Bugün barış ve demokrasi mücadelesi neden anti-kapitalist bir karaktere sahiptir ya da doğrudan barış ve demokrasi mücadelesi içermeyen „emek eksenli“ siyaset neden anti-kapitalist olamaz?

Konu sol olunca aslında ne kadar da gereksiz bir soru sorduğumun farkındayım. Sol duruş her zaman ve her yerde mazlumdan, mağdurdan yana olmayı gerektirir. Araçsal aklın pençesinde reel politika yapmak gibi bir derdi yoksa, ezilenlerden yana olmak bir solcu için tek değişmez referans noktasıdır.

Gündelik hayatın devinimi: Sol bugün kayıtsız şartsız demokratikleşmeden ve barıştan yana taraf olmalıdır!

Dün Ahmet Türk’ün ağzından Kürt Özgürlük Hareketi’nin yine tarihi bir karara imza attığına tanık olduk. Her türlü haksızlığa ve dayatmaya karşı direnen bir halkın inadına BARIŞ, inadına ÖZGÜRLÜK ve inadına DEMOKRASİ diye haykırdığına şahit olduk.

Evet, bir çoğumuzun beklediği, ancak bir çoğumuzun da düşünmek bile istemediği şey oldu ve Anayasa Mahkemesi Demokratik Toplum Partisi’ni kapattı.