DTP’nin boykot kararı karşısında yazdıklarımızı ve tavrımızı anlamayanlar için, on yıl önce yazdığımız ama yarım kalmış, “Yüzlıyın Dersleri - Finlandiya İstasyonundan İmralı’ya!” başlıklı bir yazının içinden bir bölümü aktarıyoruz. Bu yazıda ele alınan konunun teorik temelleri ise “Bir Devrimcinin Teorik ve Politik Otobiyografisi” adlı kitapta daha ayrıntılı olarak el alınmaktadır.

Eşcinsel hareketin radikalizasyonu için gerekli unsurlar: ötekilik felsefesinin reddi, burjuva eğilimlerin reddi, gey ekonomi politiğinin reddi, diplomatik araçsallaştırılmanın reddi ve homofobiklikle mücadelenin aşılması şeklinde beş ayrı başlık altında ele alınabilir.

Görülüyor ki demokrasi, sermaye sayesinde olabiliyormış. Demokrasi istediğimiz zaman, istediğimiz bu demokrasinin kaynağında üretken emeğin ürettiği artı değerlerin olduğunu bileceğiz. Yani bize gelen demokrasi, birilerinin sömürülmesi neticesindedir. Günümüzde demokrasi istemek masum bir istek değildir. Demokrasi isteyenlere söyleyeceğimiz söz "barbarların yolundasınız" biçiminde olacaktır.

Bu yazı Türkiye sol hareketinin tahlilinden ziyade, yazının seyri içinde Türkiye sol’una (Türk “solu” demek daha doğru olur) ve zaaflarına değinilmekle birlikte, Türkiye sol hareketinin bir parçası olan fakat unutulan yada unutturulan bu coğrafyanın kadim halklarının sol hareketlerine özelliklede Ermeni devrimci hareketine odaklanmıştır. Amacımız bu coğrafyadaki Sosyalist Hareketlerin TKP öncesine denk gelen tarihine değinerek unutulan sosyalist önderlerini hatırlatmaktır.

Türkiye üzerinden konuşalım. Çağdaş olan, yalnızca komünizme doğru ilerleyiştir. Çağ dışı faaliyet niteliği taşıyan üç fenomen, komünistleri ardına sürüklemiştir. 1-türk ve kürt ulusalcılığı. 2- Alevi hareketi. 3- Sendikal mücadele. Bu üç fenomen komünistlerin beynini esir almış durumda.

Devlet toplumun anasını bellerken, oldukça özgür iken, nedense kendi hareket alanınının belirlenmesi hakkında, toplumun onayını istedi. Gerçekte ezilen bireylerin, ezenin özgürlük alanını belirlemede rol almaları şaşırtıcı. Böyle bir hak gerçek ve olanaklı olmuş olsa hiç bir anayasa evet oyu alamaz. Toplum kendisini ezene, özgürlük alanı tanımaz.

Stö ler, yeni bir aktörmü ifadesi , haksız bir ifade değildir. Çıplak gözle, siyasi fotoğrafa bakıldığında, stö lerin bir işlevselliği, göze çarpmaktadır. Bu işlevselliği analiz edebilmek için, günümüz devlet yönetimi konseptini çözmüş olmamız gerekmektedir. Kapitalizmin gelişme evresinde, toplumsal yaşama damgasını vuran yönetim tarzı, demokrasi ve faşizm biçiminde idi. O dönemde stö lerin işlevselliği, demokrasinin varlığını da ifade ederdi.

Mayıs 68 bitti mi? Bitmedi mi? Ocak 2008’de Daniel Cohn-Bendit’e kulak verenler kulaklarına inanamadılar. Çünkü Mayıs 68’in öğrenci liderlerinden en ünlüsü aynen şunu söyledi: “Mayıs 68 bitti! Bir daha ortaya çıkmamak üzere tonlarca tarihi kaldırım taşlarının altında kaldı.” Ondan bir yıl kadar önce de Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy, “Mayıs 68 ile bütün ilişkilerimizin koparılması şarttır.” diyordu.

Biz, silahsız devrim yapacağız derken, Barışçı bir siyaset izleyeceğiz demiyoruz. Hele hele, egemen sermaye sistemi ile barışçı bir çizgiyi, hiç bir devrimci öneremez. Daha öncede yazdık, bizim siyasetimiz parlemonter yolla iktidar olmak bir yana, topluma seçimlere katılmamasını önermekteyiz. Biz parlemonto ve seçimler konusunda, devlete teşekkür ediyoruz. Ne onların parlemontosuna katılmak, ne de onların devletinde iktidar olmak, Bize hiç bir şekilde cazip gelmez. Böyle bir şey yapmak demek, ezilenler üzerinde ki hegomanyayı meşrulaştırmak demektir.

Şahsen ASF’nun Türkiye’de yapılmasının önemli bir fırsat olduğunu düşünüyor ve özellikle Türkiye’deki sosyal hareketlerin, emek hareketlerinin, sol – sosyalist örgütlerin ve elbette Kürt hareketinin farklı kurumlarının ASF’nu hem uluslararası dayanışmayı sağlamak, hem de Avrupalı hareketlerin İstanbul’da olmasından faydalanarak, Türkiye’nin en temel sorunlarını uluslararası demokratik kamuoyuna taşıyarak, egemen politika üzerinde baskı oluşturmaya çalışacaklarını tahmin ediyordum. Ama gerçekler hiç te öyle değildi. Büyük bir hayal kırıklığı içinde Almanya’ya döner dönmez bu yazıyı kaleme almaya karar verdim.