Bir süre önce Taraf Gazetesinin Yorum köşesinde „Denizlerin yolu bizi nereye götürür“ diye bir yazı yayınlandı. Yayınlayan kişi bu yolun Ergenekona çıktığını, Denizlerin pür ulusalcı duygularla bu işlere karıştıklarını iddia etti. Daha sonra Denizleri savunmak isteyen arkadaşları başka yazılar yolladılar.

Milliyetçilik, bireylerin bir siyasi düzenin üyeleri arasında topluluk oluşu vurgulayan sembol ve inançlar dizisine mensubiyeti olarak psikolojik nitelikli  bir olguyu tanımlar[1]

DEVLET DEVRİM VE SOSYALİST DEMOKRASİ

GİRİŞ:

GİRİŞ:

Değerli canlar.
İnternet ortamında,  sayın Müfit Yüksel ile Sayın Kazım Balaban arasında süren muhabbet yada düşünce sergilenmesi, Türkiye'deki Alevilikle ilgili bir durumu ayan beyan ortaya döküyor. Oda şu: Alevi geleneği-Süreği bilinen tarihlerden buyana ibadetini Ayın-i Cemlerde (Cem ayinlerinde) yapmaktadır.

Yaşadığımız dünyanın iğrençliğini, sefaletini, rezaletini kavrayabilmek için bu dünyaya hayal gücünün aynasından bakmak gerekir. Bu aynayı bize yaşanmış bir uzak geçmiş ve yaşanması olası bir şimdi verebilir

Geçenlerde İlhan Selçuk "Yanıtsız temel soru!" başlıklı yazısında şöyle diyordu:

"Portekiz kırk yıllık Salazar, İspanya kırk yıllık Franco faşizminden sonra iyis kötü endüstride bir düzeye ulaşarak demokrasiye açılımı gerçekleştirdiler, kırk yılını çok partiyle yaşayan Türkiye nal topluyor"

Sınıfsız bir toplumda, demokrasi, toplumda hak eşitliğini sağlamanın, yani "çalışmayana ekmek yok"u; bireylerin toplumla ilişkisini düzenlemenin bir aracı iken, sınıflara bölünmüş bir toplumda, sınıf savaşının bir aracıdır. Dolayısıyla bütün savaş araçları gibi savaşın hedeflerine hizmet ettiği ölçüde kullanılır.

Sınıflı toplumda demokrasi her zaman sınıflar savaşının bir aracıdır. Savaşan güçlerin çıkar ve konumlarına hizmet ettiği ölçüde demokrasi istenmiş ve uygulanmıştır. Bu dün böyleydi, bu gün de böyledir ve yarın da böyle olacaktır.