Yaşanan gelişmelere mümkün olduğunca objektif bir perspektiften bakmak, bağımsız, sivil ve muhalif bir duruşun gereğidir. Bu ahlaki sorumluluk toplumsal güven açısından da oldukça anlamlıdır.

Saddam Hüseyin 2007 yılının arifesinde asıldığında birçok Kürt'ün canı fena halde sıkıldı. Garip bir hüzün, haksızlığı giderilememiş ve değersizliği derinleştiren bir boşluk kaldı.

'Ölümü gösterip sıtmaya razı etmek' diye bir deyiş vardır; Anayasa Mahkemesinin kararı da işte tam böyle bir şey oldu. Bay Erdoğan teslim alındı. İktidardan nemalanmaya devam edebilirsin. Ama gerçek patronun kim olduğunu bileceksin. Tam bir burun sürtme ameliyesi. AKP keşke kapatılsa idi, belki demokrasinin gelişmesi bakımından çok daha hayırlı olurdu.

Dünya tarihi örnekleriyle doludur – çiçekler ve coşkulu marşlarla savaş alanlarına ölmeye ve öldürmeye gönderilen insanoğlundan önce ilk ölen hep gerçek olmuştur. Salt savaş dönemlerinde değil elbette, egemenlerin egemenliklerini sürdürdükleri her dönemde. Dün olduğu gibi bugün de değişen bir şey yok.

Şaşkınlıkla izliyoruz. AKP İstanbul il binasında bir grup AKP'li Anayasa Mahkemesi kararını duymuş, zıplıyor, hopluyor, sevinç çığlıkları atıyor.

İnsan üzülüyor...

Belli ki partilerinin kapatılmasından çok korkmuşlar. Kapatılmayınca sevinmişler...

Ama onlar başlarına gelenin bence farkında değiller...

DTP Eşbaşkanı Ahmet Türk, DTP Grup Toplantısı'nda şunları söyledi: