Sevgili Sungur Arkadaş,

Ön açıklama;
İşçi sınıfının mücadele geleneğinin doruk noktası olan 2008 1 Mayıs’ı kutlayacağız. Ülkemizde 1 Mayıs denilince haklı olarak ilk aklımıza gelen 1977 1 Mayıs katliamıdır. O katliamda hala karanlıkta kalan birçok şey olduğu açık.

Son zamanlarda gerek internet gazeteciliğinde gerekse bazı dergi ve gazetelerde çok sayıda belirli imzalarla karşılaşıyorum. Hatta aynı imzalar ve aynı yazılar çok değişik internet yayınlarında dolaşmaktadır. Kuşkusuz bahsettiğim sol veya sosyalist yayın organlarındaki görüntüler.

Sevgili Hocam, can sıkıcı günler yaşıyoruz. Sadece genel toplumsal ortam da değil, bizim tarafta da can sıkıcı gelişmeler oluyor. Yazılar, analizler, değerlendirmeler adeta soğuk bir duş odasına benziyor. Oysa özgür ve mutlu bir dünya için ne acılar yaşandı. Nice yoldaşlarımız en güzel baharında toprağa düştü birer birer.

Demir arkadaşın benim "Sınıflar, Kimlikler ve Marksizm-III" yazıma yorum sütununda ilerletici olmayan, üstelik biraz da zorlama bir uslupla cevap yazdı. Ben bu seviyeye düşmeden tartışacağım. Doğrusu bir süre bekledim. Ancak yazının uzunluğunu da dikkate alarak yorum bölümünde değil, kendi sütunumda yazmaya karar verdim. Demir'in benim yazımla ilgili uslubuna ilişkin sanırım en doğru yanıtı Mustafa Çubuk arkadaş verdi. Bu alana ilişkin yanıtlarım var, ama artık gerekli görmüyorum.

Sosyalist strateji olanaklarını, kapitalizmin yapısal krizinin tam da göbeğinde tartışmaya açıyoruz. Özellikle ABD'de baş gösteren mali-finansal kriz bu tartışmanın üzerine oturdu.

Sevgili Hrant Dink'i katlettiler. Hiçkimse adresi şurada veya burada aramasın. Adres bellidir. Adres Türk ırkçılığına dayanan kontgerilla cumhuriyetidir. Tarih bilincine sahip olan herkes eğer korku gözlerini kör etmemişse bu gerçeği bilir, bilmelidir.

Genellikle marksistler bugüne kadar kapitalizmin gelişmesinin, işçi sınıfının birliğini, sınıf bilincini, mücadelesini ve örgütlülüğünü geliştirdiğini varsayarlardı. Bu düşünceye göre kapitalizm, hem üretimi toplumsallaştırıyordu hem ulusal ve uluslararası küresel bağımlılıkları geliştiriyordu hem de homojenleştirici bir role sahipti. Bundan dolayı kapitalizmin bu işlevi, işçi sınıfının mücadelesini körüklüyor, sınıf örgütlenmesinin hızlanmasına katkı sunuyor ve sınıf bilincinde ilerleme sağlıyordu.

İçinde yaşadığımız yüzyılda kapitalizmin artan oranda küreselleşmesi, hem insanlığın yaşamında hem de doğasal yaşamda olağanüstü değişiklere yol açtı. Neredeyse değişimin hızına insan bilinci yetişemez hale geldi. Adeta gelişmeler silahtan çıkan merminin hızı gibi bir hızla ilerledi. Değişimin özünü yaratan da kuşkusuz bu insan bilinciydi.