18 Nisan’da Yüksek Seçim Kurulu’nun Emek, Özgürlük ve Demokrasi Bloku’nun 7 milletvekili adayı dahil 12 bağımsızı veto etmesi toplumsal bir depremin fitilinin ateşlenmesine sebep oldu.

Demokratik Toplum Kongresi’nin Aralık ayında yapılan toplantısında Demokratik Özerklik Projesi olarak sunulan taslak metinde yer alan özsavunma düşüncesine ilişkin satırlar anadil ve bayrak meselesinde olduğu gibi devlet cenahında infial yarattı.

Yazının başlığı söz konusu olan Has Parti olduğunda din kavramı bakımından herhangi bir yabancılığa yol açmıyor. Zira ne de olsa siyasal islamın rahmi olan Erbakan’ın Saadet partisi’nin ikinci doğumuna şahit olanlar için zihinlerde aykırılık yaratacak bir anomali durumu yok.

Sosyalist hareket içerisinde giderek başta DSİP olmak üzere referandumda evet oyu kullanan sosyalistlerin AKP ile kaynaştıkları doğrultusunda yaygın bir kanaat oluşuyor.

Referandumun evet oylarının bariz üstünlüğü ile sonuçlanması ile birlikte, anayasa değişikliklerinin kabulü veya reddinin hayati sonuçları olduğunda hemfikir olan evet-hayır bloklaşmasının muzafferleri geleceğin pembe tablosunu çizerken, mağluplar ise geleceğin karanlık tablosunu çizmekle meşguller.

Yazıya bu başlığı koyarken huzursuzluk duydum, zira bir sosyalistin kendini etnik kimliğiyle tanımlamasının eşyanın tabiatına aykırı olduğunu düşünürüm.

Türkiye’de siyasal gidişatın kilit sorununu okumadan atılacak her adım her siyasi özneyi olduğu gibi sosyalistleri de sistemin aktörlerinin yörüngesinde dolaşan bir faktör haline dönüştürüyor.

Türkiye’de askeri vesayet altındaki rejimin değişmesi ve bu değişimi demokratikleşme doğrultusunda ilerletme misyonuna talip olan ve bu retorikle hareket eden, doğrudan siyasi temsil kuvveti olmamasına karşın fikriyatın gücüyle sesini duyuran liberaller uzun zamandır yürüttükleri kampanyayla muratlarına ermiş gözüküyorlar.

Bu iki kavramın birbiriyle olan alakası incelenmeye değer görülüyor. Zira yakın tarihimiz diplomat politikacıların başat rol oynadıkları bir döneme tekabül ediyor.