Adına artık alenen Kürt Sorunu denilen sorun, uzunca bir süredir "yaygın" görsel ve basılı-yazılı medyanın ilgi odağı halinde. O denli ilgi odağı halinde ki, sorun bir şekilde siyasal olarak meselenin "tarafları" ve "muhatapları" tarafından masaya yatırılıp "hâl yoluna" girerse, adeta üzülecekler.

Militarist milliyetçilik ile siyasal İslam arasındaki erk kavgası damgasını vuracak önümüzdeki referanduma. Aslında demokratik bir anayasa için önemli bir şans doğmuştu. Aynı 2007 yılında olduğu gibi, bu kez de bu şans kaçırılıyor. Bay Erdoğan itiraf etmeli ki, bu işi eline yüzüne bulaştırdı. Daha Meclis oylamasında, asıl önemsediği, siyasal partilerin kapatılmasına ilişkin maddeyi Meclis'ten geçiremedi.

Her gün yeni bir kara propaganda haberiyle uyanır olduk. Yok BDP referandum için halkı tehdit ediyormuş, yok PKK bu tehdit işinin silahlı ucunu temsil ediyormuş, yok STK'ler Osman Baydemir'e ültimatom vermiş, yok HSYK üyeleri 'Hayır' oyları çıksın diye Öcalan'dan faydalanmayı tartışıyormuş... vb. daha neler neler.

Ahmet Altan'ın açıklamasında beni en çok rahatsız eden şey, 'çocuk yaşındaki insanlardan azar işitmekten bıktım' ifadesiydi. Bu, beyaz Türk ideolojisinde, özellikle de sağcı ve büyük ölçüde liberal iktidara, dini cemaatlere sırtını dayamanın getirdiği iktidar küstahlığıdır. Bu beyaz Türk ideolojisi, Kürtleri güdülecek sürü, akılsız insanlar topluluğu ve onlara hükmetmeye çalışan, batıdan bildiğimiz oryantalist bir tutum şeklinde ortaya çıkıyor

Kapitalizm, kendinden önceki toplumsal sistemlerden farklı olarak, kendini aşarak, bir üst düzeyde üreterek varlığını idame ettirdi. Diyalektiğin aşmayan aşılır yasasını bizzat kendisi uyguladı. Rekabet döneminden, tekelci sermaye ihracı dönemine, sermaye ihracından, taşıma harekatı sürecine kendi öz dinamikleri ile geçti. Varmış olduğu globalizm düzleminde bütün dünyayı kuşattı.

1 Eylül Dünya Barış Günü yine gözlerimizin içine baka baka, yüreğimizi burkarak geçti gitti... Yaşananlar hanidir vicdanımızın terazisine sığmaz oldu. Yarası bir türlü kapanmayan bu coğrafyada barışın mayası tutmadı bir türlü.

Erdoğan yarın Diyarbakır'a geliyor. Geliyor ama nasıl? Geçen hafta partisi ve medyası Başbakan'ın Bölge'de çok önemli şeyler söyleyeceğini deklare edip durdu. Duyan da 12 Ağustos 2005'i aşar mı diye meraklandı.

Geçen ay oldukça ilginç bir gelişme yaşandı. Azerbeycan ve Orta Asya gaz ve petrolünü Avrupa’ya taşıyacak olan Nabucco enerji projesine Irak Kürdistan Bölgesel Yönetimi de katıldı.

Referandum politik tutumlar üzerinden bir sınıfsal dizilişi de ortaya çıkardı. Anadolu sermayesi, TÜSİAD'la özdeşleşen sermayenin asker sivil bürokrasi ile birlikte devlet içindeki egemenliği karşısında kendine yer açma girişimleri ciddi çatışmalara yol açtı.

Eskiden 30 Ağustos resepsiyonlarında askerlerin sözlerini tartışıyorduk. Şimdi demokrasi yolunda büyük(!) mesafe almış bir ülke olarak siyasilerin mesajlarını tartışıyoruz.