1 Eylül Dünya Barış Günü yine gözlerimizin içine baka baka, yüreğimizi burkarak geçti gitti... Yaşananlar hanidir vicdanımızın terazisine sığmaz oldu. Yarası bir türlü kapanmayan bu coğrafyada barışın mayası tutmadı bir türlü.

Kültürün kelime ve kavram olarak değilse bile anlam ve muhteva bakımından insanlığın tarihi kadar eski olduğu bilinen bir gerçektir.

Tek taraflı da olsa bir ateşkes (eylemsizlik) haberi ne duyumsatır size bilemiyorum ama bende uyandırdığı ilk şey umut duygusu olmuştur hep.

Onu 11 yıl önce bugün kaybettik. Evet... 12 Ağustos 1999'da yetmiş küsur yaşlarında bir çocuk öldü: Adı Can Yücel... Sevgi duvarını aşmış, yeni dağılmış bir okul gibiydi gözleri. 'Can Baba' ya da 'Can Çocuk' O çocuğun yüreği öyle geniş ki; yalansız yaşamayı kendine dert edinmiş...

Yaz mevsimi sanki göç mevsimidir şairlerde. Geçen yazların birinde önce Ece Ayhan'ı, ardından genç denilebilecek yaştaki Adnan Yücel'i yitirmiştik... Daha önceki bir yazda da Madımak'ta yakılan canlar; Metin Altıok, Behçet Aysan, Ugur Kaynar... Can Yücel, Turgut Uyar ve Abdulkadir Bulut'u da yine böyle bir yaz mevsiminde Ağustos sıcağında yitirmiştik, onlar göçtü ama şiirleri hala serinletiyor içimizi. Bu hafta Ece Ayhan'la serinleyelim istedim.

Yaşarken ölüm olgusunu bilerek yaşıyoruz... Ölüm ve yaşam terazinin birbirine bağlı iki kefesi gibi... Bir gün öleceğimizi bilmek, yaşarken ölüm bilgisini zihnimizde taşımak, yaman çelişki...

Batı felsefesinin yapı taşlarını yüzyıllar boyunca Doğu düşüncesi oluşturmuştur. İnsanoğlu/kızı bir ışık sütunu gibi Babil'in, Ninova'nın, Buhara'nın yıkıntıları arasında dimdik ayakta kalmayı bildi. Dinler, felsefeler ve öğretiler ilkin Doğu topraklarında filizlendi.

İnsanın anlatımına sanat kadar elverişli bir alan belki yaşamın kendisinde bile yoktur. Sanat okuyucuya ya da izleyiciye, kendi duygularının farkına varmalarını sağlayarak, onlara kendilerine ait şeyleri fısıldar.

Açılım denen paketten çıka çıka tank, top, tüfek ve barut çıktı. Gencecik bedenlerin canı ve kanı çıktı... Anaların feryat figanı çıktı... Yine eski vahşete dönüştürüldü hayat.

Tarih, bir bakıma insanlığın hafızasını elinde tutar. Günlük hayatın içinde yaşanan acıları unuturuz, zaman içinde üstü küllenir. Toplum olarak bu topraklarda yaşadıklarımızın üstü son yıllarda epeyce küllenmiş görünüyor.