Kültürün kelime ve kavram olarak değilse bile anlam ve muhteva bakımından insanlığın tarihi kadar eski olduğu bilinen bir gerçektir.

Munzur Gözelerinde, bir aşiret ağasının oğlu olan ermiş ve çoban Muzur'un efsanesine binaen sütten müsemma berrak, buz gibi Munzur Suyu yerine, suda soğutulmuş bira içiliyor artık. Kahverengi şişelerdeki bira ile muhabbet, adeta sisteme karşı duruşun göstergesi gibi.

Yaz mevsimi sanki göç mevsimidir şairlerde. Geçen yazların birinde önce Ece Ayhan'ı, ardından genç denilebilecek yaştaki Adnan Yücel'i yitirmiştik... Daha önceki bir yazda da Madımak'ta yakılan canlar; Metin Altıok, Behçet Aysan, Ugur Kaynar... Can Yücel, Turgut Uyar ve Abdulkadir Bulut'u da yine böyle bir yaz mevsiminde Ağustos sıcağında yitirmiştik, onlar göçtü ama şiirleri hala serinletiyor içimizi. Bu hafta Ece Ayhan'la serinleyelim istedim.

İnsanlık büyük tarihsel yürüyüşünde mutlaka silahları ve tüm savaş aygıtlarını asar-ı atika müzesine yani balta ve çıkrığın yanına gönderecek, sanatsa harikalar yaratan yoluna devam edecektir.

Dile kolay 14 yıla yakın içeride 24 yıldır sürgünde ‘Bütün Dünya Benim Evim’diyerek dolaşmış Muzaffer Oruçoğlu. Çocukluğundan başlayarak belleğine yerleştirdiği figürleri, günü geldiğinde, dilediği biçimde resmetmek için sakladıklarını, biriktirdiklerini aşikar etmiş sonra bir bir.... Hem yazarak, hem çizerek.

Benim açımdan sihirli bir sözcük olan 'Karadeniz', kişinin algısına göre pek çok anlam içerir. Ne var ki; bu sözcük, son yıllarda bilinçli olarak neredeyse 'milliyetçilik ve ırkçılık!' ile eşitlenir oldu. Yukarıdan aşağıya resmi tarihin aklıyla biçimlendirilen bu bilinçli kirlilik, özellikle savaşın ortaya çıkardığı 'meşru' bir durum olarak halen yürürlükte. Oysa hayat, her zaman kötülük toplumunun ve dayanışmacılarının istedikleri yönde ilerlemiyor.

Okur nezdinde, hele hele Kürt okurları nezdinde tanınan bir Kürt yazarıdır Mehmet Bayrak. İlgili okur, Kürt ya da değil; en azından bugüne değin benim yakından tanıdıklarım; Mehmet Bayrak'ı tanıyıp okuyorlar.

Araştırmacılar ve konu bazlı çalışıp tez hazırlayanlar da Mehmet Bayrak'tan genellikle haberdarlar.

Mehmet Bayrak'ı uzun yıllardır hem yazar kimliği ile hem de duyarlı aydın kimliği ile tanıdığımı ve bu tanışıklıktan da gerçekten mutlu olup onur duyduğumu ifade etmeliyim.

Çağa damgasını vuran büyük bir devrim ve bu büyük devrimin idolleşmiş lideri Mao Zedung. Mao, yalnızca, uzun süreli bir silahlı mücadeleyle gerçekleşen yeni tip bir köylü devriminin değil, aynı zamanda sosyalist devrimin kuruluşunda “kapitalist yolculara” karşı aşağıdan bir kültür devriminin de önderi olarak, 1960’lı yıllarda o zamanki devrimci gençlerin idolüydü. Aramızdaki ideolojik tartışmalarda Mao hepimizin ortak ve vazgeçilmez referans noktasıydı. Bu referans noktası, özetle “devrimci şiddet” sözcüklerinde özünü bulurdu.

Ulusal şiirler de ulusçuluğun tarihini gösterir ama barış şiirleri de barışın o dönemdeki istencini vurgular. Nazım Hikmet Şiirleri hem duygu yüklüdür hem de o dönemdeki yaşanan olayları bize ifade etmektedir. 1917 Sovyet Devrim tarihi gizlidir şiirlerinde. “Salkım Söğüt” bunun belgesidir. Namık Kemal’in şiirleri, ulus-devletçiliğin ilk nüvelerini taşır.

Her cemaatin kendi ayrı dili vardır. Bu bakımdan bizim köylü edebiyatımız esas olarak başarısızdır. Çünkü genellikle her yöredeki köylüler yazarların onlara yakıştırdığı bir köylü lehçesiyle konuşurlar… Adeta ayrı bir ulus gibi görür onları yazarlar ve hangi yöre olursa olsun aynı lehçeyle konuştururlar. “K”lar “g” yapılınca mesele halloldu sanılır. Bu basitliği aşan, Yaşar Kemal’in dışında sadece birkaç yazardır. Şimdi buna Haydar Karataş’ı da katmak gerekir. Gerçeklikte Zazaca konuşan bu yöre insanlarının konuşmalarını Türkçeye aktarmakta büyük bir başarı göstermiştir.