Komün adlı yazımız aslında devrimcilere bir çağrı niteliği taşıyordu. Bütün bilgi, tarihleme, imla ve anlatım eksiklikliklerine rağmen çağrımızın okuyan tarafından anlaşılır olduğunu sanıyoruz. Kısaca, komünün eşitlikçi ilkel bir sosyalizm olmadığını, tersine sınıflı (Cinsel Sınıf), devletli (Kadın Devleti) bir toplum olduğunu söylüyorduk.

Sol cenahta Komün denildiği zaman ilk akla gelen genellikle İlkel Komünal Toplum, Eşitlikçi İlkel Komünizm vb oluyor. Hemen herkeste Komün’ün ‘’imtiyazsız, sınıfsız, kaynaşmış , eşitlikçi bir toplum olduğu doğrultusunda bir ön kabül var. Hatta mitolojik, dinsel bir söylemle Komün ‘’Kaybolan Cennet’’ oluyor.

Türkiye'nin üç katlI sosyal ehramI

Batı'da, yâni ileri kapitalist ülkelerde, Sosyal Sınıf çelişmeleri ve çekişme­leri, aşağı yukarı iki yalın kata bölünmüştür. Onu her çocuk kolayca ezberleye­bilir:

1-  İşçi Sınıfı,

"Sosyalist Demokrasi" başlığı altında, sosyalist yani sınıfsız bir toplumdaki hak eşitliğini ya da burjuva hakkını sağlamaya yönelik demokrasiyi değil, ezilen ve sömürülenlerin ezen ve sömürenleri alt ettiği ve sınıfsız bir topluma doğru evrilen, Geçiş Dönemi'nin demokrasisi, diğer bir deyişle, Marks'ın "Proletarya Diktatörlüğü" dediği rejimin, ezilenlerin demokrasisi ve sorunları ele alınacak.

Demokrasiyi savunanların çoğunda, demokrasinin gericilikle, şovenizmle, ırkçılıkla bağdaşmayacağı yönünde yanlış bir anlayış vardır. Sanılanın aksine, Lenin'in de dikkati çektiği gibi, demokrasi genel anlamıyla, savaşçı ve ezici bir milliyetçilikle bağdaşabilir.

Stalinizm, bir işçi devriminden sonra adım adım ve dünyadaki en kanlı karşı devrimlerden biriyle iktidarı ele geçiren bir bürokrasinin ideolojisidir. Sosyal Demokrasi ise Kapitalist ülkelerdeki güçlü işçi hareketinin ürünü olarak ortaya çıkan örgüt ve partilerin bürokrasisinin ideolojisidir. Denebilir ki, Stalinizm bir işçi devrimini tasfiye ile iktidara gelmiş bir sosyal demokrasidir; Sosyal Demokrasi de kapitalist ülkedeki Stalinizmdir. Aynı bürokratik zümrenin eğilimleri farklı koşullarda değişik biçimlerde ortaya çıkar.

Her demokrasi bir diktatörlüktür. Çünkü her demokrasi, daha başlangıçta bir takım ön kabullerden yola çıkar. Örneğin, iktidarın kaynağının halkın kendisi olduğu var sayımını ele alalım. Bu anlayış, iktidarın kaynağının Allah veya insanın soyu olabileceği görüşleriyle uyuşmaz ve onlar üzerinde bir diktatörlüktür. En liberal demokrasi bile şeriat karşısında bir diktatörlüktür. Örneğin bu gün yeryüzündeki bütün demokrasiler, herkesin bir milleti olacağı ve olması gerektiği var sayımına dayanan diktatörlüklerdir.

Küçük burjuvazi sadece toplumsal konumlanışı değil, kültürel bir konumlanışı ifade etmektedir. Yani modern toplum ve üretimin kültürel temelinden uzaklığı, kapitalizm öncesi dünyaya aitliği de belirlemektedir. Bu anlamda sadece, köylüler, esnaflar, zanaatkarları değil, işçi sınıfının, genellikle alta tabakalarını oluşturan, toplumsal konumuyla işçi ama henüz ruh durumuyla, kültürel yapısıyla köylü ve esnaf tabakaları da bu kategoride sayılabilir.

O halde, küçük burjuvazi, kapitalizmden daha alt ve geri bir üretim ilişkisini ve kültürel yapıyı temsil ettiğinden, kapitalizmi aşma yeteneğinde olamaz, onun karşısında zafer kazandığında bile en fazla ona bir gençlik aşısı verir. Jakobenizm denen küçük burjuva radikalizmini, Marks'ın burjuva tarihsel görevlerin "plebiyen yollarla yapılması" diye tanımlaması da zaten bu anlamdadır.

Modern toplumda iki temel sınıf vardır: İşçi sınıfı ve burjuvazi. Yani kapitalizm sadece işçi sınıfı (iş gücünü satanlar) ve burjuvazi (üretim araçlarını elinde bulundurup iş gücü satın alıp artı değere el koyanlar) ile mümkündür. Yani memurlar, küçük köylüler, esnaflar, rantiyeler olmadan da bir kapitalizm mümkündür ve bu aslında en ideal kapitalizm olur.