Ekonomik, sosyal, siyasal ve ideolojik saldırılar hız kesmiyor. Yapılan eylem ve etkinliklere rağmen torba yasa Cumhurbaşkanlığı’nın onayına sunulmak üzere 12 Şubat tarihinde TBMM Genel Kurulu’nda kabul edildi. Toplumun geniş kesimlerinin beklentileri ile işçi-emekçi haklarının gaspları aynı yasanın içinde yer aldı...

2010 yılını geride bıraktık. Gerek egemen güçler gerekse ezilenler açısından önemli bir yıl yaşadık. Egemenlerin çok yönlü saldırı politikası devam etti. Ekonomik, sosyal siyasal ve militarist kuşatmayla sonuç almaya çalıştılar.

Sözleşmeler ilke olarak bir işyerindeki üyelerin çoğunluğunun yarıdan bir fazlasının onayını alarak imzalanmalıdır. Bu anlayış bağlayıcı olmalıdır. İşçi sendikaları içinde aynı ilke geçerli olmalıdır. TİS’lerde tabanın sesi ancak bu yoldan egemen olabilir. TİS satışlarının önüne bu anlayışla engel olunabilir.

Kamu emekçileri 20 yılı aşkın süreden beri grevli toplu sözleşmeli sendikal hak ve özgürlükleri için çeşitli eylem ve etkinlikler yaptılar. Defalarca iş bırakarak üretimden gelen güçlerini kullandılar. Bunca mücadeleye rağmen, egemenler, kamu emekçilerinin grevli toplu sözleşmeli sendikal haklarının varlığını kabul etmediler...

Atina, Belgrad, Brüksel, Bükreş, Dublin, Lizbon, Paris, Prag, Riga, Roma, Varşova ve Vilnius kentlerinde Avrupa Sendikalar Birliği ETUC’un çağrısına uyan onbilerce emekçi, Avrupa egemenlerinin krizin faturasını emekçilerin ve yoksulların sırtlarına yükleme çabalarını protesto etmek için sokaklara döküldü.

Öcalan son "Görüşme Notları"nda yine "Demokratik Konfederalizmi" açıklıyor. Öcalan'ın "Demokratik Konfederalizm" dediği aslında İşçi ve Sosoyalist Hareketin, artık unutulmuş bulunan "Demokratik Cumhuriyet" dediği talepten başka bir şey değildir.

Sosyalistlerin “Anayasa Referandumu” vesilesiyle yazdıklarını okuyunca, ister istemez, “sosyalistlere bulaşmış bir Amnezi (Hafıza Kaybı) Mikrobu mu var, sosyalistler arasında Amnezi salgını mı var?” diye düşünmekten kendini alamıyor insan.

Cumhuriyet’in ilanı çok değil 1,5 yıl sonra toplumun üzerine şiddet dalgası estirildi, her türlü demokrasi ve demokratikleşme çabası boğuldu. Bahane 1925 Kürt ayaklanmasıydı.

Haziran 1970’de, sağcı iktidar radikal sendikaları devre dışı bırakmak için bir hamle yaptı. O günlerde sendikal hareket ve iktidar arasındaki manzara şöyleydi:

Haziran 1970'de, sağcı iktidar radikal sendikaları devre dışı bırakmak için bir hamle yaptı.