancak bu değişim karşıtlarının ve yandaşlarının ona ezbere biçtiği etiketler doğrultusunda gerçekleşmiyor. Dün Arendas'ların göç etmek durumunda kaldığı Küba'da bugün eşcinseller, devletin neredeyse tüm kurumlarının desteğiyle kendilerini ifade edebiliyorlar ve çeşitli sosyal, politik, kültürel olanaklara sahipler.

Gerçekten laik bir devlet yurttaşlarının dinini soramaz; nüfus cüzdanı gibi resmi bir yurttaşlık belgesine bunu kaydedemez. Bu tamamen gayrimeşru ve keyfi bir uygulamadır. Dünyanın gerçekten laik ve demokratik hiçbir ülkesinde böyle bir uygulamaya rastlanmaz. Bu uygulamayı bir dilekçeyle bireysel olarak protesto edebiliriz.

Yaramazlık yaptığı için öldürülen iki çocuk daha işte. Sıradan bir olay. Senin sıradanlığın kadar. Oturmaya devam et. Bir gün nasılsa ipleri bellerinde taşıyanlar saracak boynundan. Okuyacak bir lanetin bile olmasın. Ölümü hak ettiklerini düşün ve yaşadığını sanmaya devam et.

Yazının ne ilk ne de son paragrafında böyle bir şey söylemiyorum. Aksine yazının yazılıp yayınlanmasındaki saiklerden biri, hem GLBT topluluğu içindeki ilişkiler açısından, hem Türkiye GLBT hareketinin söylemsel ve pratik tarzı açısından liberalizasyon ya da piyasalaşma diye tarif edebileceğimiz bir yönelimin fazlaca vuku bulmasından duyulan rahatsızlık.

Mardi Gras Gey Onur Haftası etkinliklerinin Avustralya ekonomisine ortalama katkısının 40 milyon dolar olduğu düşünülürse, pembe pazar alanının sermayedarlar ve sermaye devletleri açısından ne kadar cazip, gey onurunun da ne kadar fonksiyonel olduğu kavranılabilir. Neo-liberal bir kültür söylemi olarak gey onuru, gey kültür ideologlarının sığ bir ideolojik kurgusudur. Gey olmaktan onur duymak; gey onuru, tıpkı günümüzde “Ne Mutlu Türk’üm diyene” söyleminde olduğu gibi ya da 'oğlak burcu olmaktan onur duymak' gibi anlamı kendinden menkuldür. Zira, evrensel ve insan türüne özgü bir etik çerçeve olan onur, hiçbir topluluk kimliği ile bağdaştırılamaz.

Emeğin tarım ve madencilikten endüstriye göç etmesi üzerinden tanımlanan modern kapitalizm, yerini emeğin endüstriden hizmet alanına göç etmesi üzerinden tanımlanan enformatik ya da neoliberal kapitalizme bıraktığında kahve de dahil olmak üzere tüm metanın kullanım ve değişim değerlerinde kırılmalar gerçekleşmiştir. Büyük plantasyonlar aracılığıyla üretilen kahve, Fordist modelde seri üretim teknolojilerince esir alınmışken vakit neo-liberalizmin Toyotist üretim modeline vardığında, kahve bu sürece dek sahip olmadığı sembolik bir sermayeye ve niteliksel-niceliksel çeşitliliğe sahip olmaya başlamıştır. Neo-liberalizm, gerektiğinde glokalize ettiği kahveden globalize bir zihin türetmeyi başarmıştır.

Hrant Dink'i 90 yıldır Türkçülük ideolojisi aracılığıyla tek-tiplileştirilmeye, hafızasızlaştırılmaya, biçimsizleştirilmeye maruz bırakılmış Anadolu halklarından Türk milleti yaratma projesi öldürmüştür. Hrant Dink'in uygarlık yaratan soydaşları bu topraklardan 1915'te bu proje uğruna katledildi, sürgün edildi. 6-7 Eylül'ün ardından binlerce Rum'un, sağ kalan Ermeni'nin sürgün edilmesi, öldürülmesi, varlık vergisine tabi tutulması bu projenin ürünüdür.

Aydınlanma düşüncesinin ve modernizmin tarihe/topluma, tarihsel ve toplumsal iz bırakamama krizinin bir ürünü olarak postmodernizm, modernizmin politik krizinin süreklileşmesi sürecinin kendisidir ve bu süreç Pandora’nın kutusundaki her şeyin sonunu ve kurgusallığını ilan ederek kendisine varoluşsal bir zemin biçmektedir.