Ben bu hikâyeyi imkânlı bir muhabbette ‘Kuş yemi gibi yalnız’ ve ‘azınlık!’ bir kadından duydum. Az görülen çok kadına da, ana dilini dilinin ucundan kaçırdığı bir gün annesi anlatmış. Su ve dil hatırıyla büyümüş, annesine de, iç dilini dışına taşırdığı bir olay sonrasında korkudan dilindeki tüm harfler ve anlamlar uçuklayan devlet defterinde ‘şüpheli şahıs!’ babası nakletmiş…

“Ben sana bakıp dilimi düzeltirdim/ Sen bana bakıp yüreğini toplardın” Yıldırım Türker

Kanıt, sonra dil: “Dünya kanıtıdır evrenin/ bizim için/ bizim gibi/ onun da hatırlamıyor oluşu/ başlangıcını/ gizeminin/ madem burada/ madem doğduk/ dilini bulmak gerekir/ yaşama sözleşmesinin” (Murathan Mungan, Gelecek”

‘Biliyorum, bir nehir akarken anlatır öyküsünü/ (…)/ akarken gördüğü sır/ saklamak içindir/ âlemlerin kapısını aralar gibi birbirine/ suyun perdeleyen sürekliliğinde’ (Murathan Mungan, Gelecek)

'Kuşlar Peru'ya ölmeye giderler'
(Fikret Demirağ/Kıbrıs)

'Her çağ şiiri taht'a çıkartır ve indirir/ dedi/ O kapkara rahmin babası ak anayı şaşırttı/ cenin/ örülmüş karınca gözünden baktırdı, alacakaranlıkta ağlattı./ Gözyaşlarının üstüne doğunun tarih falını akıttı, ve/ çığrıştı, ve çığrıştırdı: Halk öğretir! Halk öğretir!' (Mustafa Irgat, Ait'siz Kimlik Kitabı)