Gülten Akın, Türk şiirinin en özgün, en derinlikli, en duygu yüklü ozanıdır bence. Onun şiirinde Türkiye’nin yarım yüzyıllık altüstlüğünün yansımalarını da bulursunuz, şiir diline dönüştürülmüş olarak. Hiçbir ucuz söylem, başını uzatma fırsatı tanımadan.

UMUDUN UMUTSUZLUĞU

Herkesin bir beklentisi, umudu vardır.
Küçük, olacak şeyler,
Ama olmasına izin verilmeyen
Kızılca kıyameti koparacağı sanılan.
İnsanı yaşatan umutken, en çabuk tüketilen
tüketilebilen.
Umutlar, barışa özgürlüğe dairken
Suya ihtiyaç gibiyken
Her zaman kelepçelerle dolaştırılır.

Önce kuyruğuna bakmışlar...
Sonra ensesi kalınlar
Ensenden tutup attılar.
Hep dışladılar...

Dargeçit ilk durağındı
Gerçektende hayat sana hep dardı
Mercedes’leri çizmekten de zevk aldın
Onlara binmekten de...

Sonra tercihi oldun
Kimsesizlerin
Kavgası oldun yiğitlerin
Babanda dolaştırdı seni
Halkında.
Barış derken her zaman

Hangi sabun temizleyebilir ki
Dökülen kanı
Hangi adalet dengeleyebilir ki
Yere düşen canı
Düşmüşsen
Ve de
Ayakkabın yırtıksa
Kanını dökenlere
İyi çocuk diyenlerin
Sayısı da kalabalıksa
Adalete kimin cesareti yeter ki...

Kalabalığız belki
Ama yalnızız

Bütün renkler siyah beyaz
Bütün sesler ilahi...

O gün
Orada
Bir çocuk

Burası İstanbul
Çok şey yaşadım bu şehirde
Korktuğumda oldu
Cesaretimde
Yalnızlığı da yaşadım
Kalabalığı da
Sevdim bu şehri
Başka şehirlerde tanıdım
Başka insanlarda
En çok İstanbul pervasızlığını sevdim...

Bir kadın sevdim sadece
O bana
Daha çok sevebileceğim her şeyi verdi
İstanbul bana istediğimi verdi.

Dua etmem ben

Tanrilar Duymasin

Seni bekledim
Bir agacin golgesinde

Sicak bir cayin verdigi
Keyif gibi
Hep umitlendim
Saclarini oksamak icin
Yapraklarin melodisinde

Sarkimizi soyleyecektik
Nakaratinda sadece ikimiz

Ama,
Nasilki golgesiz agac olmaz
Yada golgeye sebep bir isik
Paylasmakta sensiz olmuyor
Bu hayatin golgesinde

Ve,
tanri yalnizligina burunuyorum
Sensiz,

... rastlamayacaksın yabanıl Poseidon'a