"Karşılaştığınız sorunları, o sorunları yarattığınız düşünce düzleminde kalarak çözemezsiniz" der Einstein. Türkiye hâlâ sorunları yarattığı düzlemde düşünen, resmi, yapay ezberleri olan bir ülkedir... Filozofun dediği gibi kirli ayaklarının üstüne temiz çorap giyerek kendini temiz zannediyor.

Geçen hafta sonu DTK ve MKM’nin ortak organizasyonuyla düzenlenen ve dünyanın her tarafından 200’ü aşkın delegenin katılımıyla Diyarbakır’da ‘’Kürt Kültür Sanat ve Edebiyat Konferansı“ adıyla bir buluşma gerçekleştirildi. Kürt ulusal birliği adına önemli ve gerekli bir buluşmaydı.

Merkezi Paris’te bulunan Sınır Tanımayan Gazeteciler Örgütü (RSF), geçenlerde Türkiye üzerine hazırladığı raporu açıkladı.

Birkaç gün önce ajanslara küçük bir haber düştü; Gazetelerde çok yer almayan bu habere göre; modernite yani modern hayat insanlığın duygu dünyasını da değiştirmiş. İnsanın duygusal yapısı üzerine araştırma yapan bir grup bilim insanına göre altı temel duygumuza yeni duygular eklenmiş.

Bilimsellik, doğruları çekinmeden söylemeyi gerektirir. Temel koşul, kalıplar içinde sıkışıp kalmamaktır; yani dogmatik bir tavır içinde olmamaktır. Dogmatik tavır, kişinin kendi doğruları dışına çıkamaması, tartışmanın bilimsellikten uzaklaşması ve kahve sohbetine dönmesi demektir.

Max Horkheimer ‘Akıl Tutulması’ adlı kitabında pozitivizmi birçok yönden eleştirir. Ona göre pozitivist olarak nitelendirilen bütün ekollerin özelliği; bilimi gerçeklikten ve koşullarından bağımsızlaştırıp mutlaklaştırmalarıdır. Dolayısıyla yazar, her türlü basmakalıp düşüncenin sorgulanmasını önerir.

Geçen hafta Kürt tarihi, dil ve kültürü üzerine yoğun emek ve ürün veren iki değeri; Mehmet Kemal Işı (Tori) ve İsmail Göldaş’ı ardı ardına kaybetti. Her ikisi de Kürt tarih, dil ve kültür araştırmacılığına değerli eserler miras bıraktı. İki gün sonrasında da 40 Kuşağı çınarlarından şair Arif Damar’ın ölüm haberi geldi.

Hatırlayalım lütfen…

Seçkincilik (Elitizm) bu ülkede siyasal bir strateji oldu hep.

Yani bir grup Kemalist seçkinci zümre; biz istemeden bu ülkede hiçbir şey olmaz, bu ülkenin gerçek sahibi biziz, bu ülke bizden sorulur anlayışında oldu hep ve bunu dayattı halka. Ne geldiyse cumhuriyetin başına bu yüzden geldi.

Bilgi kirliliği ve savaş dili, barış umutlarını tehdit etmeye devam ediyor.

Bazıları her ne kadar barıştan ve sağduyudan bahsediyorsa da kimileri hala savaşın dilini kullanmayı sürdürüyor. Savaşseverlerin operasyonlarından, uçak seslerinden,medyadaki naralarından barışın sesi duyulmuyor. Bu lanetli zihniyetten bir türlü kurtulamıyoruz.