Bize dayatılmış yaşam biçimleri içinde görünür görünmez yasalarla denetim altına alınmış bir şekilde yaşıyoruz. Sorunların çözümünde daralma gösteren modern yaşam insanı, bu daralmanın hem objesi hem nesnesi olarak son tahlilde 'kendine' tanıklık etmek durumundadır. Hayatın içinde bir özneysek eğer, yaşanan her acının şerbetinden yudum yudum içmemiz gerekiyor.

Düşünce ve basın özgürlüğünü engellemeye çalışanların yaptıkları ilk iş; nesnel nitelikli söz özgürlüğünü ortadan kaldırarak özgür düşüncelerin topluma yansıtılmasını önlemektir. Böylece sadece kendi söylediklerini yargılamaya, sorgulamaya meydan vermeden kabul görmesini sağlamaktır.

Bir bayram daha geçti.
Tüm toplumsal dönüşümlerde kendini aşmaya çalışan, tüm beyinsel ve düşsel gücünü bir adım daha öne çeken özgürlüğe, eşitliğe ve adalet gibi insana dair güzelliklere yönelten ve bunun için mücadele eden insanların alın terinin olduğu değerlerin bayrama dönüştüğü türden bayramlar insanlığın ortak bayramıdır. Bu noktada önemlidir bayramlar. Saygıya, sevgiye, dostluğa, eşitliğe, barışa, insan sevgisine, insan onuruna işaret ettiği sürece önemlidir bayramlar... Ötesi göstermelik birkaç ritüelden ibarettir.

'Na zalumu ma qırr kerdimê '
(Bu zalimler bizi katlettiler)
Dersim ağıdı

Toplumbilimci Tzvetan Todorov; geçmişi kavramada kaçınılması gerekli iki eğilim görür: 'Kutsallaştırma' ve 'sıradanlaştırma'.

Birinci halde, tarihsel bir dram tümüyle spesifikleştirilerek yüceltilir, apayrı bir yere konur. İkinci halde ise, diğer olaylarla benzer kılınarak olağan, alelade bir duruma sokulur. Bu eğilimlerden birincisi, her olayı ayrı bir kategoriye, ikincisi ise pek çok olayı aynı kategoriye sokmayı ifade eder. Olayın kutsallaştırılması, hiçbir şeyin ona yaklaşamamasını sağlamak üzere onu ayrı bir alanda tutmak için diğerlerinden soyutlamak şeklinde tanımlanıyor.

Bir sohbet sırasında söz yazmak konusuna geldiğinde bir yazar arkadaş, güncel gelişmelerin de etkisiyle olacak: 'Savaşı yazmak kolay aslında, zor olan barışı yazmak' gibisinden bir çıkarsama yaptı... Bir an düşündüm... Bir tarih yazıcılığından mı, edebi bir yazmaktan mı söz ediliyordu. Patlayan bombaları, can alan silahları, sönen ocakları, giden canları, kalan sağları yazmak gerçekten kolay mıydı? Sanmıyorum. İzlek ne olursa olsun yazmak yakıcı bir durumdur hep zaten...

Türkiye’de barış talebini yaygınlaştırmak, demokratik hakların şartsız uygulanmasını savunmak ve başta Kürt sorunu olmak üzere ülkedeki bütün meselelere barışçı bir yaklaşımla getirilecek çözüm önerilerine katkı sağlamak amacıyla sanatçılar bir araya gelip; “tarihin emri, sanatın kavliyle barışı üstümüze vazife bildik” diyerek bir girişim başlattı…Gerek kullanılan argümanlar, gerek katılım olarak böyle kapsamlı bir oluşum sanatçıya yakışanı göstermesi bakımından son derece anlamlı ve sevindirici. Çünkü belirtildiği gibi gerçekten de barış sadece siyasete bırakılmayacak kadar değerli bir olgu.

Hoş geldin umut...

İnkarlar ve imhalar yaşayarak geldin... Aşklara acılara tutunarak, yüreğinde bir emaneti büyüterek, yüzyılların ağrısını çekerek, bir ışık için teperek rahatını...

Boyun büküp el bağlamadın. Ne sürgün dedin ne zından takmadın hiçbirini... Kızgın bir karanfille dağladın dağların doruklarını.

Uykusuz geceler tanığımdır. Şarkılar, şiirler tanığımdır... Yıllar geçti, aylar geçti hepsi de birbirinden zalimdi.

Ne zaman bir dost sohbetine başlasam, acının rengine boyanıyor sözcükler... Sızılar içinde yüreğim, hep aynı makam. Yani kolay olmuyor, anamızın ak sütü gibi helal ve bizden olan bir türküye başlar gibi söze başlamak.

Bir yazı yazmak istersin tutulur ellerin. Bir şeyler düğümlenir boğazına, sesin kısılır...

'Hiçbir ordu zamanı gelmiş bir düşünceye karşı koyamaz '

Victor Hugo

Bugün Türkiye'de demokrasinin temel koşulu olan düşünce ve anlatım özgürlüğünün demokrasiye uygun bir tarzda düzenlenmeyişi sonucunda; kitap, gazete ve dergi yasaklamalar ve kapatmalar, aydın, yazar ve sanatçılara kesilen mahkumiyet kararları gündemden eksik olmuyor.

Evet bu rezalete bir yenisi eklendi.

'Bu dünyada hayatta kalabilmek için beyaz adamın dilini öğrenmeliyiz, ama sonsuza kadar yaşamak için kendi dilimizi bilmemiz gerek'
Kızılderili sözü
Kürtlerin anadilde eğitim hakkı taleplerini sokaklara taşıdığı bugünlerde yetkililer bu durumu görmezden gelirken, Milli Eğitim Bakanlığı (MEB) eğitim müfredatına İngilizce, Almanca, İtalyanca, Rusça ve Fransızca'dan sonra Çince'yi de aldı. Sadece Türkiye'de milyonlarca insanın konuştuğu Kürtçe üzerindeki baskılar devam ediyor.