Güncel Devrimci düşünce.
Günümüzün sosyalistleri, devrimci düşünceden uzaklaşmışlardır. Kürt ulusal hareketinin etkisinde siyaset yapan sosyalistler, kürt ulusal hareketinin devletle olan ilişiklenmenin etkisi ile, devletle ilişik olan siyasetlerini giderek derinleştirmektedirler. Ulusal hareketlerin devletle ilişik siyasetleri anlaşılabilir vakıadır. Onların savaşları ulusal eşitliklerin kurgusu üzerinedir. Devrimcilik ise öyle değildir. Özgür toplum üzerine kurguludur. Yani devletsiz toplum.

ABD hegomanyasının erimesi ile ilgili düşünceler zaman zaman piyasaya sürülmektedir. ABD hegomanyası bitiyor söylemi, anti emperyalist duyguları okşayarak sanki ileriye gidişi anlatmaktadır. Böyle bir izlenim veriyor.O nedenle ABD hegomanyası bitiyor söylemi, toplumu olmayacak beklentilere sürükleyeceği için toplumsal mücadeleye zarar veren bir söylemdir. Dünyada şu an öne çıkan çelişki, hegomanlarla (Devletlerle) toplumlar arasında ki çelişkidir. Hegomanlar arası çelişki geriye düşmüş, eriyen bir çelişkidir.

Tüm SARMAŞIK dostlarıyla birlikte gayet net olduğumuzu herkes bilsin. Bu uygulamalarla insanlarımıza el açtırmak istiyorlar; El Açtırmayacağız. Yoksulluklarını kullanarak bir yerlere bağımlı hale getirmeye çalışıyorlar; izin vermeyeceğiz.

20-21 Aralık'ta Diyarbakırda tekelciliğe karşı katılımcı, demokratik ekonomi konferansı yapıldı. Umut verici bir konferans olmasına karşın özgürlük mücadelesi içindeki çatallaşmayı açıkça ortaya koymasıla da dikkatte değerdi. Katılımcıların kürt tarafına baktığımızda başta osman baydemir olmak üzere belediye başkanları, diyarbakır ticaret odası ve demokratik toplum koordinasyonu bileşeni olan ekonomi komisyonundaki gençler vardı.

Bu hafta sonu Diyarbakır'da Demokratik Toplum Kongresi ilginç bir çalıştaya imza attı. Yıllardır daha çok politik kulvarda tartışan ve politik taleplerle anılan pek çok insan bu defa ekonomiyi tartıştı. Bölge'nin ekonomik profilini, kaynak-yatırım-istihdam ilişkisini, cumhuriyet tarihi boyunca Bölge'ye uygulanan ekonomi politikasını masaya yatıran çalıştay, alternatif ekonomi politikalarının da ne denli imkan dahilinde olduğunu tartışmaya açtı.

Türk sosyalizminin politik ekseni işsizlik, yoksulluk, ücretlerin düşürülmesi vb.dir.

Bu konuda sendikalarla, emek örgütleriyle birlikte ortak bir eylemlilik yaratmakta zorlanmazlar. Böylece işçi sınıfının temsilciliği sorununda da eylemli bir ikna edici görünüme sahip olurlar. İşçi sınıfı ile Türk sosyalizmi, sınıfın temel sorunlarında ortaklaşmışlardır: Ücretlerin yükseltilmesi, yoksulluğun önlenmesi, sendikal hakların önündeki engellerin kaldırılması vb.

“Burjuva üretim biçiminin belli bir boyuta ulaştığı ülkeler, bankaların kasa dairelerinde biriken altın ve gümüş miktarını, kendilerine özgü işlevleri, gereği gibi yerine getirebilecekleri asgari ölçüde tutabilmek için sınırlandırırlar. Birikmiş bu miktarların ortalama düzeylerinin üzerine göze batacak derecede çıkmaları bazı istisnalar dışında meta dolaşımındaki bir durgunluğun, başkalaşımlarındaki düzenli akışta kesintinin bir belirtisidir”

'1 Haziran'a kadar süre verdiklerini söylüyorlar. Mesele 1 Haziran süresi de değil, bu süreyi de ben vermedim, bu PKK'nin kendi kararıdır, süresidir. Onbeş yıldır Kürt sorunun demokratik yoldan çözümü için çaba sarf ediyorum. Mesele öyle 1 Haziran'a kadar süre değil, bu sorunun çözümsüzlüğünün yol açabileceği meseledir, esas tehlike, esas patlama buradadır. İlla da benimle görüşsünler demiyorum. Ama bu sorunları cesurca dile getiren siyasetçiler yok. Kiminle çözecekler, kim bunu cesurca dile getiriyor? Kim bu çözümü ertelenemeyeceğini söylüyor. Ben söylüyorum. Ben söylediğim için haliyle muhatap ben oluyorum.

20. yüzyılı ardımızda bıraktık, ancak henüz 21. yüzyılda yaşamasını veya en azından bu yüzyıla uyan bir şekilde düşünmesini öğrenmiş değiliz. Göründüğü kadar zor olmamalı, çünkü son yüzyılda ekonomi ve politikaya hükmeden temel fikir açıkça tarihin giderinde kayboldu.

1990’lı yıllarda her yanı bir ‘küresel fetiş’ kaplayıverdi. Kapitalizmin merkezlerinde icat olunan ‘küreselleşme’ sözcüğü bütün dünyayı sardı. Ortalık ‘global, globalizm, globalizasyon’dan geçilmiyordu. Küreselleşme sözcüğüne bizde gösterilen heyecan ve iman ise uluslararası kapitalizmin merkezlerinde olduğundan kat kat fazlaydı. Türkiye’de kapitalizmin eski ve yeni tapınıcılarının dilinden düşmeyen küresel sıfatı her derde deva sayısız kavramın başına getirildi durdu.